Morgunblaðið - 02.07.2000, Qupperneq 30

30 SUNNUDAGUR 2. JÚLÍ 2000
MORGUNBLAÐIÐ
„Eftir hádegi fór
ég hjólandi um
bæinn með börnin
á stönginni í þær
fjórar Ijósmynda-
verslanir sem tóku
á móti vélum fyrir
mig. Vélunum safn-
aði ég saman, fór
heim og hélt áfram
að vinna.“
nám hjá fleiri framleiðendum vöru-
merkja. „Það var ekki nóg að læra á
myndavélar, svo ég fór til Bretlands
að læra flasstækni hjá Bowens. Síðan
hefur prógrammið verið þannig hjá
Canon að ég hef farið í 3-4 námsferðir
á ári til að læra á nýjar vélar og
tækni.
Sérhæfíngin við myndavélavið-
gerðir er gífurleg og á ég til dæmis
ekki gott með að gera við Minolta-
vélar, þótt ég gæti kraflað mig fram
úr því. Starfið byggist á því að læra á
hvert einasta módel, sem er framleitt.
Fyrir hverja einustu vél sem er fram-
leidd fyi'ir Canon fer ég til Hollands
og tek hana í sundur stykki fyrir
stykki. Þegar ég hef sett hana saman
aftur fer hún í ákveðna prófun og þá
fyrst sést hvort ég hef staðist prófið.“
I þjónustuliði Canon
í stærri löndum er sérhæfing
hvers viðgerðarmanns mjög mikil öf-
ugt við hér á landi, þar sem Baldvin
einn hefur séð um allar viðgerðir sem
tengjast Canon-vélum. Menn með
slíka þekkingu og reynslu eru því
verðmætir í augum Canon, sem er
farið að kaupa þjónustu Baldvins á
erlendri grundu. „Árið 1992 var ég
valinn í þjónustulið Canon (Global
Service Team Canon) og fór þá á
Ólympíuleikana í Barcelona. Þjón-
ustuliðið annast viðgerðaþjónustu á
stærstu viðburðum sem Canon styð-
ur við eins og íþróttaviðburðum ým-
iss konar og hef ég farið víðar bæði á
stærri og minni atburði. Til dæmis
var ég yfir þjónustusviði Canon á
heimsmeistarakeppninni í fótbolta í
Frakklandi.
Ég fer þó ekki til Ástralíu því að
sérfræðingar frá Japan og Ameríku
sjá um þá leika.
Það er hins vegar mjög lærdóms-
ríkt að fara í svona ferðir því maður
kynnist erlendum ljósmyndurum,
annars konar hugsun og öðru vinnu-
umhverfi. Allt skilar þetta mikilli
reynslu og margt af því get ég miðlað
öðrum ljósmyndurum þegar ég kem
til baka.“
Starfsemin þenst út
Þegar umsvifin voru orðin of mikil
fyrir Baldvin ákvað Inga að koma að
fullu til liðs við hann, en hún hafði séð
um alla pappírsvinnu og annað sem
féll til í fyrirtækinu.
í kjölfarið keyptu þau húsnæði á
Barónsstíg 18, þar sem segja má að
fyrsta verslunin hafi verið. „Við hóf-
um að selja alls kyns aukahluti sem
tengjast ljósmyndun eins og síur,
filmur, raflilöður, þrífætur, töskur og
fleira. Einnig fórum við að þjónusta
kvikmyndagerðarfólk og sjónvarps-
stöðvar með alls kyns búnað. Þá
þurfti að ráða fleiri starfsmenn og
kom dóttirin, Olga, inn í viðskiptin,
en hún hafði unnið í fyrirtækinu í
mörg ár með skóla. „Áhugi hennar á
viðskiptum og ljósmyndun er mjög
mikill og nú er hún farin að vita meira
en gamli maðurinn um ýmsa hluti!“
segir Baldvin.
Enn varð þörf á að stækka hús-
næðið og segist Baldvin hafa verið í
þrjú ár að leita að hentugu húsnæði.
Með flutningi úr 159 fm á Baróns-
stígnum í 458 fm húsnæði á Lang-
holtsveginum varð mun rýmra um
verslunina og var tækifærið því notað
og vöruúrvalið aukið. Einnig er
Baldvin stoltur af sýningarsal í kjall-
aranum, þar sem Ragnar Leósson
Ijósmyndari reið á vaðið með sýningu
við opnun verslunarinnar.
Baldvin tekur fram, að sömuleiðis
hafi orðið algjör umskipti í aðstöðu
starfsmanna, enda hafi starfsemin á
Barónsstígnum verið búin að
Morgunblaðið/Ami Sæberg
APÓTEK
LJÓSMYNDARANS
Eftir Hildi Friðriksdóttur
HHÚSNÆÐI gamla Holts-
apóteks við Langholtsveg
hefur fengið nýtt hlut-
verk og gengur nú meðal
fagljósmyndara undir nafninu Apó-
tek ljósmyndarans. Ástæðan er sú að
fyrir skömmu flutti þangað fyrirtæk-
ið Beco ehf., sem sérhæfir sig í
myndavélaviðgerðum en býður einn-
ig upp á ýmsa aðra þjónustu tengda
ljósmyndun.
Beco er dæmigert fjölskyldufyrir-
tæki, sem stofnað var til fyrir tæpum
tuttugu árum í kringum áhugamál
eigandans, Baldvins Einarssonar, en
er nú orðið að öflugu fyrirtæki í ljós-
myndageiranum.
Áhuga Baldvins á að handfjatla og
gera við hluti má rekja allt til bam-
æsku. Hann var ekki nema 9 ára þeg-
ai' hann byrjaði að taka alls kyns raf-
magnstæki og klukkur í sundur og
setja saman aftur. „Frá tíu ára aldri
var ég vikapiltur hjá bólstrara í
hverfinu, sem hafði geysilegan áhuga
á rafeindavirkjun og það smitaði út
frá sér. Hann hjálpaði mér til dæmis
að koma upp litlu senditæki sem ég
tengdi við transistortæki og sendi út
tónlist um hverfið,“ segir Baldvin
þegar hann rifjar upp fyrir blaða-
manni upphafið á þessum áhuga sín-
um.
Fljótlega fór hann að smíða sín eig-
in tæki eins og magnara, senditæki
og fleira og var fastagestur hjá Sölu-
nefnd vamarliðseigna og á msla-
haugum hersins í Grindavík, þar sem
hann keypti og fann alls kyns hluti.
í starfsþjálfun
hjá Jöni Sen
Eftir gagnfræðapróf gafst nem-
endum kostur á að komast í viku
starfsþjálfun í fyrirtæki. Baldvin var
svo heppinn að komast að hjá Jóni
Sen, sem framleiddi svart-hvít sjón-
varpstæki en sá einnig um almennar
sjónvarpsviðgerðir. „Það var eins og
að fara til Mekka að komast að hjá
Jóni, því hann var mjög virtur raf-
eindavirki. Eftir þessa viku sagði Jón
við mig að ég væri ráðinn og fór ég í
gegnum starfsnámið eftir gamla
meistaraprófskerfinu."
Baldvin og Ingibjörg kynntust
meðan hann vann hjá Jóni og hjálp-
gerðir fyrir fyrirtækið, en sá var að
hætta.“
Þröng aðstaða fyrsta árið
Aðstaðan til viðgerða var ekki upp
á marga fiska fyrsta árið; aðeins eitt
lítið vinnuborð í svefnherberginu. Þó
heillaði starfið Baldvin og löngunin til
að læra meira um myndavélaviðgerð-
ir ágerðist. Hann leigði því herbergi
úti í bæ, þar sem vinnuaðstaðan var
betri. Þar segist hann hafa dvalið
meira og minna í heilt ár fjölskyld-
unni til mikilla ama. Það var því
ákveðið að kaupa íbúð á Njálsgötu
með herbergi í kjallara, þar sem
fyrsta alvöru vinnustofa Baldvins
var. „I glugganum stóð: Opnunartími
8-12,“ rifjar Baldvin upp hlæjandi.
„Bömin voru í leikskólanum á
morgnana og þá gat ég gert við. Eftir
hádegi fór ég hjólandi um bæinn með
bömin á stönginni í þær fjórar ljós-
myndaverslanir sem tóku á móti vél-
um fyrir mig. Vélunum safnaði ég
saman, fór heim og hélt áfram að
vinna.“
Hann segir að fyrstu árin hafi að
mestu farið í að kaupa tæki og byggja
fyrirtækið upp. Meðal annars keypti
hann dýrt mælitæki sem gerði hon-
um kleift að framkvæma viðgerðir
sem einungis höfðu verið gerðar er-
lendis áður. ,Á þessum ámm vora
aðeins örfáir menn sem gerðu við
myndavélar. Einn sá mikilhæfasti
þeirra, Henry Clausen, var að hætta
og flytja til Danmerkur, en það olli
ljósmyndurum töluverðum vandræð-
um. Einn þeirra sendi mig á eftir
honum svo að ég mætti læra af hon-
um. Þar dvaldi ég í tíu daga og kom
heim með öll tækin fínpússuð."
Hjá Canon og Hasselblad
Upp frá þessu má segja að alvöra
ferill Baldvins hefjist í myndavéla-
viðgerðum. Meðal annars valdi Hass-
elblad-fyrirtækið hann sem viðgerð-
armann sinn hér á landi og því fylgdu
tilheyrandi námskeið í Svíþjóð.
Sama gerðist hjá Canon-umboðinu
og í upphafi fór hann í nám, sem stóð
meira og minna yfir í fjögur ár. Allan
þann tíma dvaldist Baldvin erlendis
annan hvem mánuð en var þess á
milli hér heima. Einnig sótti hann
VIÐSKIPri fflVINNULÍF
Á SUNNUDEGI
► Baldvin Einarsson fæddist í Köpavogi 3. aprfl 1955. Hann
lauk gagnfræðaprófi frá Gagnfræðaskóla Kópavogs 1971
en fór síðan í íjögurra ára starfsnám í rafeindavirkjun hjá
Jóni Sen. Því næst starfaði hann um tíma hjá Heklu hf. og
vann við myndavélaviðgerðir í lausamennsku. Hann stofn-
aði B. Einarsson ásamt konu sinni, Ingibjörgu Sigur-
jónsdóttur, árið 1980 en Beco ehf., sem stendur fyrir Bald-
vin Einarsson camera optic, stofnuðu þau 1985. Ingibjörg er
íjármálastjóri fyrirtækisins, Baldvin sér um viðgerðahlut-
ann og Olga dóttir þeirra um verslunina.
Eigendur Beco ehf., f.v., Ingibjörg Benediktsdóttir og Baldvin Einars-
son ásamt dótturinni Olgu í nýja húsnæðinu við Langholtsvcginn.
aði hún Baldvin að smíða alls kyns
hluti í sjónvarstækin. „Þetta gerðum
við heima þannig að hún er búin að
starfa með mér í þessu allt frá byij-
un,“ segir hann.
Þegar Baldvin hætti hjá Jóni Sen
fór hann að vinna í varahlutaverslun
hjá Heklu hf. og síðan í lausa-
mennsku við myndavélaviðgerðir hjá
Hilmari Helgasyni hf. sem rak ijós-
myndavöraverslunina Týli. „Fyrst
vann ég þetta í aukavinnu samhliða
starfinu hjá Heklu en það gekk ekki
upp. Ingibjörg vann allan daginn og
við áttum tvö lítil böm, svo það var
ákveðið að ég færi í húsmóðurhiut-
verkið ásamt því að gera við mynda-
vélarnar.
Hilmar Helgason var með Canon-
umboðið og þegar ég var beðinn um
að gera við myndavélamar vissi ég
ekki mikið um slíka hluti. Þó hafði allt
sem snerti fíngert gangverk og hand-
verk heillað mig frá bamæsku. Ég
sótti því námskeið kvöld og kvöld hjá
manni sem hafði séð um allar við-