Eimreiðin


Eimreiðin - 01.09.1897, Side 60

Eimreiðin - 01.09.1897, Side 60
220 var að virða fyrir mjer, hve hlíðin endurskein fagurlega í því, gul- mórauð eins og hún var á að líta af bliknuðu fjalldrapa og birki- laufinu. Svo leit jeg heim til bæjarins. Hann var með sömu um- merkjum og þá er jeg skildi síðast við hann, nema að sumar hús- hliðarnar höfðu verið þaktar nýlega með nýju torfi, byrgðar rifur og troðið upp í gættir. — Sunnan undir bæjarveggnum austast var viðarköstur, er rifinn hafði verið og borinn heim, og ætlaður til eldiviðar. Hjekk gulnað og skorpið laufið á liminu, en sumt var fallið niður og lá í flekk undir kestinum og kringum hann. Og vestan undir kestinum sat — jú, þar sat mamma mín á tveim strengbútum, er lágu hvor ofan á öðrum upp við vegginn. Við hlið hennar reis upp hrífuskaptsbrot, og var að sjá sem það hefði verið notað til að ganga við það. Hún hjelt á karlmanns- vetlingi, sem hún var nýbúin að fella af. Hendurnar lágu í kjöltu hennar, og hún horfði niður fyrir sig, eins og hún væri að hlusta eptir einhverju, eða væri í þungurn hugsunum, og mín hafði hún auðsjáanlega ekki orðið vör. En hvað undur var hún orðin breytt! Hún var orðin miklu bognari en þá er jeg sá hana síðast, er jeg fór að heiman. Lík- ami hennar var visin og fallin saman, gráa hárið hennar var orðið enn grárra, andlitið enn fölara og hrukkóttara. Og þegar jeg steig af baki, þá hrökk hún hálfgjört saman. Hún leit í áttina til min, og þó ekki á mig, heldur eins og út i bláinn, en með afar-órólegum og spyrjandi svip. Jeg gekk til hennar og sagði um leið og jeg breiddi út arma mína til að faðma hana að mjer: »Komdu blessuð og sæl, elsku- mamma mín!« Hún kipptist við, er hún heyrði rödd mína, sleppti prjónun- um og vetlingunum, stóð upp, og var þó svo að sjá sem hún hefði veika burði til þess, kom með faðminn og bauð mjer munn- inn til að kyssa á hann; en tilburðir hennar voru svo sem hún sæi mig ekki, sem værum við stödd í niðamyrkri, og hún sagði í veikum róm: »Komdu sæll! Guð blessi þig, barnið mitt! Ertu nú loksins kominn? Jeg hefi beðið og vonað eptir þjer lengi — lengi, — að þú kærnir, en........og nú tók þyngsla-hóstakviða fyrir mál hennar. En að sjá þetta samanskorpna blað! Það þurfti auðsjáanlega

x

Eimreiðin

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.