Morgunblaðið - 16.03.2002, Blaðsíða 57

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 16. MARS 2002 57
✝ Eyjólfur ÓskarEyjólfsson fædd-
ist á Stokkseyri 1. júlí
1928. Hann lést á
Sjúkrahúsi Suður-
lands 4. mars síðast-
liðinn. Foreldrar
hans voru Eyjólfur
Bjarnason, formaður
í Skipagerði, f. 6. jan-
úar 1869, d. 1959, og
seinni kona hans,
Þuríður Grímsdóttir,
f. 12. ágúst 1887, d.
1970. Systkini Eyjólfs
eru: Guðný, f. 8. sept-
ember 1910, d. 1973,
Margrét, f. 2. október 1913, d.
1994, Eiríkur, f. 2. október 1913, d.
1937, Sigríður, f. 10. október 1916,
d. 1973, Pálmar Þórarinn, f. 3. júlí
1921, Þorgrímur, f. 27. ágúst 1923,
og Þóra, f. 8. september 1931.
Systkini Eyjólfs, samfeðra, voru
Þórdís, f. 8. ágúst 1898, látin, Gjaf-
laug f. 21. febrúar 1902, d. 1973, og
Bjarni, f. 2. nóvember 1904, d.
1985. Systir Eyjólfs sammæðra var
Laufey, f. 9. janúar 1909, d. 1982.
Eyjólfur kvæntist 16. apríl 1961
Dagnýju Hróbjartsdóttur, f. 6. júní
1934. Synir þeirra eru 1) Kolbeinn
Guðmannsson smiður í Mos-
fellsbæ, f. 19. júlí 1955, maki Júlía
Adólfsdóttir matráðskona, f. 24.
nóvember 1952. 2) Eyjólfur Þórir
Eyjólfsson, bílamálari í Kópavogi,
f. 17. jan. 1960, maki
Arndís Arnardóttir
ritari, f. 5 júní 1961,
börn þeirra eru, Eyj-
ólfur Örn, f. 8. febr-
úar 1993, Ólafur
Örn, f. 14. október
1994, Davíð Örn, f.
16. október 1996.
Fyrir átti Eyjólfur
soninn Sævar, f. 10.
ágúst 1978, maki Ara
Hiroko. 3) Guðfinnur
Steinar Eyjólfsson,
iðnverkamaður á
Stokkseyri, f. 14.
mars 1961. 4) Hró-
bjartur Örn Eyjólfsson, fanga-
vörður á Selfossi, f. 15. apríl 1966,
maki Hróðný Hanna Hauksdóttir
þjónustustjóri, f. 13. sept. 1969,
börn þeirra eru Óskar Örn, f. 5.
júlí 1990, og Dagný Hanna, f. 20.
janúar 1992. Fyrir hjónaband átti
Eyjólfur Óskar soninn Gunnar
Kristin, f. 30. mars 1959.
Eyjólfur Óskar bjó á Stokkseyri
allt til dauðadags. Hann stundaði
almenna verkamannavinnu en hóf
störf við fangelsið á Litla-Hrauni
1961 og var þar fangavörður og
síðar varðstjóri til ársins 1994 er
hann lét af störfum vegna veik-
inda.
Útför Eyjólfs Óskars fer fram
frá Stokkseyrarkirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 14.
Margt fer í gegnum hugann þegar
sest er niður og fátækleg orð sett á
blað til að minnast elskulegs tengda-
föður míns Eyjólfs Óskar Eyjólfs-
sonar, Hamrahvoli, Stokkseyri, sem
lést 4. mars sl. Það sem þó er mér
efst í huga er þakklæti. Þakklæti fyr-
ir að fá að kynnast einstökum manni,
þakklæti fyrir að njóta væntumþykju
hans, hlýju og virðingar, þakklæti
fyrir að börnin mín áttu hann sem afa
og þakklæti fyrir að tengjast góðri
fjölskyldu.
Það er eins og gerst hefði í gær
þegar fundum mínum og tilvonandi
tengdaföður bar fyrst saman, þó eru
liðin tæp 15 ár. Góðlegt bros sem
myndaði spékopp vinstra megin, þétt
handtak og vinaleg framkoma sem
bauð mig velkomna. Með slíkum
manni líður manni vel. En á þennan
hátt átti hann samskipti við fólk.
Áreynslulaust, vinalega, stundum
glettnislega en alltaf með svo mikilli
hlýju. Það var líka vanalega siður hjá
honum að bæta mín eða minn aftan
við nöfn þeirra sem hann ávarpaði.
Ég tengi Óskar alltaf við sumar og
sól jafnvel nú um miðjan vetur rifjast
upp minningar um hann kaffibrúnan
og sællegan á fallegum sumardegi.
Mikið líkari Miðjarðarhafsbúa með
sitt dökka hár og litarhátt en bleik-
nefjuðum Íslendingum. Framkoma
hans var einnig líkari því sem gerist
meðal suðrænni þjóða og hin mikla
kossagleði við sitt nánasta fólk var
siður sem ég var tíma að venjast. Á
heimili hans og Dagnýjar tengda-
móður minnar var gott að koma.
Samheldni þeirra og gestrisni mikil.
Ómetanleg er öll sú aðstoð sem við
höfum fengið við hin ólíklegustu við-
vik. Börnin ávallt velkomin í pössun
og Óskar alltaf stokkinn til ef aðstoð-
ar var þörf. Hann var svo sannarlega
betri en enginn þegar hús voru mál-
uð og standsett. Þá var hann á
heimavelli, hlaupandi upp málning-
arstiga eins og unglingur.
En nú eru kaflaskil, þitt stunda-
glas tæmt og þú hefur hlotið líkn
þinna þrauta. Það er sárar en tárum
taki að horfa á sína nánustu láta í
minni pokann fyrir erfiðum sjúk-
dómi. En þar fáum við engu breytt,
þeir dómar eru felldir á æðri stöðum.
En minningin lifir og þú lifir líka
áfram í þínum afkomendum. Þeim
færðir þú og Dagný gott veganesti út
í lífið. Gott heimili, kærleik, hlýju,
gleði og ótal ánægjulegar samveru-
stundir. Natnari og yndislegri afa
var vart hægt að hugsa sér og óhætt
er að segja að söknuður afabarnanna
er mikill. En við verðum að vera dug-
leg, brosa í gegnum tárin og standa
saman og hjálpa hvert öðru á erfiðum
tímum. Ég veit að það hefðir þú vilj-
að, þá er gott að hugsa til orða
skáldsins Einars Benediktssonar:
„Eitt bros getur dimmu í dagsljós
breytt, sem dropi breytir veig heillar
skálar.“
Elsku Dagný, megi góður guð
styrkja þig í þínum mikla missi.
Elsku Óskar, ljúf minning þín lifi.
Far þú í friði, friður guðs þig
blessi.
Hróðný Hanna Hauksdóttir.
Elsku afi okkar, nú hefur þú fengið
hvíldina þína. Það er svo stutt síðan
þú sagðir okkur sögur af því þegar þú
varst lítill og áttir heima í húsi sem
var jafnstórt og flestar stofur eru í
dag. Þar varst þú að reyna að læra og
smíðaðir allt dót sem þú lékst þér
með sjálfur. Nú ert þú horfinn og
kominn til himna, þar sem þér líður
vel í fyrsta skipti í langan tíma. Okk-
ur fannst erfitt að sjá þér líða svona
illa því það áttir þú ekki skilið og er-
um því eiginlega fegin að þú fékkst
hvíld en líka sorgmædd innst inni. Þú
varst alltaf svo góður við okkur og
vildir gera hvað sem var fyrir okkur.
Alltaf þegar við gistum á Stokkseyri
bauðst þú til að fara úr hjónarúminu
fyrir Dagnýju svo hún gæti sofið hjá
ömmu. Svo máttum við eiginlega
gera hvað sem við vildum, þér fannst
við ekki óþæg eða frek þótt við vær-
um það stundum. Því er það okkur
sannur heiður að fá að bera blóm á
undan kistunni þinni í jarðarförinni.
Guð blessi þig og minning þín lifi.
Óskar Örn Hróbjartsson og
Dagný Hanna Hróbjartsdóttir.
Þrátt fyrir þá vissu að öll verðum
við að lúta hinu hinsta kalli, hvort
sem það ber sviplega að eður ei, er nú
einu sinni svo að erfitt getur verið að
búa sig undir og sætta sig við þegar
ástvinir falla frá, jafnvel þótt barátt-
an hafi verið löng og skelfilega óvæg-
in á köflum eins og hún hefur verið
hjá Eyjólfi Óskari Eyjólfssyni frá
Hamrahvoli, Stokkseyri, sem andað-
ist á Sjúkrahúsi Suðurlands 4. mars
eftir hartnær fjögurra ára baráttu
við illvígan sjúkdóm.
Óskar, eins og hann var ávallt
nefndur, háði þennan bardaga með
Döggu sína sér við hlið sem hefur
staðið þessa löngu vakt ásamt
drengjunum þeirra, tengdadætrum
og barnabörnum sem voru auga-
steinar afa síns, en Óskar var ein-
staklega mikill fjölskyldumaður og
má segja að hjá honum var fjölskyld-
an og velferð hennar það sem alltaf
sneri upp og gekk fyrir öllu öðru
ásamt vinnunni og ber heimilið að
Hamrahvoli og umhirða húss og lóð-
ar þess glöggt vitni, en það veit ég að
hann taldi sig mikinn gæfumann
hvað fjölskylduna varðaði og var af-
skaplega stoltur af drengjunum og
þeirra fjölskyldum og ekki að
ástæðulausu og raunar er nokkuð
víst að hann hafi með sinni stöðugu
umhyggju og natni ásamt stakri
reglusemi allt sitt líf, gert sitt til að
svo vel hefur til tekist þar. Ekki fór
ég varhluta af þessum kostum Ósk-
ars og frá því hann og Dagný frænka
mín settu saman heimili á Sunnu-
hvoli 1959 og Guðfinna amma mín
flutti til þeirra frá Vestri-Kaðlastöð-
um var ég þar langdvölum frá ’64 og
var skráður til heimilis hjá þeim á
Hamrahvoli allt til þess að við fórum
að búa sjálf ’73 og hef ég aldrei efast
um þátt hans í „að koma mér til
manns“ og það fæ ég aldrei fullþakk-
að.
Starfsvettvangur Óskars var frá
’61 við gæslu ógæfumanna á Litla-
Hrauni og án þess að ég hafi neitt
fyrir mér í því þá er ég viss um að
kostir hans hafa þar komið að góðum
notum og svo mikið er víst að ýmsir
þeirra áunnu sér traust hans og
væntumþykju og trúlegt þykir mér
að margir þeirra minnist hans með
hlýju og virðingu. Starfsferli Óskars
lauk ’94 í kjölfar veikinda og stóðu
vonir hans og annarra til þess, þegar
hann hafði jafnað sig á þeim, að hann
ætti framundan góð efri ár með
Döggu sinni og fjölskyldunni sem
hann hafði sannarlega búið sig undir
og átti að okkur fannst „innistæðu
fyrir“ en það er eins og fyrri daginn
að „enginn ræður sínum næturstað“.
Óskar var mikill Stokkseyringur í
sér í bestu merkingu þess orðs og
hafði óhemju metnað fyrir hönd
sveitarfélagsins og ekki síst síns
gamla vinnustaðar, Hraðfrystihúss
Stokkseyrar, og fannst dapurlegt að
horfa uppá meðferð misviturra
stjórnenda og peningastofnana á
þessum fyrrum burðarás atvinnulífs
á Suðurlandi og Stokkseyrar og taldi,
eins og fjölmargir ef ekki flestir aðr-
ir, að þar hafi oftar en ekki verið
farnar leiðir sem höfðu hagsmuni
annara en Stokkseyringa og H.S. að
leiðarljósi og ég hygg að sagan hafi
nú þegar staðfest það, en nú hefur
verið að rætast svolítið úr með til-
komu ungra dugmikilla manna með
fiskvinnslu í húsnæði H.S. og var það
Óskari mikið fagnaðarefni.
Skoðanir Óskars í lands- og stjórn-
málum voru, eins og ég þekkti þær,
ekki mjög niðurnjörvaðar, en byggð-
ust fyrst og síðast á hans sterku rétt-
lætis- og samfélagskennd auk þess
sem hann var talsmaður frelsis ein-
staklinganna til framkvæmda og
ákvarðana og er mér mjög minnis-
stætt þegar ég, guttinn nýkominn
með bílpróf, „dressaði mig upp“ til að
keyra fólk á kjörstað o.fl. í kosning-
um til sveitarstjórnar, líklega vorið
’66 í voða góðu veðri, eins og raunar
er í öllum mínum minningum um
Óskar, en þá hafði hann boðið sig
fram undir merkjum vinstrimanna
og vann ábyggilega sigur, en seinna
fór hann fram undir öðrum formerkj-
um en hafði ekki haft afskipti af
stjórnmálum nú um nokkurn tíma.
Áhugamál utan heimilisins tóku
ekki mikinn tíma, en þó minnist ég
mikils skákáhuga, en Óskar var mik-
ill áhugamaður um þá íþrótt og ágæt-
ur skákmaður og man ég hann starf-
andi í taflfélagi á Stokkseyri og
fylgdist hann vel með öllu sem fram
fór á vettvangi skáklistarinnar á
heimsvísu.
Eins og ég áður sagði eru allar
minningar mínar um Óskar tengdar
góðu veðri þótt það sé örugglega ekki
vegna þess að veðurlag hafi verið
með neinum hætti öðruvísi en nú ger-
ist, heldur skilur hann eftir hjá okkur
svo mikið af fallegum og björtum
minningum og þar í liggur mestur
styrkur okkar sem nú syrgjum.
Guð blessi minningu Óskars Eyj-
ólfssonar og gefi okkur hinum styrk.
Hvíldu í friði, kæri vinur.
Hafsteinn Ásgeirsson
og fjölskylda.
Látinn er heiðursmaður, Eyjólfur
Óskar Eyjólfsson á Stokkseyri.
Kynni mín og okkar félaganna í
hljómsveitinni Lótus hófust þegar
Hróbjartur eða Baddi, sonur Óskars,
hóf að leika á bassann í hljómsveit-
inni. Við kynntumst þeim heiðurs-
hjónum Óskari og Dagnýju í gegnum
þessi samskipti því oft þurftum við að
ná í Badda á Stokkseyri eða skutla og
þá var gjarnan boðið inn í Hamrahvol
í mjólk og köku. Þeir sem kynntust
Óskari, sem var fangavörður í ára-
tugi, sáu fljótt að þar fór stakt snyrti-
menni og maður sem vildi hafa hlut-
ina á hreinu og hygg ég að þessir
eiginleikar hafi notið sín vel bæði í
leik og starfi. Ég kynntist Óskari svo
enn betur í gegnum starf mitt sem
rakari þar sem hvergi var slegið af
kröfum um snyrtimennsku og gott
útlit enda maður glæsilegur á velli og
með hár eins og það gerist best,
þykkt og varla grátt hár að finna.
Óskar var mjög tilfinningaríkur mað-
ur og bar hag fólks mjög fyrir brjósti
og þá ekki síst þeirra er minna máttu
sín. Eftirtektarverð var líka sú ein-
staka natni og umhyggja sem hann
bar fyrir eiginkonu sinni og fjöl-
skyldu allri, enda fylgdu gjarnan orð-
in „elskan mín“ er hann hafði nefnt
einhvern sem honum þótti vænt um.
Ótalin eru mörg þau stokkseyrsku
orðatiltæki sem honum og mörgum
Stokkseyringum eru töm eins og til
dæmis „greyið litla“, „ósköp lítið“ og
„ætli þakki“. Óskar var mjög póli-
tískur og þótt hann hafi ekki borið
þær skoðanir sínar á torg hygg ég að
hann hafi hin síðari ár verið kominn
langt frá skoðunum þeim er hann
hafði á yngri árum, þess varð ég oft
áskynja í persónulegum samtölum
og líkaði nokkuð vel. Með Óskari er
genginn mjög góður maður sem vildi
öllum vel og var hugprýði hans og
áræði í veikindum hans aðdáunar-
vert og setti hann ávallt að sjálfsögðu
það skilyrði að hárið væri vel snyrt.
Óskar fylgdist vel með Badda sínum
á hljómsveitarárunum og spurðist á
rakarastofunni fyrir um gang mála,
enda Baddi líkur kallinum um margt;
skákáhugamaður, snyrtimenni mikið
og nú orðinn fangavörður eins og
hann pabbi. Við hljómsveitarstrák-
arnir frá Selfossi viljum þakka góð
kynni og skemmtileg samskipti öll
hljómsveitarárin og áfram allt til
dagsins í dag um leið og við vottum
fjölskyldunni innilega samúð.
Kjartan Björnsson.
EYJÓLFUR ÓSKAR
EYJÓLFSSON
samstarfsvilji þótt aldursmunur væri
nokkur.
Fram að gosi vann hann á flestum
þeim tækjum, sem Áhaldahúsið hafði
yfir að ráða á þeim tíma, þótt lengst
hafi hann verið gæslumaður með loft-
pressum sem þá voru mikið í notkun
enda hafði tæknin ekki getið af sér öll
þau tæki og tól sem gera alla grjót-
vinnu eins auðvelda og nú.
Í lok eldgossins á Heimaey, þegar
hin mikla endurreisn og uppbygging
hófst á rústum hins gamla samfélags,
varð mikil vélvæðing í Áhaldahúsinu
enda fóru þá allar framkvæmdir bæj-
arins í gegnum þá stofnun og því mik-
ilvægt að hafa mann á véla- og
verkfæralager sem hafði yfir að ráða
lipurð og þekkingu því margir áttu er-
indi við þessa mikilvægu þjónustu-
miðstöð. Þarna var gott að hafa Guð-
mund Ólafsson.
Kallaðu mig bara Munda, sagði
hann, þegar verkstjórinn bauð honum
starfið á lagernum. Hann jánkaði því
og kvaðst mundu taka það að sér um
óákveðinn tíma til að byrja með. Var
ekki viss hvort það ætti við hann. Að
viku liðinni hafði hann samband við
verkstjórann og tilkynnti honum að
hann treysti sér ekki til starfans og
varð að samkomulagi að hann sinnti
starfinu áfram meðan leitað væri að
öðrum manni.
Sú leit stóð í 20 ár án árangurs og
allan þann tíma sinnti Mundi starfinu
af sérstakri trúmennsku þar til að
hann lét af störfum fyrir aldurssakir
hinn 31. jan 1993.
Gegnum öll þau miklu umbrotaár,
sem fylgdu í kjölfar náttúruhamfar-
anna ávann hann sér traust og virð-
ingu starfsfélaga sinna sem vissu
hvað í honum bjó og hvaða mann hann
hafði að geyma og nutu verkþekking-
ar hans. Það kom sér oft vel hve mörg
flókin vandamál vélbúnaðarins urðu
einföld í huga Munda enda maðurinn
með eindæmum greindur og glöggur.
Mundi var einstaklega orðvar og
vandaður í allri framkomu og að hafa
slíkan mann í þjónustu sinni er hverju
fyrirtæki eða stofnun ómetanlegt og
beinlínis heiður. Ég vil hafa alla hluti
á hreinu, öllum verkfærum skilað inn
á kvöldin, komið að hreinu borði að
morgni, ekkert kæruleysi. Þótt rödd-
in væri mild bjó ákveðin krafa undir.
Það vissu allir.
Samviskusamari manni höfum við
ekki kynnst, þyrfti hann að bregða
sér frá, t.d. til læknis í heilan eða hálf-
an tíma, vann hann kauplaust sem
þeim tíma nam að loknum vinnudegi.
Því miður hampar heimurinn ekki
mörgum slíkum mönnum, sem skila
sínu hlutverki á þann hátt, sem Mundi
gerði. Kannski eru þeir aðeins agn-
arlítil strá sem fölna eins og önnur
grös jarðar. Saga þeirra fyllir ekki
ekki nein bókasöfn og því engin
ástæða að lofsyngja þeirra lífsferil.
En við hin sem þekktum hann vit-
um að slíkir menn og konur skila
meiri auði í andlit þjóðarinnar en
mörg þrekvirki stjórnmálamanna.
Við erum öll jöfn undir sólinni, það
eru aðeins blæbrigði lífsmyndarinnar
sem skilja okkur að. Aftur húmar að
kveldi lífs og enn einn starfsmaður
kveður. Við höfum séð á bak mörgum
góðum félögum í gegnum tíðina og oft
hefur haustað snemma að en allir hafa
þeir skilið eftir minningar í sporum
sínum sem við eftirlifendur getum
stuðst við á góðum stundum.
Á vordögum ævi sinnar stundaði
Mundi sjómennsku og nú sé ég hann
fyrir mér sigla út á haf eilífðarinnar,
stefnan er markviss, báturinn líður
inn í roða kvöldkyrrðarinnar og hann
segir á sinn hlédræga hátt: Bráðum
er ég kominn heim.
Við starfsfélagar hans í Áhaldahús-
inu þökkum honum samfylgdina og
vottum aðstendendum hans innilega
samúð.
Við kveðjum frábæran félaga.
Kristinn Viðar Pálsson.
Þegar hringt var til mín mánudags-
kvöldið 4. mars og mér sagt að Mundi
væri dáinn kom það mér ekki á óvart.
Svo farinn var hann að kröftum að
lífskerti hans var brunnið til fulls.
Ég kynntist Munda árið 1948. Eftir
áramótin vantaði mig vinnu og
mamma stakk upp á því að ég athug-
aði hvort vinnu væri að fá í Vest-
mannaeyjum. Gunna frænka, Guðrún
Sigurjónsdóttir, var þá nýgift Guð-
mundi Kr. Ólafssyni, eða Munda frá
Oddhól eins og hann var jafnan kall-
aður. Eftir símtal við þau var ég vel-
kominn til Eyja og að vera hjá þeim.
Þá kynntist ég sómamanninum
Munda hennar Gunnu frænku og þau
kynni hafa veitt mér ógleymanlegar
stundir. Ég var óharðnaður unglingur
en Mundi annaðist mig eins og ég
væri sonur hans. Þennan vetur full-
orðnaðist ég mikið undir hans hand-
leiðslu. Síðan hefur aldrei borið
skugga á vináttu okkar í fimmtíu og
fjögur ár. Enda veit ég ekki hvernig
slíkt gæti orðið þegar hann átti í hlut.
Ég þekki fáa menn, sem láta sér eins
annt um fjölskyldu sína og Mundi
gerði. Sífellt var hann vakandi yfir
velferð barna sinna og venslafólks.
Alltaf var jafn gott að leita til hans
þegar vandamál steðjuðu að eða ráð-
legginga var þörf.
Á árunum 1968–1971 dvaldi ég
langdvölum í Vestmannaeyjum vegna
starfa minna. Þennan tíma átti ég
mitt annað heimili hjá Munda og
Gunnu, það var mér ómetanlegt að
eiga þar athvarf, enda var mér tekið
eins og fjölskyldumeðlimi. Eftir þann
tíma þurfti ég oft að dvelja vegna
starfa í Vestmannaeyjum og þá var
gott að geta komið á Brimhólabraut-
ina í spjall og góðgerðir.
Lífið var ekki alltaf dans á rósum
fyrir Munda. Veikindi hrjáðu hann
oft, en æðruleysi var ein af hans góðu
dyggðum og hann tók mótlæti með
sömu róseminni.
Hæglæti var hans aðalsmerki, en
hann gat verið fastur fyrir og stóð
ávallt á sínu.
Elsku Gunna og fjölskyldur, ykkar
missir er mikill, en minningin lifir um
elskulegan eiginmann, föður, tengda-
föður og afa. Guð styrki ykkur í sorg-
inni.
Haukur Ársælsson.