Náttúrufræðingurinn - 1985, Qupperneq 14

9. mynd. Séð yfir hluta Óhappstjarnar við Mývatn. Á botni tjarnarinnar eru rákir eftir
kafendur, en þær plægja leðjuyfirborðið í fæðuleit. — A view over a pond near Mývatn.
Dark furrows on its bottom were made by feeding diving ducks. (MyndIphoto Árni
Einarsson).
vatninu og leita í átt til næsta lands.
Þar með nýtast þær fuglum sem ná
ekki lirfum af vatnsbotninum. í þann
mund sem flugurnar skríða úr púpu-
hýðinu í vatnsyfirborðinu þyrpast að
gráendur (Anas tegundir), kríur
(Sterna paradisaea), óðinshanar (Phal-
aropus lobatus) og hettumáfar (Larus
ridibundus), en á landi taka við þeim
ótal vaðfuglar og spörfuglar, s.s. spóar
(Numenius phaeopus), stelkar (Tringa
totanus), lóuþrælar (Calidris alpina),
þúfutittlingar (Anthus pratensis),
skógarþrestir (Turdus iliacus), maríu-
erlur (Motacilla alba) og sólskríkjur
(Plectrophenax nivalis). Nýklaktar
flugur eru einnig mikilvægar fyrir and-
arunga á fyrstu dögum ævinnar. Hver
mýflugutegund hefur sinn sérstaka
klaktíma (sbr. Erlendur Jónsson
1979), og eru því oftast einhverjar teg-
undir að klekjast hverju sinni og því
eitthvað af æti fyrir fuglategundir, sem
ekki komast ofan á botn eftir lirf-
unum.
Hér hefur nokkuð verið rætt um það
hve mismunandi botn Mývatns er eftir
stöðum. Jafnframt hefur þess verið
freistað að útskýra hvernig misleitni
botnsins stuðlar að fjölbreytni í fugla-
lífi. Annað atriði, sem einnig kann að
stuðla að fjölbreytninni eru sveiflur
sem verða í vistkerfi Mývatns.
Alkunna er, að í regnskógum jarðar
er fjölbeytni lífs með afbrigðum mikil.
Hið sama er að segja um líf á kóral-
rifum. Vafist hefur fyrir mönnum að
finna orsakirnar, en oftast er vitnað til
164