Andvari

Árgangur

Andvari - 01.01.1990, Blaðsíða 76

Andvari - 01.01.1990, Blaðsíða 76
74 MARGRÉT EGGERTSDÓTTIR ANDVARI á“ (bls. 117). Orðin svona gömul og þreytt er hún sífellt að nöldra um að húsið sé orðið fúið og þarfnist viðgerðar. Þannig líkist húsið henni, enda er það táknrænt fyrir hlutskipti hennar í lífinu. Það er um leið almennt tákn fyrir hlutskipti kvenna í samfélaginu, þær skorður sem þeim hafa löngum verið settar, veggina sem þær reka sig á. í því ljósi er athyglisvert hvernig húsið nær tökum á henni, hvernig hún verður samgróin því. Gulmaðran er blóm sem tengist æskuminningum Boggu: „Ilmur gulmöðr- unnar eftir regnskúr vekur upp liðnar kenndir og minningu um brekku ofan við húsið í þorpinu heima . . .“ (bls. 103). Önnur blóm „hafa lit ellinnar. Öðru máli gegnir um gulmöðruna. Opnar heim sem er löngu horfinn. — Heimurinn sem gulmaðran opnar rúmar svo enn aðra heima og eru hver inni í öðrum líkt og kassar“ (bls. 167). Gulmaðran er táknræn fyrir leit hennar að sjálfri sér: „Eftir regnskúr angar gulmaðran, ilmur hennar sterkur, vekur upp minningu — Hvað varð af stelpunni Ellu? Dó hún innan í mér eins og margt annað? Ekki veit ég hvenær það gerðist. Á þilfari skips og pabbi búinn að kveðja og stóð veifandi á bryggju? Eegar ég hljóp út úr húsi á vit óvissunn- ar og á eftir mér skall hurð? Dó kannski ekki fyrr en Knútur fór? Snerti með gómunum þetta fíngerða blóm svona bjart á litinn og ilmur þess fagnandi; stendur í moldinni föstum rótum“ (bls. 235). Meðan sagan er sögð, kemst konan út úr húsinu og finnur aftur ilm gul- möðrunnar og nær að lokum fundi „konu sem býr í þokunni“. Hún er í senn tákn lífs og dauða, hjá henni lokast hringurinn. Og þarna í dauðanum finnur hún þrátt fyrir allt þá fegurð sem var horfin og þá hlýju sem hún hafði misst: „Við hálsinn á mér gola. Vísast andardráttur og til mín kemur rödd sem eitt sinn var mér kær“ (bls. 310). Ef til vill hefur sjálf framvinda sögunnar — eða einfaldlega það að tala og rifja upp — leitt í ljós að þrátt fyrir allt tókst henni innst inni að viðhalda „neista sem ekki mátti slokkna“ (bls. 299), minning- unni um ósegjanlega hlýju sem hún finnur að lokum aftur. En jafnvel í lok sögunnar er óvissan ekki horfin: „Skyldi Daníel bíða handan árinnar og heimta mig til sín?“ (bls. 310). Sú aðferð Álfrúnar hefur þegar verið nefnd í þessari grein að láta minningarnar verða skýrari, áleitn- ari og óþægilegri eftir því sem Iíður á söguna. í lok skáldsögunnar Þel ryðjast fram af krafti minningar sem áður hefur oft verið ýjað að, þær birtast allt í einu í nekt sinni, fullar af sársauka. Sama á við um Hringsól. Það er ekki fyrr en í lokin sem greint er í smáatriðum frá því þegar Bogga fer með son sinn til Dísu sem átti að gæta hans um nóttina og þegar presturinn kemur til hennar í vinnuna og tilkynnir henni lát drengsins. Þess vegna er síðasta minning Boggu verð umhugsunar. Hún er frá þeim tíma þegar hún er nýbúin að kynnast Knúti, þetta er fyrsta maí og hún ákveður að laumast niður í bæ í þeirri von að rekast á hann - það hefði verið í samræmi við pólitískar skoðan- ir hans - til þess að sýna honum „á einhvern hátt að hún væri ekki sú sem
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148

x

Andvari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Andvari
https://timarit.is/publication/346

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.