Kirkjuritið - 01.12.1945, Qupperneq 5

Kirkjuritið.
Yfir Betlehemsvöllum ljóma ljós af himni, en him-
neskar hersveitir Iiefja hinn mikla fagnaðarsöng, gleði-
boðskapinn um fæðing frelsarans í þennan heim. Þar
er þetta í:
Friður á jörðu
með þeim mönnum, sem hann hefir velþóknun á.
Nú höldum vér mennirnir friðarjól, hin fyrstu um
nokkurra ára skeið.
Mikið liefir skeð á þessum árum, og mörgum mun
finnast, sem hér sé ekki um „nokkur ár“ að ræða held-
ur óratíð, mannaldurs ígildi. Svo mjög hefir örlögum
skipt, einstaklinga og Iieilla þjóða, að óþekkjanlegt er.
En nú er aftur kominn á friður. Nú eru aftur haldin
friðarjól. Nú getum vér væntanlega tekið undir söng
englanna af fullri alvöru og án þess að veruleikinn
skyggi á hugsjónina:
Friður á jörðu, því faðirinu er
fús þeim að líkna, sem tilreiðir sér
samastað syninum lijá.
En er ekki eins og oss vefjist tunga um tönn, þegar
vér tölum um „friðinn“ á jörðu, jafnvel þó að vopna-
viðskiptum sé hætt?
Vér liöfum að vísu séð ýmis merki friðarins. Her-
mennskubragurinn hefir dvínað á landi, í lofti og á legi.
Sírennurnar hafa liætt að boða yfirvofandi loftárásir.
Frændur og vinir hafa kontið heim úr fjarlægum löud-