Kirkjuritið - 01.12.1945, Blaðsíða 19

Kirkjuritið.
Jólagestur.
305
gleymt. Kannski að hann sé ekki svo langt i burtu. Guð
lofar honum líklega að líta til okkar í leynum. Hann
hlakkaði alltaf svo mikið til jólanna hérna heima“.
Allt í einu þagnaði liún og tók að hlusta
„Yar ekki eitthvað á ferð frammi i göngunum?“
í sömu andránni var barið að dyrum. Pabhi reis á
fætur, fór fram og' opnaði.
IV.
Fyrir dyrum stóð ungur maður, uppfenntur og lítt
buinn til skjóls. Þegar ljósið að innan lagði á hann, tók
hann viðbragð eins og sá, sem vaknar allt í einu af
blundi og kemur til sjálfs sín. Hann svipaðist um eins
og hann væri að leita að einhverjum. En hann var einn.
Útidyrnar stóðu á gátt að baki honum. Hann leit út. En
þar var engan að sjá. Hann vissi ekkert, hvaðan á sig
stóð veðrið, og gat ekki komið upp nokkru orði.
„Gerðu svo vel og gakktu inn í stofuna“, sagði gamli
maðurinn.
„Ég' veit ekki — en við vorum tveir“, gat hann loks
stunið upp. „Það var sonur ykkar, sem fékk mig til að
fara hingað. En nú er hann horfinn“.
„Sonur okkar“, hrópuðu hæði gömlu hjónin upp yf-
ir sig.
„Já, hann gekk fram á mig úti á veginum. Og' hann
lagði fast að mér að verða sér samferða heim“.
Gömlu lijónin störðu á hann höggdofa. Ætlaði pilt-
urinn að leika á þau — og það í þessu — og' á aðfanga-
dagskvöld! Það var óhugsandi, að nokkrum manni
kæmi svo illt í hug. Og hann, sem stóð þar hnugginn og
aumur, góðmanulegur og heiðvirður á svip, var sízt
þesslegur. Og nú lagði konan höndina á handlegg hon-
um:
„Komdu inn í stofuna og segðu okkur allt“.
Og uni leið þrýsti hún honum inn fyrir og lokaði
dyrunum á eftir honum.
Unga manninum varð litið á myndina af syninum,