Kirkjuritið - 01.12.1945, Qupperneq 22

Nóv.-Des.
Vestur um haf.
[Þessi ferðasaga er sett saman úr dagbók minni, og læt ég
frásagnablæinn mótast af því].
Til New York.
Hinn 18 júni siðastl. voru eiriir þrír dagar eftir, þangað til
sextiu ára afmælisþing Hins evangelisk-lúterska kirkjufélags
íslendinga í Vesturheimi yrði sett, og ])á sit ég enn heima,
sem á að vera þar fulltrúi þjóðkirkjunnar. Það er komið að
miðaftni þann dag. Þá loks líður að burtför. Biskupinn og son-
ur lians fylgja mér til flugvallarins í Keflavík. Það fer vel á
því, að ég kveðji biskupinn síðastan Austur-ísendinga, því að
ég á sérstaklega að flytja vestur kveðju h'ans. Kvöldsólin stafar
mildum geislum á silfurlita flugvélina, stóra 4 hreyfla flugvél.
Stigi er reistur upp að dyrunum. Við göngum inn i hana, 20
frakkneskir foringjar, sem eiga að læra hermensku í New
York, og ég, eini íslendingurinn. Við smeygjum okkur í vesti
með súrefnisslöngum og reyrum okkur í stólana. Hreyflarnir
snúast með miklum gný, og vélin hendist af stað eftir flug-
vallarrennunum. Átökin vaxa, og nú hefst liún upp, hálfri
stundu fyrir náttmál.
Reykjanes sést allvel allt til Grindavíkur. Vitinn á Garðs-
skaga blasir við. Við stígum liærra og liærra, svo að landið
smækkar. Eftir skamma stund er það horfið. Við erum ofar skýj-
um. Þau hrannast mjallhvít eins og undralönd, en á milli glitt-
ir í sjóinn líkt og bóróttan fjörusand. Hreyfing flugvélarinnar
finnst lítt eða ekki, nema þcgar liún telcur dýfur eða miðað er
við bólstra, sem rísa eins og eyjar hér og livar i skýjahafinu.
Þá verður mér hugsað til æfintýranna um risavaxna fugla, sem
bera menn leifturhratt á vængjum sér. Sumir kunna að ætla,
að það sé tilbreytingarlítið að sigla skýin. En svo er ekki, því
að þau taka ótal svipbreytingum, ekki sízt nú, er kvöldar. Um
stund eru þau eins og blágrár reykur, þá áþekkust hafísbreiðu,
þar sem borgarísjakar risa, þá svipuð nýföllnum snjó ó jökli
með djúpum sprungum. Eftir sólarlag breiðist yfir einhver
draumablæja.