Kirkjuritið - 01.12.1945, Blaðsíða 44

330
Ásmundur Guðmundsson:
Nóv.-Des.
Seinustu dagarnir í Winnipeg.
Nú tekur óðum aS líða að burtför minni frá Winnipeg, sem
hefir undanfarið verið miðstöð ferðalags míns. Ég hefi eign-
azt þar vini og kunningja og endurnýjað kunningsskap við þó,
sem ég átti fyrir.
Éinn daginn sit ég boð hjá Ásmundi Jóhannssyni og frú lians,
og er j)ar margt gesta. Ég hafði verið í afmælisveizlu nafna
míns, er hann varð sjötugur og gaf 50000 dollara til stofnunar
kennarastóls í íslenzku við Manitobaháskóla. En betur má, ef
duga skal, jjví að safna l)arf alls 150000 dollurum. Ætti íslenzka
ríkið nú að leggja 50000 dollara á móti gjöf Ásmundar, og myndi
síðar fást vestra j)að, sem á vantar. Verði kennarastóllinn ekki
stofnaður að vissum árafjölda liðnum, mun framlag Ásmund-
ar eiga að ganga til baka. Vonandi verður þessi gjöf merkur á-
fangi í sögu Þjóðræknisfélagsins. Er Ásnnmdur einhver bezti
stuðningsmaður ])ess og heimili þeirra hjóna með íslenzkum
l)Iæ. Grettir, sonur hans, gegnir ræðismannsstarfi af stakri al-
úð og greiðir götu íslendinga í hvívetna, eftir ])ví sem liann
má. Það fæ ég að reyna. Við erum mikið saman, og sýnir hann
mér margt í borginni, m. a. lækningarstofur dr. Thorlákssons,
einhvers ágætasta skurðlæknisins í Winnipeg. Grettir er glæsi-
menni og mun afrendur að afli, eins og vera ber. Hann er vin-
ur kristni og kirkju og tekur mikinn þátt í safnaðarstörfum.
Alloft liggja saman leiðir mínar og ritstjóranna beggja, Lög-
bergs og Heimskringlu, mér til ánægju. M. a. sátum við Stefán
Einarsson saman kirkjuþingið í Árborg. Einar Páll Jónsson er
gamall bekkjarbróðir minn, og finnst mér tíminn líða of fljótt
á heimili þeirra hjóna. Við lifðum saman marga sögulega við-
burði veturinn 1903—4 í Lærða skólanum, sem þá var ekki ó-
fyrirsynju nefndur Ærði skólinn. Einar Páll var þá þegar tek-
inn að yrkja, ])ótt mikið hafi lionum farið fram síðan. Og bezt
þykir mér hann kveða nú.
Ég kem á heimili Árna Árnasonar Eggertssonar lögmanns og
konu lians, Maju Grímsdóttur Laxdal, systur frú Marju í Árborg-
Árna svipar nokkuð til föður síns, og er hann bæði vinsæll og
mikils metinn. Frúin er ein úr hópi fermingarbarna minna >
Foam Lake, fluggáfuð og ágætiskona. Mér verður hugsað til
heimilis foreldra hennar og lýsingar föður hennar á vonbrigð-
unum fyrst, er þau komu vestur um haf. Hann ætlaði að leggja
allt kapp á að mennta börnin sín, en mest allt vetrarstarf þeirra
fór þá i að reka nautgripina til vatns langar leiðir til að brynna
þeim og sækja út snjó og bræða til neyzluvatns. Heimili íru