Kirkjuritið - 01.12.1945, Síða 68

354
Friðrik A. Friðriksson:
Nóv.-Des.
fundið, að ég' mundi hafa gott af þvi að hafa ofurlítið
meira aðhald um klerklegar vinnuvenjur. Flestir vilj-
um vér gera skyldu vora. En liælt er við, að ýmislegt
slæðist að og skyggi á skylduna, ef aðgál og aðliald
vantar.
Ég held, að ég muni það rétt úr fyrirlestrum Haralds
heitins Níelssonar, að ,,vígður“ þýddi upphaflega: ,,frú-
tekinn frá öðrum störfum“. Merkingin er enn nokkurn
veginn hin sama. Játa ber, að ekki er það með öllu hættu-
laust að gera mjög skarpan greinarmun á veraldlegu
og andlegu starfi. Hin afar-frjálslynda lúterska kenn-
ing um almenna prestsdóminn er í sannleika ágæt. Og
alltaf er þó presturinn fyrst og fremst venjulegur mað-
ur — maður með mönnum. Engu að síður verður það
ekki umflúið, að þetta: „vígður“, „helgaður“ hefir mjög
ákveðna og bindandi merkingu.
Vissulega eru nú svo greinileg tímamót í lífi þjóða
og mannkyns, að lengi mun sagan á þan benda, — ef
á sögu þarf að lialda. Framtíðin leiðir þá í ljós hið
hulda innihald þeirra, bæði það, sem liáð er mannleg-
um afskiptum og' hitt, sem yfir þau er hafið.
Nú er sérstakt tækifæri til að rifja upp fyrir sér hin-
ar gömul goðsagnir um Lucifer, Promethevs og' Loka,
hinar fornu táknmyndir, hinn ævagamla grun mann-
kynsins og beyg um það, að jafnvægi milli góðleiks og
þekkingar kunni að raskast. Sú fregn berst — og' er
enda sennileg — að smiðir atómsprengjunnar beri í
brjósti ugg nokkurn út af sínu glæsilega afreld; að þeir
óttist, að þekkingarlinýsnin hafi leitt of langt; að þeir
kunni að hafa ruðzt inn fyrir vébönd hins heilaga og
hrifsað lil sín leyndardóma, sem Guði einurii ber að
þekkja; að þeir hafi þannig lagt mannkyninu á herðar
ábyrgð og jafnvel sekt, sem örðugt geti orðið undir að
rísa. Ekki eru menn þessir þó neinir heiglar eða skraf-
skjóður.