Dvöl - 01.01.1944, Page 37

Dvöl - 01.01.1944, Page 37
DVÖL fáeinir alvörumenii höfðu álitið nauðsynlegt. Enginn gat bent á neinar skaðlegar verkanir þessa lyfs. Það virtist miklu fremur auka mönnum heilbrigði og þrótt. Elfan rann og heimurinn hló. Menn skemmtu sér í einrúmi. Eng- inn fann hjá sér þörf til að fara og rabba við náungann. Hver og einn hafði sína töfludós og hló heima hjá sér. Ridol verkaði líka á líkamlegar þjáningar. Þær náðu ekki framar til meðvitundarinnar — þar var hláturinn einvaldur. Og hvað gerði það þá, þótt eitthvað væri athuga- vert við einhvern utskika kropps- ins. Miðstöðin var alltaf upptekin og anzaði ekki, þótt hringt væri af útkjálkunum. Og færi svo illa,að dauðinn nálgaðist og hertæki ein- hvern, hryggði það a. m. k. ekki aðstandendur hins dána. Þeir fengu sér aðeins töflu og skellihlógu og létu þá dauðu grafa sína dauðu. Meðaumkunin hvarf úr sögunni um leið og þjáningin. Vellíðanin réð í heiminum. í sjúkrahúsum beið enginn angistarfullur framan við dyr skurðstofunnar, og við dánarbeðina grét enginn. í kirkj- urnar kom enginn. Þær sálir sem áður beygðu sig þar í auðmjúkri bæn, vígðust nú hinum eilífa hlátri. Optimus Strong brá sér nú aft- ur til Evrópu með flughraðferðinni og lenti á þaki risabygginganna hans dr. Pepsin, þar sem valið lið níu hundruð efnafræðinga vann Si að stöðugum endúrbótum á ridoli. Dr. Pepsin tók á móti honum, föl- ur af vökum og erfiði. Og við munnvik Strongs voru djúpar fell- ingar og varirnar voru svo herptar, að hvergi sást í gulltönn. Hvorki hann né Pepsin notaði ridol. Heimsforsjónin hvíldi á þeim. Ameríkumaöurinn klóraði sér bak við eyrað og hnerraði af loft- inu þarna inni. Síðan gaut hann augunum á vísindamanninn. „Það er eitthvað í ólagi með þetta allt saman,“ rumdi hann. Vísindamaðurinn kinkaði kolli alvarlegur í bragði. „Þetta virðist ekki eins tímabært og ég hélt,“ sagði Strong ennfrem- ur. „Og þetta hefur maður fyrir alla bjartsýnina. Ég ætlaði að gera heiminn hamingjasaman, og það er hann, en ekki á þann hátt, sem mér líkar og ég þarf á að halda. Hann hlassaði sér niður á borð með ótal tilraunaglösum. „Ég græði; ekki vantar það. Allir doll- arar heimsins flæða inn í banka mína. Heimabruggarana, sem bjuggu til ridol án leyfis hef ég malað alla. Ég hef tekið fyrir kverkarnar á bindindisfíflun- um, og píslarvætti þeirra háma nú í sig ridol — og geta ekki einu sinni gert það í laumi. Hláturinn í þeim ætlar að æra mann. En hvað svo? Það var ekki þetta, sem ég ætlaði að gera. Hvað á ég að gera með alla þessa peninga?“ Og hann hélt áfram. „Það var ekki þetta sem ég vildi. Ég ætlaði að setja
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104

x

Dvöl

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Dvöl
https://timarit.is/publication/619

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.