19. júní - 19.06.1982, Qupperneq 39

„Launin kannski ekki eins
og þau gerast best
hjá einkafyrirtækjum“
Hætt við Kristínu Jónsdóttur gjaldkera
Kristín býr ein ásamt þriggja
ára syni sínum
„Það má segja að mín aðstaða sé
ekki dœmigerð fyrir einstæðar nueð-
ur sem margar eiga í miklurn pen-
ingavandraíðum. Eg er fjárhagslega
sjálfsta^ð og bý í eigin íbúð. Ég var
flugfreyja í níu ár. í febrúar síðast-
liðnum ákvað ég að skipta um starf.
Ég var búin að fá leið á fluginu og
það hefur ef til vill átt siiui þátt í því,
að ég átti erfitt með að koma barninu
fyrir þegar ég var að lljúga. Mér
ftauðst strax ritarastarf á Ilótel Esju
°g leist mjög vel á það. Starfsandinn
þar er alveg sérstaklega góður. Þegar
eg var búin að vinna sent ritari í
fiálfan mánuð var mér boðið starf
gjaldkera og jiáði það umsvifalaust.
Launin eru kannski ekki eins og þau
gerast best hjá einkafyrirtækjum.
^em ritari fékk ég rúmar níu þúsund
Lrónur á mánuði og geri ráð fyrir að
gjaldkeralaunin séu að minnsta kosti
tveimur Jtúsundum hærri.
Það var sjálfgefið að ég hefði barn-
'ú. Ég hefði ekki getað hugsað mér að
pabbi hans hefði tekið hann. kannski
er ég svotia eigingjörn. En ég þurfti
engar áhyggjur að liafa, það kom
ekki einu sinni til tals að hann yrði
hjá honum. Hann lítur inn endrum
og eins til að hitta strákinn en hefur
til dæmis aldrei tekið hann um helg-
ar. Og af föðurömmu sinni og afa
hefur hann ekkerl að segja nema
livað þau senda jólapakka og páska-
egg. Eg efast þó ekki um að margir
feður myndu vilja liafa börnin sín ef
Jteir ættu þess kost. Þar til nýju
barnalögin tóku gildi var það ekki
auðsótt mál. Ef leitað var til dómstóla
var móðurrétturinn geysilega sterkur.
Það á eftir að koma í ljós hvort nýju
lögin breyta Jtar einhverju. En ég er
ekki hlynnt því að systkinum sé
tvístrað við skilnað ef annað foreldrið
getur séð fyrir báðum. Það er nóg
fyrir barn að missa annað foreldra
sinna burt af heimilinu Jtó systkinin
fari ekki líka.
Vissulega er erfitt að samræma það
Quftrún Ólafsdóttir.
vinnustöðum sein ég hef verið —
nema í launum.
Þegar yngsta barnið var tveggja
ára sá ég auglýst í Námsllokkum
Reykjavíkur nánt í fimmta bekk fyrir
þá sem ætluðu í sjúkraliðann. Ég
dreif mig af stað og sótti um. Ég
athugaði málin og móðir mín tók eitt
barnið, ég fékk dagheimili lyrir Jtað
yngsta út á skólann en sá elsti varð að
sjá um sig sjálfur. Ilann var Jtá sex
ára og var að byrja í skóla. Það gekk
vel en mér leið óskaplega illti að vita
af honum einum. Bót í ntáli var, að
pabbi lians vann hérna í Hafnarfirði
og kom heim í morgunkaffi og há-
degismat. Svo var ég í stöðugu síma-
santbandi til að vekja, koma af stað í
skólann og svo fratnvegis.
Eg kann vel við sjúkraliðastarfið.
Þó mig langaði í hjúkrun var inálum
Kristín Jónsdóttlr.
að vera mamma, pabbi, afi og annna
og stunda fulla vinnu. Það gengur
ekki upp. Mér hefur oft dottið í hug
að auglýsa eftir gamalli konu, nokk-
urs konar ömmu sem hefði gaman af
að fara í gönguferðir tneð stráknum
og spjalla svolítið við hann. En þótt
foreldrar mínir séu dáin, á ég vini og
systur sem alltaf er boðin og búin að
hlaupa undir bagga með mér. Stund-
um býðst fólk til að taka strákinn, en
hann vill bara ekki vera þar sem
hann Jiekkir ekki til. Ef Itann veikist
Frainliald á næstu hls.
þannig komið Jiegar Jtetta var að |>að
þurfti stúdentspróf til að komast í
Hjúkrunarskólann. Ég hefði þá þurft
að fara í öldungadeild fyrst. Eftir
nátnið fannst mér ég ekki geta ráðið
mig í fullt starf, vegna Jiess að ég var
búin að vera svo mikið í burtu frá
heimilinu. Ég byrjaði J>ví í sextíu
prósent vinnu en er núna komin í
sjötíu prósent. Ég fæ um sjö þúsund
krónur á mánuði með álagi og með
Jtví að vinna nætur, kvöld og helgar.
Hjúkrunarstéttirnar hafa alltaf verið
illa launaðar. Það virðist eima eftir af
Florence Nightingale hugsunarhætt-
inum. Að |>etta starf sé fyrst og fremst
unnið af fórnfýsi. En þetta er virki-
lega krefjandi, þú [>arft að gefa svo
mikið af sjálfri þér. Við erum alveg
harðar núna og förum fram á fjög-
Frainhald á hls. 41.
39