Heimilisritið - 01.12.1948, Blaðsíða 37

Heimilisritið - 01.12.1948, Blaðsíða 37
móti honum, þegar hégóma- girnd hans hefur hlotið dálítið áfall! Afbrýðisemi, rifrildi og óróleiki mun halda innreið sína í líf hans, trufla vinnufrið hans, og vonsvikin kona mun krefjast hans alveg — sem er mjög eðli- legt — hann verður og skal læra í eitt skipti fyrir öll, hvað það þýðir að deila lífinu með konu, sem ekki hefur til að bera um- burðarlyndi aldursins og hefur ekki lært að eldast með honum. -------Er — er ég — vond?" „— Vond —? Nei-nei", sagði hann hikandi. „Það getur verið, að ég vilji fá íbúð, en annars vil ég endi- lega fara burt". „— Fara burt —?" „Já, ég vil búa í París og ganga um Signubakka, án þess að hugsa um, fyrir hverri hann kunni nú að gera sig að fífli — og ég vil vera í London án þess að eiga á hættu að vera kölluð' heim, vegna þess að vonsvikinn hetja þarfnast huggunar. En það krefst góðra tauga, og ég hef grátið svo mikið — upp á síðkastið —". Læknirinn horfði niður á gljá- andi, kalt glerið á borðplötunni. Hún hafði grátið' — fögur kona mátti aldrei gráta og allra sízt hún, sem var svo eftirsóknar- verð, allra sízt. „Er það nauðsyn — ég meina, kannske væri hugsanleg ein til- raun enn?" „Nei", sagði hún kuldalega. „Ég á líka líf, sem ég vil njóta — áður en það er of seint. Eg vil skapa mér líf, þar sem ég get treyst þeim vinum, sem ég vel mér". HANN HAFÐI staðið upp; þau stóðu andspænis hvoru öðru, svipuð á hæð. „Fyrirgefðu að ég kom", hvíslaði hún hljótt, „en þetta var eina leiðin til að geta talað um þetta — í næði —". „Og — þú villt ekki reyna — einu sinni enn?" spurði hann vandræðalega. „Nei, Paul", svaraði hún lágt. Hann endurtók spurninguna í hjarta sínu, en hún heyrði það ekki. Árum saman hafði hann haldið henni utan lífs síns, og hún hafði vanið' sig af að hlusta eftir ósögðum orðum. Skjálfandi höndum skrúfaði hann hettuna af sjálfblekungnum sínum og skrifaði eitthvað í lyfseðlablokk- ina. Svo braut hann blaðið sam- an og rétti henni það. Hún hneigði sig kurteislega um leið og hún tók við því, síðan gekk hún fram hjá honum út um gler- dyrnar. Veik ilmvatnslykt barst að vitum hans, og hann var einn eftir. Inni í biðstofunni sátu ennþá HEIMILISRITIÐ 35
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.