Heimilisritið - 01.12.1948, Blaðsíða 58

Heimilisritið - 01.12.1948, Blaðsíða 58
svaraði engu. „Ef til vill óskar hún, að ég láti hana vera eina", hugsaði Jana. Ungfrúin settist skyndilega upp, reiðileg á svip. „Af hverju starið þér á mig?" „Ég — ég hélt að' þér þyrftuð ef til vill á mér að halda", stam- aði Jana. „Þyrfti yðar við?" Ungfrú Blaithe spratt á fætur. „Þyrfti yðar við? Þér kölluðuð mig Díönu, eða hvað? Það er allt yð- ur að kenna. Þér — þér —". Hún greip diskinn með skilaboð'- unum og kastaði honum að Jönu. Jana beygði sig. Hún heyrði diskinn molna á veggnum fyrir aftan sig og ofurlítið brot lenti á hálsi hennar. Hún missti stjórn á sér. Hún vissi ekki, hvernig tímaritið komst í hendur henni. En allt í einu flaug það í loftinu og hæfði ungfrú Blaithe beint í höfuðið. Hún féll aftur á bak, greip höndunum um ennið og starði á Jönu með' furðu og hryliingi. Það varð óþægileg þögn með- an þær horfðust í augu. Jana skalf á beinunum, en hún fann ekki til iðrunar, og enginn mátt- ur í veröldinni hefði getað kom- ið henni til að biðja afsökunar. Spenningin varð næstum ó- þolandi. Andlitsdrættir ungfrú Blaithes voru stirðnaðir. Hún starði á Jönu frá hvirfli til ilja og sömu leið til baka. Svo hló hún stuttum móðursýkishlátri og spurði, eins og hún sæi Jönu nú í fyrsta sinn: „Hver eruð þér?" „Jana". Aðeins skírnarnafnið, eins og faðir hennar sagði jafnan, er móðir hennar kvartaði undan þverlyndi hennar. Hún var eft- irlætisbarnið hans og „Jana" þýddi ætíð í munni hans eitt- hvað ákveðið' og óumbreytan- legt. Þannig sagði hún það sjálf nú. Hún var með tárin í augun- um, en henni kom ekki til hug- ar að líta undan. „Þér eruð ekki þjónustu- stúlka". „Nei". „Hvað voruð þér til þessa?" „Stúdent. I Evrópu. Ég hef aðeins verið hér í fáeinar vikur". „Og þér eruð ekki svissnesk, heldur?" „Eg sagði það bara —"..Jana stamaði og roðnaði. „Ég er aust- urrísk", bætti hún við. „Frá Kitzbiihel". „Frá Kitzbiihel", ehdurtók ungfrú Blaithe. Það birti ofur- lítið yfir svip hennar. Svo sagði hún Jönu að setjast og hallaði sér sjálf aftur á bak í rúmið. Það' tók ungfrú Blaithe ekki langan tíma að komast að því, sem henni lék forvitni á að vita. Það var ekki mikið, hugsaði 56 HEIMILISRITIÐ
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.