Tímarit Máls og menningar


Tímarit Máls og menningar - 01.03.1956, Síða 85

Tímarit Máls og menningar - 01.03.1956, Síða 85
STJÖRNUR HIMINSINS Ganiall maður liggur andartak kyrr. Hann getur ekki staðið upp. En ket brotnar ekki, ljúffengt hangiket getur ekki brotnað. Bollinn og flaskan. Gler og leir brotna, þótt hvorki beri það vott um gæfu né lukku. Gamall maður veltir sér upp á oln- boga og tekur að tína saman ketbit- ana. En það eru glerbrot í bitunum. Hann sér illa, en finnur brotin. Reynir að tína þau úr, sker sig í fingurna. Leitar og leitar. Þessum bitum getur hann ekki stungið upp í litla munna. Kannski er hægt að ná brotunum burtu, og kannski hefur honum tekizt það. En hann er ekki viss, -—- og ef hann styngi nú glerbroti upp í lítinn munn, sem trúir pabba sínum. Og gamall maður fer að gráta. Alls staðar eru glerbrot, og hann hamast við að tína og tína, löngu eftir að hann hefur misst þrótt til að rísa á olnbogunum. Og það blæðir úr litlum munnum, — blæðir og blæðir, — og pabbi get- ur ekki náð brotunum, sem hann stakk upp í sína litlu vinnumenn, — stúfana sína, sem héldu, að hann væri að gefa þeim mat. Og þegar ekki er meira að blæða, þá hættir að blæða. Ennþá getur þó gamall maður vagg- að til höfðinu, en hann getur ekki lyft því frá gólfi. Glær vökvi úr grænni flösku hefur að mestu horfið niður um rifur. Þetta blessað tár. Kannski gerir blekkingin mann ró- legan. Kannski — og þó sér maður stund- um gegnum blekkinguna. Og gamall maður getur harkað af sér, þótt hann geti ekki lyft höfði. Það er undur mjúkt að liggja á gólfi. Maður gerir ekki miklar kröfur, þegar litlir vinnumenn pabba síns eru horfnir og fyrir engan er að gera kröfur. Þá hættir jafnvel gamall maður að gera kröfur til sjálfs sín. Gamall maður er rólegur. Hverju varðar, hvernig fer um þann, sem ekki hefur einu sinni vit á að svíkja sína Ljósavelli, — jafnvel ekki eftir að allir hans eru gengnir, og þótt góðir menn vilji hjálpa honum? Nú var ekkert blessað tár. En gamall maður er rólegur. Gamall maður hefur fylgt öllum sínum yfir heiði. Stundum var förin þung með litla vinnumenn pabba síns, — en þyngri þó án þeirra. En þetta land var þeirra land, — og til voru menn, sem héldu, að hann brygðist sínum Ljósavöllum. Þú átt enga Ljósavelli, sögðu þeir. — Það erum við, sem eigum það, við! i 75
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108

x

Tímarit Máls og menningar

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tímarit Máls og menningar
https://timarit.is/publication/1109

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.