Tímarit Máls og menningar - 01.09.1963, Síða 40

ÞÉR PRÉDIKARAR, VERIÐ MISKUNNSAMIR
og viljum ekki láta prédikarann erja
og sá sínum fræjum. Minnizt þess, að
við erum að sligast undan þeim ofur-
þunga, sem þér leggið okkur á herð-
ar.
Þér hugsið kannske sem svo, hver
og einn, að það muni ekki um einn
blóðmörskepp í sláturtíðinni og að
lengi megi bæta pinkli á gömlu
Skjónu, og að yðar prédikun geri
hvorki til né frá.
En margt smátt gerir eitt stórt og
einmitt yðar prédikun bætir ögn við
þann þunga sem þegar er fyrir.
Minnizt þess einnig, að áhrif pré-
dikunar fer ekki eftir orðafjölda
hennar og að þyngsti krossinn á herð-
um áheyrandans, er einmitt þær
prédikanir, sem eru ekkert annað en
orð, eða þegar prédikarinn getur
aldrei áttað sig almennilega á því,
hvað það nú var í raun og veru, sem
hann ætlaði að segja áheyrandanum.
Við áheyrendur vitum, að við get-
um ekki komizt frá yður, því ef við
flýjum frá einum yðar, lendum við
undir áhrifum annars. Þér hafið
menninguna, vísindin og tæknina í
yðar þjónustu og getið náð til okkar,
hvert sem við förum.
Því getum við aðeins sagt: Verið
miskunnsamir.
Presturinn, sem ég gat um í önd-
verðu og prédikaði, af því hann hafði
fengið köllun, prédikaði í haust er
leið yfir alþingismönnum, áður en
þeir gengju til starfa sinna á Alþingi.
Sú prédikun var með þeim hætti,
að því var líkast sem prédikarinn
hygðist smala þingmönnum í einu
vetfangi inn í rétt guðsríkis, leggja
við þá beizli trúarinnar, spenna á þá
aktygi umburðarlyndisins, festa á þá
stjórntauma kærleikans og beita þeim
síðan fyrir plóg réttlætisins í víngarði
drottins.
En hætt er við, að þingmenn, þess-
ir útigangshestar á afréttarlöndum
veraldarvastursins, hafi ekki tekið
slíkri skynditamningu eins vel og pré-
dikarinn myndi hafa óskað, enda ekki
ósennilegt, að ýmsir hafi sloppið úr
smalamennskunni og aldrei komizt í
réttina, og meðal annars fyrir þær
sakir, að smalinn gekk of áhugasam-
lega til verksins.
Flestum prédikurum er það sam-
eiginlegt, að þeim liggur þessi lifand-
is ósköp á. Það er eins og þeir vilji
gera allt í einu og að allt muni farast,
ef þeim tekst ekki að gera allt í einu.
Og af því þeim liggur þessi lifandis
ósköp á, gleyma þeir nær undantekn-
ingarlaust, að setja sig í spor þess, er
prédikunin beinist gegn.
Þér, sem hafið fengið köllun til að
prédika, minnizt þess, að ekki er
hægt að gera allt í einu, jafnvel ekki
nú á öld hraðans og vélarinnar. Flýt-
ið yður því ekki svo mikið, að við á-
heyrendur látum undan berast, sakir
ákafa yðar. Heimurinn var ekki skap-
aður í gær og við verðum að vona,
að hann farist ekki á morgun. Þér
230