Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2000, Blaðsíða 119

Minningabrot í
tveimur þáttum
Rósa Gísladóltir
egar ég í dag ferðast í bíl yfir sveit-
irnar sem ég hef þekkt svo vel frá
bernsku- og æskudögum mínum þá
eru þær svo breyttar, nema fjöllin og
sjórinn, að þetta er eins og í ævintýrunum.
Fyrir meira en hálfri öld var það hestur
en ekki bíll sem rann um götur, veginn í
nútímamynd vantaði. Þá var svo margt sem
ekki var til, flest þægindi nútímans ekki
þekkt. Fólk í dag myndi ekki átta sig á hvað
þetta var frumstætt. En lífið gekk sinn
vanagang þá eins og nú, veislur haldnar við
ýmis tækifæri, þó ólíkt sé að jafna þeim
saman við veislur nútímans.
Hugurinn hvarflar til fermingardagsins á
fyrri hluta aldarinnar.
F ermingardagur
Eg vaknaði af værum blundi þegar sólin
skein inn um gluggann og geislar hennar
léku um andlit mitt. Veðrið er þá svona gott,
hugsaði ég. En satt að segja var ég búin að
hlakka til þessa dags, en einnig kvíða fyrir
honum. Það átti að ferma mig í dag.
Þegar leið á morguninn fór heimilis-
fólkið, og ekki síst fermingarbarnið, að búa
sig í sparifötin til þess að vera tilbúið í tæka
tíð. Þetta var í sveitinni og kirkjan í all-
mikilli fjarlægð frá heimili mínu. Hestarnir
stóðu í hlaðinu og búið að leggja á þá
reiðtygin. Eg var búin að hlakka til að sitja
á góðum hesti til kirkjunnar. Sú von rættist
líka er pabbi kom inn í stofuna og sagði:
„Þú átt að ríða á honum Jarp til kirkjunnar.
Eg býst við að hann skili þér heilli þangað
og heim aftur.“
„Þakka þér fyrir, pabbi minn. Hann
Jarpur er svo góður reiðhestur að hans líkar
eru ekki margir.“
Nú var haldið af stað. Þegar við vorum
komin nokkuð áleiðis bættust fleiri í hóp-
inn. Og þá fór nú heldur betur að lifna yfir
hestunum. Hesturinn minn rann á dún-
mjúku skeiði eftir hinum sléttu grundum
sem leið okkar lá um mestan hluta leiðar-
innar. Þegar við komum lil kirkjustaðarins
var sprett af hestunum og þeim sleppt í haga
en margir af kirkjugestunum gengu til
prestssetursins og fengu að búa sig þar áður
en gengið var til kirkju.
Þegar ég sat fyrir framan altarið ásamt
fermingarsystkinum mínum sló hjarta mitt
ört er komið var að mér að lesa kafla þann í
lærdómskverinu sem við, hvert um sig,
vorum látin lesa. Þau orð var ég oft búin að
lesa og kunni þau vel en samt kveið ég því
117