Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2000, Blaðsíða 149

Börnin á Vaðbrekku
á Vaðbrekku frá 1796 til æviloka, fyrst á
móti foreldrum Jóns. Vorið 1805 fluttust
Andrés og Guðrún að Sturluflöt í Fljótsdal
með Guðmundi syni sínum, er hann hóf
búskap þar en komu aftur vorið 1808 að
Vaðbrekku. Tveir synir Guðmundar, Er-
lendur og Páll ólust upp hjá þeim á
Vaðbrekku frá frumbernsku til fullorðinsára
með dætrum Jóns og Solveigar.
Solveig lést árið 1843 en Jón lést árið
1845. Hann taldi sig eiga hollvætti í
dalnum, álfkonu er nefndist Gullvör. (Isl.
þjóðsögur og sagnir X.) Veittu þau hvort
öðru gagnkvæma hjálp.
Guðmundur Andrésson.
Guðmundur Andrésson kvæntist
Guðrúnu eldri (1381) Guðmundsdóttur frá
Glúmsstöðum árið 1803. Sama ár fæddist
Erlendur sonur þeirra. Þá fluttist Margrét
Eiríksdóttir frá Vaðbrekku til Eiríks bróður
síns á Egilsstöðum í Fljótsdal. Vera kann,
að henni hafi fundist sér ofaukið á
Vaðbrekku eða orðið fyrir vonbrigðum.
Hún var þá 27 ára, tveimur árum yngri en
Guðmundur og voru þau búin að vera
samtíða á Vaðbrekku frá árinu 1795.
Margrét var síðar lengi vinnukona hjá
Gunnlaugi Þorkelssyni á Eiríksstöðum.
Þótti frábærlega vönduð og góð manneskja.
(Æ.Au.nr.2466).
Sóknarmannatal 1805 nefnir 12 manns á
Vaðbrekku en um vorið urðu tímamót í lífi
fólksins þar. Jón og Solveig tóku að fullu
við búskapnum en Guðmundur fluttist með
tjölskyldu sína að Sturluflöt í Fljótsdal og
hóf búskap. Gömlu hjónin, Andrés og
Guðrún fóru einnig að Sturluflöt. En ekki
varaði búskapurinn lengi þar, hvað sem því
hefur valdið. Eftir þrjú ár fluttust gömlu
hjónin aftur í Vaðbrekku og voru þar til
æviloka hjá Jóni syni sínum. Með þeim
voru tveir elstu synir Guðmundar, Erlendur
og Páll, ólust upp með dætrum Jóns og
Solveigar og verða taldir með fósturbörnum
þeirra. Andrés lést 8. júní 1815, 71 árs að
aldri. Guðrún lést 27. ágúst 1820 og var þá
orðin 91 árs.
Guðmundur og Guðrún fluttust vorið
1808 að Glúmsstöðum, þar sem foreldrar
hennar bjuggu fyrir og þaðan að Hóli vorið
1812. Eftir þrjú ár fluttust þau að Skeggja-
stöðum á Jökuldal. Fólk Guðrúnar fluttist
um það leyti að Hnefilsdal, eignaðist þá
jörð og bjó þar lengi. Verður minnst á það
síðar. Þau voru eftir þetta fá ár í stað,
stundum í húsmennsku og ekki á sama bæ
en síðar hvort fyrir sig á framfæri barna
sinna á ýmsum bæjum á Jökuldal. A 15
árum eignuðust þau átta börn en
búskapurinn virðist hafa verið heilsuleysis -
eða - fátækrabasl og börnin voru tekin í
fóstur. Guðmundur lést 4. febrúar 1843.
Guðrún lést í Meðalnesi í Fellum hjá
Andrési syni sínum 22. febrúar 1855 og var
á hans framfæri síðustu 10 ár ævinnar.
Börn Guðmundar Andréssonar
1. Erlendur, f. 1803 á Vaðbrekku, telst
með fósturbörnum Jóns Andréssonar.
2. Helga, f. á Vaðbrekku 22. nóv. 1804,
ólst upp með foreldrum til 1817. Var svo í
Hnefilsdal og síðar vinnuhjú á Jökuldal og í
Fljótsdal. A Eiríksstöðum var hún eftir
1840 til 1848 er hún fluttist í Hneflasel í
heiðarlandi Eiríksstaða ásamt Oddi Sæ-
björnssyni. Þau reistu þar nýbýli og bjuggu
12 ár, fluttust svo aftur í Eiríksstaði og voru
í próventu hjá húsráðendum til æviloka, alla
tíð ógift. Þau „flýðu undan öskunni“ 1875
með fjölskyldunni á Eiríksstöðum að
Fremrihlíð í Vopnafirði og aftur í Eiríks-
staði 1878. Helga lést þar 19. febrúar 1885
en Oddur lést 1889 og var þá 91. árs. Hann
fæddist á Brú 1798 en er kominn í Eiríks-
147