Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2000, Blaðsíða 82

Múlaþing
Vísur eftir Borgu
Arni og Rikka eru hjú
upp til Hlíðarfjalla,
eiga kú og ágætt bú
eða menn svo kalla.
Gaman er í góðu veðri
að ganga upp á Hlíðarsel.
Þó er betra á ball aðfara,
búa sig upp á heldur vel.
En til kirkju met ég meira,
máske það verði fleiri en ég,
Bjöggu og Olafs brúðkaup heyra
ogfermd verða börnin kristileg.
Árni Þórarinsson frá Ormarsstöðum
og Eiríka Sigfúsdóttir frá Hóli í Fljótsdal.
Bjuggu í Hlíðarseli 1919-1921 en eftir
það á Ormarsstöðum II. (Sveitir og
jarðir í Múlaþingi I, bls 409).
Ólafur Bessason frá Birnufelli og
seinni kona hans Björgheiður Pétursdóttir
frá Egilsseli. Ólafur bjó á Birnufelli
1900-1954.{Sveitir og jarðir í Múlaþingi
1, bls 403).
V ______________________________________J
listaverk. Hún saumaði öll föt sín sjálf og
átti saumavél. Hún var ætíð heldur snyrti-
lega til fara í hvaða vinnu sem hún gekk og
hélt sér lengi til, sem kallað var. Hún var
kattþrifin í allri umgengni.
Borga fór stundum á Seyðisfjörð á
sínum bestu árum. Hún átti fáeinar kindur
og gat keypt ýmislegt út á þær. Gaf hún
móður sinni jafnan eitthvað þegar heim
kom, í kjól eða svuntu. Eins laumaði Borga
líka á einhverju sem hún gaf börnum því
hún var feikilega barngóð. Ekkert kaup tók
Borga nema þessar fáu kindur á fóðri þar
sem hún var í vist. Hún átti þó oft fáeinar
krónur í buddu sinni. Man ég að hún gerði
sér stundum ferð í Egilsstaði á sunnudögum
og var erindið að finna Margréti því
vinskapur var þeirra á milli. Þar var verslun
og keypti hún oft eitthvað smálegt um leið.
Borga var ætíð ánægð með lífið, a.m.k.
varð ekki annað séð, jafngeðja og spaug-
söm og grunnt á gríni, en fór þó vel með
það. Ekki var auðvelt að láta Borgu skipta
um skap en engin er sú sála til sem ekki
getur reiðst og þætti henni gat hún orðið
tannhvöss og gaf þá ekkert eftir en þurfti
mikið til og sáttfús var hún jafnan. Borga
hafði gaman af söng og dansmúsik og fór
stundum á böll og dansaði þá.
Borgu vitraðis ýmislegt, líklega helst í
draumi og trúði á drauma sína og annarra.
Aldrei heyrði ég að hún væri skyggn.
Gestir komu henni sjaldan að óvöru. Man
ég hún sagði stundum á morgnana að hún
tryði ekki öðru en að einhver kæmi þann
dag. Þó gat það brugðist.
í minningunni kemur upp þegar bað-
stofan í Refsmýri brann á miðgóu veturinn
1921. Búið var að slökkva eld sem sást í
þekjunni snemma um kvöldið og allir
vonuðu að tekist hefði að koma í veg fyrir
að kviknaði í þekjunni. Vatnið rann eftir
baðstofugólfinu. Allir sátu auðum höndum
og Borga líka nema hvað hún og móðir mín
þerruðu af gólfinu. Borga sat á rúmi sínu
hljóð og óvanalega alvörugefin, sagði við
okkur krakkana að sig hefði lengi brúað við
því að baðstofan í Refsmýri ætti eftir að
brenna, þó vonandi yrði það ekki núna, sem
fór þó á annan veg.
Ný baðstofa var byggð í Refsmýri
sumarið eftir og allir tóku gleði sína. Borga
átti eftir að vera hjá okkur meðan við vorum
í Refsmýri. Hún hafði mikla trú á spá sinni
í kaffibolla. Hún var mikil kaffikona, eins
og fólk var þá. Henni þótti gaman að
gestakomum, þá helst er konur komu, en
ekki töfðu þær hana frá verki. Hún fékk þá
80