Skagfirðingabók - 01.01.2010, Blaðsíða 93

Skagfirðingabók - 01.01.2010, Blaðsíða 93
93 ÆSKUMINNINGAR FRÁ SAUÐÁRKRÓKI OG ÚR HEGRANESI sama hrossið svo að ekki yrði „bagga­ munur“. Þá var lestin teymd á staðinn, bindingsmaðurinn snaraði bagganum á klakkinn en meðferðamaðurinn, sem venjulega var unglingur, stóð undir þar til hinn bagginn var líka kominn á klakk og þannig koll af kolli, þar til komið var upp á alla lestina. Þá steig meðferðamaðurinn á bak sínum reið­ skjóta, hott aði á hrossin og fylgdist með að allt væri í lagi, m.a. að ekkert hrossið hefði stigið í tauminn, sem komið gat fyrir með þau óvönu, eink­ um ef taum urinn var of langur. Svo var lagt af stað heimleiðis. Nú þurfti að fylgjast með hvort hallaðist á ein­ hverju hrossinu og væri svo var stansað og tekið í léttari baggann til að rétta hann af og síðan reynt að finna eitt­ hvað handbært eins og moldarhnaus til að jafna hallann. Ég byrjaði strax að fara með heybands lest á Hamri (og hafði reyndar gert það á Hellulandi sumarið áður) og það var alltaf mitt verk þegar bundið var. Þegar ég var orðinn 17 ára var ég farinn að láta upp flesta bagga á móti bindingsmann­ inum og fyrir kom að ég þurfti að láta einn upp, ef baggar hrukku af hesti á heimleiðinni og hafði þá með mér prik til að standa undir meðan ég snaraði bagganum til klakks. Strax og búið var að taka niður af lestinni heima við tóttina, var lagt af stað í næstu ferð svo lestin stoppaði sem minnst. Á meðan meðferða­ maðurinn fékk sér að borða voru krakk ar látnir teyma lestina af stað. Svo kom hann þeysandi á eftir og tók við, því lestin var aðeins stoppuð svo hrossin gætu fengið sér að drekka, og auðvitað náðu þau sér í tuggu úr hey­ böggunum á meðan látið var upp. Þannig tókst oft að fara 10 ferðir á dag neðan úr Hólma og þótti gott ef það náðist. Þeir sem voru heima við tóttin a leystu svo baggana og báru upp heyið, gerðu upp reipin svo þau væru klár í næstu ferð. Fyrir kom að bundið væri dag eftir dag ef með þurfti. Að lokn­ um bindingsdegi var reiðingunum (með klyfberunum á) sprett af hrossun­ um í þeirri röð sem þau voru í lestinni, því hvert hross hafði alltaf sinn reiðing. Væri bundið á folaldsmerum fylgdu folöldin lestinni allan daginn og fengu sér sopa hjá mömmu þegar lestin stopp aði. Mikið voru hrossin fegin og veltu sér vel og lengi áður en þau fóru að bíta. Þá var oft komið myrkur, síð­ sumars og á haustin. Þegar engjaheyskap lauk og heyið hafði náðst í hlöðu eða tóft, þurfti að þekja það með torfi, sem oftast hafði verið rist að vorinu og þurrkað um sum arið. Heyin voru borin þannig upp að þau voru hæst í miðjunni en lækkuðu til endanna. Síðan var byrjað að þekja á öðrum endanum og torfurn­ ar mættust á mæninum og sköruðust þannig að vatnið seig á næstu torfu fyrir neðan. Þannig var haldið áfram upp á hákoll heysins. Síðan byrjað á hinum endanum og farið eins að, þar til torfurnar mættust í kollinn og „læsingartorfurnar“ byrgðu það síðasta af heyinu. Nú var eftir að búa um hey­ ið fyrir veðri og vindum haustsins og vetrarins. Til þess voru notuð fjögur „stórtré“ sem féllu þétt að torfinu nokkr u ofan við neðri enda torfanna. Á milli trjánna á gagnstæðri hlið var strengdur vír eða sterkur kaðall um báða enda trjánna og líkega um miðj­ un a líka. Undir þessi bönd voru settar fjalir eða einhverjar viðarrenglur til
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152
Blaðsíða 153
Blaðsíða 154
Blaðsíða 155
Blaðsíða 156
Blaðsíða 157
Blaðsíða 158
Blaðsíða 159
Blaðsíða 160
Blaðsíða 161
Blaðsíða 162
Blaðsíða 163
Blaðsíða 164
Blaðsíða 165
Blaðsíða 166
Blaðsíða 167
Blaðsíða 168
Blaðsíða 169
Blaðsíða 170
Blaðsíða 171
Blaðsíða 172
Blaðsíða 173
Blaðsíða 174
Blaðsíða 175
Blaðsíða 176
Blaðsíða 177
Blaðsíða 178
Blaðsíða 179
Blaðsíða 180
Blaðsíða 181
Blaðsíða 182
Blaðsíða 183
Blaðsíða 184
Blaðsíða 185

x

Skagfirðingabók

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Skagfirðingabók
https://timarit.is/publication/1154

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.