Morgunblaðið - 11.03.2001, Blaðsíða 58

FÓLK Í FRÉTTUM
58 SUNNUDAGUR 11. MARS 2001 MORGUNBLAÐIÐ
AÐ VERA gestur í húsiGuðrúnar Ásmundsdótt-ur er afar auðvelt ogþægilegt verk. Þar er tek-
ið á móti gestum eins og þeir séu að
mæta í kaffiboð til forsetans. Mun-
urinn er líklegast sá að leikkonan
lætur sig ekki muna um það að skella
sér í hlutverk þjónustustúlkunnar
þegar kemur að því að láta vel fara
um gesti.
Tilefni heimsóknarinnar var bráð-
skemmtilegt. Sem sagt að setjast
niður með leikkonunni, þiggja ynd-
islegar veitingar og rifja upp með
henni fyrstu upplifun hennar af
töfraheimi leikhúsanna. Sú lífs-
reynsla reyndist henni ekki allt of
auðveld.
„Hörku splatter“
„Árið 1947, þegar ég var tólf ára,
bauð systir Helgu Bachmann, sem
var dóttir ljósameistarans í Iðnó,
mér á þetta leikrit, Blúndur og blá-
sýra,“ segir Guðrún og ljómar við
endurminninguna. „Þetta var fyrsta
leiksýningin sem ég sá. Fólkið hló og
hló, þetta er svona grár hryllings-
gamanleikur, en mér fannst ekkert
fyndið í þessu leikriti. Ég var bara
skelfingu lostin og svaf ekkert í viku
á eftir. Og ef ég opnaði kommóðu
heima hjá mér bjóst ég jafnvel við
því að þar væri hönd, haus eða eitt-
hvað þvíumlíkt. Það er alveg hörku
„splatter“ í þessu. Enda sérðu það
hve lengi þetta leikrit hefur lifað.“
Nú vill svo skemmtilega til, fimm-
tíu og fjórum árum síðar, að Guðrún
er að æfa þetta sama leikrit en það
verður frumsýnt í Borgarleikhúsinu
á föstudaginn kemur.
„Það sem ég man sérstaklega eftir
úr gömlu sýningunni var þegar Æv-
ar Kvaran opnaði kistu. Í kistunni
var lík, þá hljóp hann fram á sviðið,
trúði ekki sínum eigin augum, hljóp
aftur til baka, opnaði og þá öskraði
hann. Svo lærði maður síðar í leik-
listarskólanum að þetta heitir „tví-
tekning“. Að ná brandaranum tvisv-
ar.“
Óskahlutverk eldri leikkvenna
Persóna Guðrúnar í leikritinu
heitir Abbý Brewster og er ásamt
systur sinni Mörtu (Hanna María
Karlsdóttir) ekki öll þar sem hún er
séð. Þær búa með Tedda (Theodór
Júlíusson) frænda þeirra sem er lýst
sem „geðsjúkri gæðasál“ í leik-
skránni. Frænda þeirra og bróður
Tedda, Mortimer (Ólafur Darri
Ólafsson), bregður heldur betur í
brún þegar hann finnur lík í stofunni.
Þriðji bróðirinn, Jónatan (Sigurður
Karlsson), sem er ekki síður ískyggi-
legri en aðrir fjölskyldumeðlimir
skýtur skyndilega upp ásamt félaga
sínum dr. Einstein (Gunnar Hans-
son) og æsispennandi og „drepfynd-
in“ atburðarás fer af stað og m.a. er
tekið á læknisfræði, lýtalækningum,
girndarmorðum og greftrunarsýki.
Það er ef til vill ekkert undrunarefni
að Guðrún hafi orðið skelkuð þegar
hún sá verkið fyrir öllum þessum ár-
um.
„Þessar systur hafa alltaf verið
óskahlutverk eldri leikkvenna. Við
biðum í ofvæni eftir hver fengi að
leika þær. Maður er orðinn ýmsu
vanur í leikhúsinu. T.d. hlutverk kell-
ingunnar í Gullna hliðinu, það hefur
alltaf verið óskarulla eldri leik-
kvenna en svo er það þannig að oft
finnst ungu leikstjórunum svo of-
boðslega sniðugt að láta yngri leik-
ara í hlutverk eldri persóna. Það var
einhver tíska á síðasta leikhúsári.
Það er ekki eins og við kellingarnar
getum ekki brillerað í þessum hlut-
verkum! (hlær) Það var því voða
hamingja þegar við Hanna María
fengum þessi óskahlutverk. Það er
svo gaman að þessum kellingum,
þær eru svo yndislega veikar á geði.
Þeim tekst þó að koma afskaplega
vel fyrir. Þær eru alltaf að gera góð-
verk, ganga kannski of langt, sér-
staklega þegar þær fara að senda
menn til himna vegna þess hve erfitt
þeir eiga í þessari jarðvist.“
Það er auðséð af andliti Guðrúnar
að þetta verkefni gefur henni eitt-
hvað mun dýrmætara en það eitt að
eiga fyrir salti í grautinn, já, eða
þeim indælu veitingum sem blaða-
maður fékk að njóta á sama tíma og
hann beið svara hennar áhugasamur.
„Hún Ásdís Þórhallsdóttir leik-
stjóri kemur svolítið öðruvísi að
þessu en þegar ég sá þetta. Hún fer
ekki alveg troðnar slóðir og það al-
veg óviljandi. Mér líður alveg ofsa-
lega vel hjá henni. Hún fléttar t.d.
með okkur sögur um persónurnar.
T.d. er vondi maðurinn í leikritinu
ekkert endilega vondur núna heldur
finnur hún leiðir til þess að gera
hann góðhjartaðan og viðkvæman,
þrátt fyrir að hann sé búinn að
myrða tólf manns,“ segir Guðrún og
hlær, kaldur hrollur rennur niður
bak blaðamannsins.
„Ég kemst ekki yfir það í dag hvað
mér finnst þetta fyndið. Við megum
hundar heita ef okkur tekst ekki að
gera góða sýningu úr þessu!“
Lýtalækningar,
girndarmorð og
greftrunarsýki
Hið „hræðilega fyndna“ leikrit Blúndur
og blásýra er leikkonunni Guðrúnu
Ásmundsdóttur vel kunnugt. Birgir Örn
Steinarsson þáði heimboð til hennar
og fékk að vita ástæðuna.
Ljósmynd/Sigfús Már Pétursson
Guðrún í hlutverki hinnar „elskulegu“ Abbý.
Borgarleikhúsið frumsýnir í vikunni gamanleikritið Blúndur og blásýru
Hádegi í Shanghai
(Shanghai Noon)
G a m a n m y n d
Leikstjóri: Tom Dey. Aðalhlutverk:
Jackie Chan, Owen Wilson. 110
mín., Myndform. Bönnuð 12 ára.
ÞEIR sem þekkja til Jackie Chan
vita líklega að kvikmyndaferli hans
má skipta í tvennt, annars vegar kín-
versku myndirnar,
gerðar í Hong
Kong, og hins veg-
ar bandarísku
myndirnar, fram-
leiddar við mun
strangari öryggis-
og slysabótarstaðla
í Hollywood. Enda
þótt þær síðar-
nefndu fái betri dreifingu eru aðdá-
endur bardagakappans jafnan hrifn-
ari af Hong Kong-myndunum því
þar fá hæfileikar Chan í bardaga-
listum betur að njóta sín og áhættu-
atriðin eru djarfari. Shanghai Noon
mun enn frekar staðfesta þá skoðun
enda er hún hvork fugl né fiskur í
samanburði við myndirnar sem
Chan gerir í heimalandi sínu. Það er
reyndar óþarfi að tíunda söguþráð-
inn, að öðru leyti en því að Chan leik-
ur lífvörð prinsessunnar í Kína sem
þarf að fara alla leiðina til villta vest-
ursins að bjarga prinsessunni úr
hættu. Söguþráðurinn er sjaldnast
mikilvægast þátturinn í myndum
kappans en hér er hann aldrei þessu
vant langdreginn. Chan heldur sér til
hlés stóran hluta myndarinnar, á
meðan lagt er fremur misheppnað
upp úr því að aðalpersónan er að-
komumaður í framandi landi. Þessi
mynd mun ekki afla Chan nýrra fylg-
ismanna og þeir gömlu munu eflaust
halda sig við Hong Kong-myndirnar.
Heiða Jóhannsdótt ir
MYNDBÖND
Jackie í villta
vestrinu
Sæt svikamylla
(Sweet Deception)
S p e n n u m y n d
½
Leikstjóri Timothy Bond. Handrit
Joell Harris. Aðalhlutverk Joanna
Pacula, Rob Stewart. 93 mín.,
Bandaríkin 1998. Góðar stundir.
Bönnuð innan 12 ára.
ÞAÐ ER fátt sem jafnast á við
góða og ófyrirsjáanlega morðgátu.
Að sama skapi er fátt eins ömurlegt
og léleg og fyrirsjáanleg morðgáta.
Því miður fellur Sæt svikamylla
kylliflöt í hinn síð-
arnefnda flokk.
Um er að ræða
nett hraðsoðna
sjónvarpsmynd
sem byggir á hand-
riti sem er ekkert
meira en einn stór
hrærigrautur úr
öðrum frambæri-
legum morðgátum frá undanliðnum
árum. Nægir þar að nefna Deceived
með Goldie Hawn (ekki einu sinni
hægt að dreifa athyglinni með nafn-
inu), endurgerð sjónvarpsþáttanna
The Fugitive með Harrison Ford og
nú síðast Double Jeopardy (einu ári
yngri en trúlega eldra handrit) þar
sem Ashley Judd er ranglega sökuð
um að hafa myrt eiginmann sinn. Í
umræddri mynd leikur eiginmaður-
inn tveimur skjöldum og er myrtur
(Deceived), söguhetjan (Pakula) er
fundin sek (Double Jeopardy, The
Fugitive) en sleppur úr varðhaldi,
leggur á flótta og reynir að sanna
sakleysi sitt með aðstoð góðhjart-
aðrar löggu (The Fugitive). Fattaði
í alvöru enginn sem að myndinni
kom hversu keimlík hún er svo allt
of mörgun öðrum eða var það
kannski alltaf tilgangurinn? Spurn-
ing?
Skarphéðinn Guðmundsson
Spurning?