Valsblaðið - 24.12.1969, Blaðsíða 23

VALSBLAÐIÐ
21
Reynir Ólafsson:
„Kann ljómandi vel við
Valsmennina"
öll þau mót, sem mögulegt var og
hefur svo gengið s.l. 3—4 ár.
— Hvernig stóð á þvi að þeir fóru
að kjósa þig sem formann?
— Þeir hljóta að hafa verið í voða-
legum vandræðum, mennirnir. Ég
þrjóskaðist nú við eins lengi og mögu-
legt var, en það virtist sem enginn
vildi taka þetta að sér. Mér þótti
leiðinlegt ef þessi ágæta byrjun ætti
að falla niður og lét til leiðast að
reyna að leysa þessi vandræði a. m.
k. í bili.
Ég veit að þetta er nokkuð tíma-
frekt, en það eru góðir menn í stjórn-
inni með mér, við reynum að skipta
með okkur verkum og láta störfin
koma sem léttast niður. Fyrst út í
þetta er komið vona ég að þetta gangi
allt saman vel.
— Hefur þú iðkað aðrar íþróttir?
— Já, ég stundaði knattspyrnu í
Hafnarfirði á dögum Alberts Guð-
mundssonar, var með i öllum æfing-
um þar. Það var ákafega gaman að
vera í þessu með Albert. Hann var
og er prýðis drengur í alla staði og
vakti knattspyrnuna úr þeim öldu-
dal sem hún var í, áður en hann
kom til sögunnar. Hann var harður
í sambandi við útiæfingarnar, sem
voru allan veturinn.
Mér féll vel að æfa úti, þótt vetur
væri. Á sunnudögunum klæddum við
okkur í æfingabúningana í barna-
skólanum og hlupum síðan upp eftir
og að æfingu lokinni hlupum við
í barnaskólann aftur, og tókum okk-
ur þar kalt steypibað, þar sem skól-
inn var ekki hitaður upp á helgidög-
um. Þetta voru minnisstæðir dagar,
engin vægð, engm eftirgjöf, meira
að segja man ég eftir æfingu á nýj-
ársdagsmorgni í snjókomu og mikl-
um skafrenningi og alltaf mætti Al-
bert.
Ég var engin stjarna í knattspyrn-
unni, en mér þótti gaman að sparka
og vera með.
— Hvað vilt þú segja að lokum?
— Ég tel, að það væri mjög gott
fyrir bæði handknattleiksmenn og
knattspyrnumenn að iðka badminton
ef tími er til. Það krefst skjótrar
hugsunar og viðbragða. Sláttur með
spaða er ekki ósvipuð hreyfing og
að kasta knetti, og til viðbótar er
þetta mjög skemmtilegur leikur.
Ég er ánægður með árangur strák-
anna og unglingastarfið i deildinni.
Það hefði einhvern tíma þótt saga
til næsta bæjar, að Valsmenn færu
óhikað inn í raðir KR-inga og sæktu
þangað úrvalskennara til þess að nota
krafta þeirra til þess að gera Val
sterkari. Þetta hefur verið að endur-
taka sig nú á nokkrum undanförn-
um árum, og það ekki aðeins í knatt-
spymu, en einnig í handknattleik
og allt með góðum árangri.
Það þykir ef til vill heldur langt
sótt, að bendla Reyni Ólafsson, sem
nú þjálfar handknattleiksmenn Vals
í meistaraflokki við Val í víðtækari
merkingu en sem þjálfara. Það vill
nefnilega þannig til að móðir hans
er systir eins af aðalstofnendum Vals
eða Filippusar Guðmundssonar.
Reynir hefur upplýst það, að hún
sé og hafi alltaf verið Vals-mann-
eskja, svo það er ekki fjærri lagi að
eigna sér svolítið hálmstrá af Reyni.
Svo mikið er víst að hann fellur svo
vel inn í félagsstarfið og þann anda
sem þar ríkir, að hann gæti hvað
það snertir verið Valsmaður. Víst er
um það, að hann leggur sig svo vel
fram í sambandi við þjálfunina, að
á betra verður ekki kosið. Fari maður
hins vegar að rifja upp feril Reynis
á keppnisvelli fer ekki mikið fyrir
Vals-hálmstráinu, sem maður var
að vona að væri þar fyrir. Á þeim
stað hefur hann alltaf verið í KR-
peysu og barizt hart fyrir lið sitt og
félag. Þar var hann og stoð og stytta
liðsins og oft leiðtogi þess. Hann
hefur því mikla reynslu í handknatt-
leiknum og hefur þann myndugleik
sem til þarf að fá menn til að hlýða
og gera það, sem hann ætlast til.
Og ég er mjög ánægður með Rafn
sem leiðbeinanda og þjálfara.
Ekki má gleyma Gísla Sigurðs-
syni, húsverði, sem hefur veitt okk-
ur mikla aðstoð við starfsemi deild-
arinnar.
F. H.
Það eiga að vera einkenni góðs
þjálfara, og maður getur ekki betur
séð en að árangurinn hafi ekki látið
á sér standa.
Eftir eina æfinguna áttum við stutt
spjall við Rejmi um sitthvað, er varð-
ar handknattleik í Val um þessar
mundir.
Hvemig hefur þér fallið samstarf-
ið við Valsmennina?
Það verður ekki annað sagt en að
mér hafi fallið ljómandi vel við þá
Valsmenn, sem ég hef haft saman
við að sælda. Maður varð strax var
við að handknattleiksdeildinni er vel
stjórnað, að þar eru að verki jákvæð-
ir áhugamenn, sem vilja gera sitt
bezta. Samstarfið við þá hefur verið
mjög gott.
Sama er að segja um samstarfið
við leikmennina, þar eru margir
skemmtilegir ungir menn og efni-
legir. Þeir reyna í flestum tilvikum
að gera það sem maður biður þá um
að framkvæma, en það er eins og
gengur, þjálfaranum finnst það ekki
festast nóg í þeim og að þeir finni
hvað fyrir manni vakir, en meðan
vilji er til að hlusta og gera það sem
maður biður um hlýtur árangurinn
að koma fyrr eða síðar. Ég held að
ferðin sl. haust til Danmerkur og
leikirnir þar hafi á mjög jákvæðan
hátt opnað fyrir þeim, hvaða mein-
ing er bak við leikinn.
Það lið, sem getur leikið andstæð-
inginn „sundur og saman“ eins og
það er kallað, hlýtur að hafa í fór-
um sínum „leynivopn“, sem kemur
mótherjanum á óvart, og er ekki
undir það búinn að verjast því. Lið,
sem kann að afla sér þessara vopna
og það sem flestra og fær leikmenn
sína til að beita þeim, er mun bet-
ur sett en hitt, sem ekki hefur eins
mörg vopn í fórum sínum. Hér á
ég ekki við skothörku eða annað slíkt,
heldur mismunandi leikaðferðir. Því
fleiri tilbrigði, sem liðið kann að
beita, því betra. Það er líka jafn-