Valsblaðið - 24.12.1969, Side 74

72
VALSBLAÐIÐ
UTANFÖR II. FIOKKS VAIS
TIL DANMERKUR
Það var eina hrollkalda morgun-
stund rigningarsumarið mikla 1969,
að við söfnuðumst saman úti á flug-
velli nokkrir Valsfélagar og var för-
inni heitið alla leið til Danmerkur,
hvar ætlunin var að dvelja næsta
hálfa mánuðinn við knattspymuleiki
og ýmislegt fleira. Við vorum 18 tals-
ins, þaraf 2 fararstjórar og þjálfarar
þeir Róbert Jónsson og Karl Jeppesen.
I tilefni af þessu hef ég verið heð-
inn að gefa lesendum Vals ofurlitla
hlutdeild í dvöl okkar II. flokks pilta
þar ytra, en þar sem ég var þessari
beiðni með öllu óviðbúinn, er les-
endum hlíft við smáatriðum eins og
timasetningum. Vona ég, að eng-
inn sakni þeirra.
Á Kastrupflugvelli í Khöfn tóku á
móti okkur 3 stjórnarmeðlimir og
leiðtogar félagsins, sem við skyldum
sækja heim. Lyngby Boldklub heitir
félagið og var það stofnað 1921. Að-
setur þess er í bæjarfélaginu Kgs.
Lyngby, sem stendur í næsta ná-
mjög góða aðstöðu, bæði hvað snert-
ir íþróttahús og velli og er allt sem
því viðkemur mjög til fyrirmyndar.
Rúmum handa okkur var komið fyr-
ir í litlum sal í íþróttahúsinu. Inn-
an seilingar var aðstaða til snyrt-
ingar og steypibaðs, ásamt borðtenn-
isborði, sem var óspart notað.
Þama í byggingunni fengum við
morgunmat, en kvöldverð og stund-
um hádegisverð á heimilum jafn-
aldra okkar í félaginu, vel að merkja
þeirra sömu, sem komu hingað upp
seinna um sumarið. Misjafnlega voru
menn ánægðir með gestgjafa svo og
gestgjafarnir með gestina, en per-
sónulega var ég mjög ánægur og vona
aðeins að það hafi verið gagnkvæmt!
Vmislegt gerðu þeir Lyngby-menn
til að kynna okkur danskt þjóðlíf og
danska menningu að fornu og nýju.
Farið var í skoðunarferð um bæjar-
félagið og skoðaðar margar merkar
byggingar og stofnanir, svo sem ráð-
hús, listahús, íþróttamannvirki, nýtt
og glæsilegt bókasafn o. m. fl. Einn-
ig hinn nýi Tækniháskóli Danmerk-
ur, sem er í byggingu í Lyngby. Þá
fengum við leiðsögn gegnum hinar
ómissandi Tuborg-verksmiðjur, en
sakir ólyktar í kjöllurum byggingar-
innar og ógleði, sem hún orsakaði,
var framleiðslunni ekki gerð skil sem
skyldi. Þjóðminjasafn, og safn, hvar
safnað hefur verið saman gömlum
byggingum til varðveizlu og komandi
kynslóðum til fróðleiks voru heim-
sótt. Gat þar að lita mikið úrval tré-
og steinhúsa, flestra með stráþökum.
Einnig bæði fornlegar vind- og vatns-
myllur.
Þá er þess að geta, sem var okk-
ur meira til upplyftingar og skemmt-
unar. Strax á þriðja degi var hópn-
um boðið á Dyrehavsbakken. Var
þar að venju margt til skemmtunar,
og ætti engum að þurfa að leiðast á
Bakkanum, hafi hann nóga vasapen-
inga. Varla þarf að nefna jafn sjálf-
sagða staði og Tivoli eða Dýragarð-
inn. I Tivoli geta allir skemmt sér,
en hræddur er ég um, að sumir þeir,
er atvinnu hafa af því að fólk
skemmti sér þarna, svo sem náung-
inn sem selur aðgang að þeirri at-
höfn að brjóta leirtau með trébolt-
um, gætu farið að taka saman pjönk-
ur sínar, fengju þeir ekki aðra við-
skiptavini en þjálfaða handbolta-
menn. Að minnsta kosti var leir-
tauseigandinn farinn að líta Þóri
Jónsson og fleiri óhýrum augum
undir lokin. Dýragarðurinn og Cirk-
us Schumann, sem við heimsóttum
einn eftirmiðdag, eru heldur ekki
frægir fyrir ekki neitt.
Við sáum engan knattspyrnukapp-
leik, en fórum samt ekki alveg var-
hluta af iþróttalifinu. Farið var með
okkur á keppnisbraut fyrir hjólreið-
ar, þegar þar fór fram landskeppni
milli Dana og Rússa. Til að stríða
Dömmmn héldum við Valsmenn
auðvitað allir með Rússum, enda fór
svo að rauðklædda liðið (og geti
menn nú hvorir það hafi verið!)
vann heldur auðveldan sigur. Tveim-
ur kvöldum síðar heimsóttum við
annan hringlaga keppnisvöll, en að
þessu sinni var ekki riðið á hjólum
heldur hestum. Aðstaða var til að
veðja á hestana og töpuðu víst flestir,
en sumir meiru en aðrir.
Einn daginn áttum við allir að
fara saman á baðströnd, en þann
dag var úrhellisrigning og því ekki
um sól eður sjóböð talandi. Hins veg-
ar voru baðstrandarmál, eins og svo
margt annað, í höndum einkafram-
taksins og brugðu menn sér á strönd-
ina í fristundum.
Eftir æfingu einn morguninn gafst
okkur færi á að fara í gufubað. Ég
hafði aldrei í neitt þvílíkt komið og
þótti nóg um hitann, en reyndum
gufubaðsmönnum heiman frá Fróni
fannst lítið til baðsins koma og ef
trúa má tali þeirra um hitastig „al-
mennilegra" gufubaða, fer ég að
skilja þá afstöðu sumra nútíma Is-
lendinga, sem virðast láta sér fátt
um smávegis vist í helvíti finnast.
Þetta hljóta að vera fastir gufubaðs-
gestir.
Eins og sjá má af öllu þessu var
mikið fyrir gestina gert og þar af
margt ánægjulegt, en þó var eins og
við værum alltaf ánægðastir þegar
ekkert bindandi var á dagskránni,
einkanlega á kvöldin. Það er nefni-
lega svo ósegjanlega gaman að geta
ráðið sér sjálfur, jafnvel þó maður
fái að lokum minna út úr því, en
því sem aðrir hafa fyrir mann gert.
Það er eins og þegar þú bakar köku
og borðar með góðri lyst, þó það
hefði ekki hvarflað að þér að snerta
við henni væri hún framleiðsla ein-
hvers annars. Þau kvöld, sem þannig
var ástatt, var nær undantekningar-
laust haldið inn í miðborgina og voru
hinir ýmsu dansklúbbar vinsælustu
áfangastaðirnir. Nú kynni einhver
að segja sem svo, að ekki sé æski-
legt að lið á keppnisferðalagi geri
mikið af að skemmta sér fram á nótt,
en ég er þess fullviss að það, að menn
skemmti sér saman hefur svo geysi-
lega góð áhrif á andann í liðinu, að
það er alveg óborganlegt. Allir, sem
einhvern tíma hafa komið nálægt
íþróttum vita, hve samheldni og góð-
ur andi hefur mikið að segja.
Nú kæmi mér ekki á óvart, þótt
þeir, ef einhverjir eru, sem nennt.