Valsblaðið - 24.12.1969, Blaðsíða 25

VALSBLAÐIÐ
23
ÁRNAÐ HEILLA
Gnðbjöm Guðmundsson 75 áza
Aðalhvatamaður að stofnun Vals og heiðursfélagi
Á árinu sem er að líða, eða nánar
til tekið 23. nóv. s.l. átti Guðbjörn
Guðmundsson 75 ára afmæli. Hann
hefur komið allmjög við sögu Vals,
því til hans eru rakin atvikin, sem
urðu þess valdandi, að ungir dreng-
ir í KFUM tóku sér fyrir hendur
að stofna knattspyrnufélag, sem hlaut
nafnið Valur.
Á fyrstu árum félagsins var hann
mjög virkur i starfi og bera funda-
gerðabækur Vals frá þeim tíma, sem
hann var ritari félagsins, því vitni.
Hann var í kappliði félagsins um
langt skeið eða þangað til hann fór
til náms erlendis í iðn sinni, en hann
er prentari að iðn, og þegar hann kom
heirn aftur tók hann til við að stofna
sitt eigið fyrirtæki og varð þá tíminn
lítill sem eðlilegt var, til áhugastarfa
fyrir Val. Þrátt fyrir það hefur Guð-
hjörn alltaf fylgzt með vexti og við-
gangi félagsins og á nú sæti í Full-
trúaráði Vals.
Á 25 ára afmæli Vals var Guð-
björn gerður að heiðursfélaga.
1 tilefni af þessum tímamótum í
ævi hans, þótti okkur í blaðnefnd-
inni sjálfsagt að fá Guðbjörn til þess
að segja okkur ofurlítið frá æskuár-
um sínum og afskiptum af Val.
Guðbjörn segist vera fæddur inn-
an þjóðgarðsins, í Vatnskoti í Þing-
vallasveit. Þar var ég þó ekki lengi,
áður. Hann er alltaf boðinn og búinn til
að liliðra til fyrir öðrum, vinna fyrir aðra.
Svo heldur hinn æfði uppfræðari áfram
að útskýra það fyrr drengjunum, hver
breyting hafi orðið á drengnum, sem varð
ljúflyndur og hversu miklu ánægjulegra
líf hans varð f.vrir vikið.
Að endingu segir hann drengjunum sögu
frá starfi sínu i Danmörku, hvernig hon-
um tókst þar að hemja og temja stóran
strákahóp, sem engir höfðu áður treyst
sér til að ráða við, — með því að kenna
þeim, að æðri máttarvöld væru í nálægð
við þá og litu eftir þeim.
tír kaflanum, Lindarrjóður i Vatna-
skógi eftir bók Valtýs Stefánssonar
ritstjóra „Séra Friðrik segir frá“.
sagði Guðbjörn, því Ófeigur Erlends-
son og Kristín Jónsdóttir í Kaldár-
höfða tóku mig í fóstur þriggja vikna
gamlan og ólst ég upp hjá þeim.
Var þá fyrst mjólkurpóstur á Sel-
tjarnarnesi í Melshúsum og brátt
jókst þetta og tók ég að mér að fara
með mjólkina frá Mýrarhúsum og
Nýjabæ. Varð ég þá að hefja daginn
með því að fara kl. 6 á fætur. Þessi
mjólkursala gekk þannig til að mað-
ur var á léttvagni og hafði með sér
mjólkurmál: Pela, hálfpott og pott.
Ýmsir liöfðu pantaða mjólk og fór
maður fyrst á þá staði og afgreiddi
þá staði, en svo átti maður helzt að
losna við afganginn. Þá fór maður
akandi um bæinn og urðu þá á vegi
manns menn, sem vildu fá sér mjólk-
ursopa, en ef eitthvað var þá eftir,
var farið niður að höfn og oft keyptu
hafnarkarlarnir drjúgan slatta af
mjólkinni. Var hún afgreidd á þann
hátt, að pelamálinu var sökkt í brús-
ann og síðan drakk sá er keypti, en
næsti tók málið og fékk sinn skammt
og drakk o. s. frv. Þetta var nú hátt-
urinn á mjólkursölunni þá.
Hvenær fórst þú að hafa áhuga
fyrir leikjum og hvaða leikir voru
það helzt?
Þegar ég var 8—9 ára gamall átti
ég við vanheilsu að etja og leit sann-
arlega ekki út fyrh’ að ég yrði til
mikilla átaka í leik eða íþróttum.
Um haustið veikist ég, og enginn veit
hvað að mér er, ég er slappur og
dáðlaus, án þess að vera þjáður. Það
var langt til næsta læknis, og mundi
það taka 2—3 daga að vitja hans,
svo þetta var látið eiga sig. Ég bara
lá í rúminu. Mér er minnisstætt
þegar jafnaldrar mínir úr Grímsnes-
inu komu í heintsókn til okkar á
annan í jólum og léku sér kringum
bæinn, en svo var af mér dregið,
að ég gat ekki tekið annan fótinn
fram fyrir hinn.
Þessi veikindi mín héldu svo áfram
allan veturinn og engan bata að
Gufibjörn Gufimundsson, einn afialstofnenda
og heifiursfélagi í Val.
finna og komið fram á vor. Á bæn-
um var hryssa sem átti að kasta í
maí og átti folaldið ekki að lifa. Þá
var það einhver, sem stakk því að
fósturforeldrum mínum að rétt væri
að liafa hryssuna heirna við yfir
sumarið, mjólka hana og láta strák-
inn drekka mjólkina úr henni. Þetta
var gert allt frá því að hún kastaði
og folaldið var fellt. Var hún mjólk-
uð tvisvar á dag og það bregður svo
við að mér batnaði það ört, að ég
fann vikulegan bata og mjólkina
drakk ég allt sumarið, fyrst tvisvar
á dag og þegar fór að líða á sumarið,
var hún mjólkuð einu sinni daglega.
Síðan hefur mér ekki orðið misdæg-
urt að kalla má, og aldrei kom neinn
læknirinn til að rannsaka þessi veik-
indi mín.
Löngu síðar upplýstist um þennan
sjúkdóm minn og það var eiginlega
fyrir tilviljun. Það kom einu sinni
fyrirskipun um það, að allir í Isa-
fold skyldu fara í berklaskoðun. Þeg-
ar ég hafði verið gegnumlýstur
spurði læknirinn mig, hvort ég hefði
haft brjósthimnubólgu og neitaði ég
þvi, en hann segir, að það hljóti að
hafa gerzt, það væri bris í brjóst-
inu. Þá rann upp fyrir mér ljós,
það hefði auðvitað verið sjúkdómur-
inn, sem ég gekk með sem drengur
og læknaðist af kaplamjólkinni.
Aðalleikur ungra drengja í þá daga
var boltaleikur, sem nefndur var
„slagbolti", og var hann mikið iðk-