Valsblaðið - 24.12.1969, Blaðsíða 63

VALSBLAÐIÐ
61
HÚN SIGGA
á engan sinn líka
Ég vona að enginn xnisvirði það
við mig þó ég taki upp á því að ræða
dálitið um hana Siggu. Enginn skyldi
ætla mér það, að hinar stúlkurnar
í Val stæðu ekki hjarta mínu eins
nærri eða svona hérumbil. Að ég
fór út á þennan hála ís, að taka eina
út úr, og tjá henni aðdáun mina alveg
sérstaklega var fyrir þá viljun, að ég
fylltist ofsalegri forvitni. Auðvitað
dáist ég að öllum þessum glæsilega
kvennahóp Vals og hef gert í því að
safna af þeim myndum, svo ég geti
notið þess augnayndis að sjá þær
saman í hóp, þegar mig lystir, meira
má maður ekki.
Þær hafa nefnilega gert sér leik
að því á mörgum undanförnum ár-
um að fá gamalt hjarta i gömlum
barmi til að slá með næstum óeðli-
legum hraða. Þær stilla sína strengi
á þennan hátt og ómurinn af þessu
berst vitt um og hittir svona þar sem
hjartað slær og bærist með sömu
tilfinningum.
En það var þetta með forvitnina.
Ég skal játa að mér þótti það æði
forvitnilegt, þegar ég sá svar henn-
ar Siggu við því hver væri eftir-
minnilegasti leikurinn, sem hún hefði
leikið, en það var keppnin á Akra-
nesi í sumar. Allir vita, sem eitt-
hvað þekkja til handknattleiks
kvenna, að Sigga hefur tekið þátt i
mörgum landsleikjum bæði erlendis
og heima, leikið í fjölda móta og oft-
ast verið í úrslitum, svo sitthvað hef-
ur vafalaust borið fyrir hana á þess-
um langa tima, sem í frásögur er
færandi. Nei, það voru smámunir,
að því er virðist, á móti því sem gerð-
ist á Akranesi. Því miður var ég ekki
á Akranesi, þegar mótið fór þar fram
og vissi þvi ekkert, en ég var sann-
færður um að þar hefðu gerzt eitt
eða fleiri kraftaverk.
Mér datt þá i hug að fara til Jóns
vinar míns í ísafold og spyrja hann
um þetta, sem skeð hafði á Skagan-
um, þvi ég vissi að hann var þar.
Þegar ég hafði lagt fyrir hann
spurninguna um þetta, sem skeði á
Akranesi, tók að breiðast yfir andlit
Jóns bros, sem smátt og smátt varð
að mildum aðdáunarsvip. Ég var far-
inn að halda að ég ætti að lesa það
út úr svip hans, sem þar hafði gerzt,
þvi honum virtist tregt tungu að
hræra.
Það var greinilegt, að Jón var að
leita að nógu sterkum lýsingarorð-
um til að tjá það sem í huganum hjó,
og smátt og smátt fóru að koma slitr-
óttar setningar með hástemmdum
lýsingum á því sem skeð hafði og
hann færðist allur i aukana eftir þvi
sem líður á frásögnina, sem var eitt-
hvað á þessa leið:
— Þú hefðir bara átt að sjá hana
Siggu uppi á Akranesi á íslands-
mótinu. Það hefðu allir Valsmenn
átt að sjá hana í þessum leikjum.
Hún verður mér ógleymanleg fyrh'
frammistöðu sína þar meðan ég
minnist handknattleiks kvenna. Og
svona hélt hann áfram góða stund.
Loks komst ég að og spurði: Hvað
skeði?
— Það var svo stórkostlegt að það
er ekki hægt að lýsa því, menn verða
að horfa á það til þess að fá rétta
mynd af því.
Það var greinilegt, að Jóni var
enn mikið niðri fyrir, en loks tekur
hann að róast og þá fara línurnar
í frásögninni að skýrast.
— Ég vil benda þér á, að Þórar-
inn, þjálfari stúlknanna, var veikur,
þegar þær fóru upp á Akranes til
þátttöku í mótinu, en það mun ekki
hafa komið fyrir áður, að hann væri
ekki viðstaddur slíkt stórmót. Hann
var og er leiðtogi þeirra, sem stúlk-
umar bera, að ég held, takmarka-
laust traust til, enda hefur hann
verið lífið og sálin í flokknum um
langt skeið.
Mér er ekki grunlaust um, að
Sigga hafi skynjað áhrif þess, að
Þórarinn var ekki meðal hópsins og
að hún hafi litið á það sem skyldu
sína að reyna að bæta það upp, sem
„Sigga á engan sinn líka“, og hún á heldur
engan sinn líka i aS taka á móti verSlauna-
gripum síSustu 6 árin.
vantaði eins og hún mögulega gæti.
Henni var ljóst, að stúlkurnar i hin-
um félögunum mundu álíta, að „Þór-
arinslausar“ væru þær veikari fyrir
og nú væri að sækja að þessu ósigr-
andi vígi með þeim tökum, sem þær
hefðu yfir að ráða. Það mátti lesa
í hug hennar og svip að hún, sem
fyrirliði, mátti ekki láta neinn bil-