Valsblaðið - 24.12.1969, Blaðsíða 32

30
VALSBLAÐIÐ
leika heimaleiki sína í miðri viku
á kvöldin.
5. Hingað hafa oft komið flokkar
drengja og íslenzkir drengir keppt
erlendis í knattspymu og hefur oltið
á ýmsu um sigra, þó tækni og önn-
ur knattspyrnukunnátta sé áberandi
meiri hjá hinum erlendu flokkum.
Hins vegar snýst þetta oftast við,
þegar komið er upp í fyrsta aldurs-
flokkinn, hvað snertir sigrana, en
hlutfallið í listum og leikni helzt
nokkumveginn. Hvernig skýrir þú
þetta?
Ég held að þarna komi ýmislegt
til. Oft þegar við fáum hingað til
lands erlend lið, getur það verið
beggja blands, hvort þetta séu topp-
lið af unglingum og oftast em þetta
nokkuð góð lið, en þau geta þvi legið
misjafnlega í deildum sínum heima
fyrir. Það er rétt, við erum nær und-
antekningarlaust með minni tækni-
lega kunnáttu, í staðinn sýna okk-
ar menn meiri keppnisvilja og kraft,
og mér virðist félagsandinn síður en
svo lakari en erlendra drengja. Það
hefur oft borið á því, að hin erlendu
lið kvarti undan krafti okkar drengja
og hörku, og tapað. Þegar komið er
upp í eldri flokkana, þá er greini-
legt, að gestimir hafa fylgt eftir
með aukinni tækni og meiri úthalds-
æfingum og þrekæfingum, sem hafa
átt við meistaraflokk þeirra. Séu
þetta úrvalslið er valið úr miklum
fjölda, en þó höfum við staðið okk-
ur vel gegn einstökum liðrnn, Norð-
urlandaliðum t. d., seinast í sumar,
þegar AB frá Danmörku kom, var
frammistaða okkar liða góð, miðað
við mörk, og er þetta lið þó í fyrstu
deildinni þar. Við höfum sem sagt
oft náð góðum árangri í félagaleikj-
um. Ef við hins vegar ræðum um
landsleiki, þá kemur þar til að hin-
ar fjölmennu þjóðir hafa svo mikið
fleiri góða menn að velja úr. Við
eigum einstaka menn, sem eru á
horð við beztu menn landsliða ann-
arra landa og vil ég t. d. nefna sem
sóknarmann Hermann Gunnarsson
í Val og sem vamarmann Ellert
Schram, en við verðum alltaf að líða
fyrir fámennið. Okkar landslið hef-
ur aldrei borið hærra, en þegar kjarni
þess hefur verið kjarni úr einhverju
toppliðanna hér. Ef til vill gætum
við sett saman landslið, sem væri
ekki svo mikill munur á og Iiðum
annarra landa, en ef við teflum svo
fram B-liði mundi það sýna hinn
mikla mismun.
6. Það er alkunna, að til Vals t. d.
sækir mikill fjöldi ungra drengja í
5. flokki, og síðan fer þessum hóp
stöðugt fækkandi í flokkunum eftir
því sem þeir eldast og fram að þessu
naumast hægt að halda uppi B-liði
í öðrum flokki og óeðlilega mikill
munur á fyrsta og Meistaraflokki.
Hverjar eru orsakirnar til þessa?
Ástæðurnar til þess, að þessum
hópi, sem streymir til félaganna fer
alltaf fækkandi eftir því sem þeir
eldast, eru ýmsar.
Þó þjónustan við piltana í fimmta
flokki sé ekki góð, þá er umburðar-
lyndi töluvert hjá þessum strákum.
Ef þeir fá einn knött til að eltast
við og heita félagsmenn í félaginu,
sem þeir halda ákaft með, þeir gera
sér margt lítið að góðu, en mæta sí-
endurtekið til æfinga, eru ánægðir
ef þeir komast í lið. Það skiptir þá
engu þótt í liði verði allt að 15 manns,
og þeir gera sér að góðu að bíða fyrir
utan völlinn, þar til röðin er kom-
in að þeim að taka þátt í leiknum.
Það er reynt að sinna þeim sem
komast í kappliðin aðeins betur og
það er venjan að það verða þeir sem
komast í kappliðin í 5. fl. sem halda
svo áfram upp í 4. fl. og þar verð-
ur að finna meginkjarnann, sem
gengur í gegnum flokka félagsins upp
í meistaraflokkinn. Ef þjálfararnir
í hverjum flokki eru fleiri en einn
er meiri möguleiki að halda úti fleiri
liðum. Ég man eftir því einu sinni
í Val, að við héldum úti þrem liðum
í 4. flokki, en það kostar starfskrafta.
Það er því greinilegt, að ef þessir
starfskraftar eru fyrir hendi koma
alltaf nægilega margir til æfinganna.
Þegar á þennan aldur er komið virð-
ist vera komið meira skipulag á tóm-
stundir og komist þeir ekki að í
keppnisliðum eru það fáir sem vilja
halda áfram. Það virðist því vera
markmiðið að komast í kapplið.
Þetta er orðið svo alvarlegt, að
þegar komið er upp í 3. fl. er stund-
um vandræði að halda úti B-sveit-
um með strákum, sem æfa að stað-
aldri. Það er því greinilegt, að það
þarf að veita meiri þjónustu eða
meira en einn þjálfara. Það er því
skilyrðislaust min skoðun, að það
þurfi að vera meira en einn þjálfari
í hverjum flokki. Ég hef gengið með
það í kollinum, að það sé einn aðal-
þjálfari í hverjum flokki, sem á að
hafa umsjón með þjálfuninni, en svo
þyrfti að vera hægt að fá menn til
skiptis á æfingakvöldum til aðstoð-
ar. Það þýðir, að þjálfarinn gæti
skipulagt æfingar og þjálfun betur.
Gæti sinnt þeim betur, sem ekki
hafa komizt í lið og þetta mundi
fleyta okkur töluvert áfram í getu
og fjölda hæfra leikmanna.
7. Það kom einu sinni fram sú
hugmynd hjá okkur nokkrum göml-
um Valsmönnum, hvort það mundi
geta orðið til þess að auka og styrkja
þjálfunarstarfið í Val, að knatt-
spyrnudeildin tilnefndi t. d. þrjá
gamalreynda knattspyrnumenn, sem
væru á vissan hátt til aðstoðar við
leiðbeinendur, þar sem þeir legðu
á ráð, þar sem m. a. væri gert að
skyldu að vissum árangri yrði náð
í hverjum aldursflokki fyrir sig og
það metið í vissum hæfnisprófum.
Hvernig lízt þér á slíka hugmynd
og telur þú hana þess virði að henni
væri gaumur gefinn?
Ég er viss um að slíku yrði tekið
fegins hendi, að fleiri tækju þátt í
unglingastarfinu, það virðist sá þátt-
ur starfsins, sem oftast hefur verið
vanræktur. Ég tel því að eitt aðal-
vandamálið hjá okkur 1 Val í dag,
það er að skipuleggja unglingastarf-
ið, svo við megum búast við betri
árangri á öllum sviðum félagslífsins
á næstu árum.
Þessir „happdrættisvinningar“ í
sambandi við þátttöku í alþjóðlegum
leikjum hafa orðið til þess að reynt
hefur verið að fylgja eftir getu meist-
araflokksmannanna, en hafa þá
fremur gleymt að örva og fylgjast
með þeim yngri.
Ýmislegt er það sem gera mætti
til að örfa unga drengi í Val og í
því sambandi vil ég benda á svo-
nefndan „Jónsbikar", sem er fagur
gripur, til keppni milli aldursflokk-
anna í Val, en ég man ekki eftir
að hafa nokkurntíma séð auglýst í
húsakynnum Vals, hvernig keppn-
inni liði meðan hún stendur yfir,
hvert sumarið fyrir sig.
Þessi gripur gæti haft mjög svo
hvetjandi áhrif fyrir yngri flokk-
ana sérstaklega. Stjóm deildarinnar
á að sjálfsögðu að gefa upp tölur,
sem gefa til kynna um það, hvernig