Valsblaðið - 24.12.1969, Blaðsíða 45

VALSBLAÐIÐ
43
boltann. Ég hafði heppnina með mér,
varð aðeins á undan að ná til bolt-
ans, dró hann aðeins til hliðar, svo
markmaðurinn náði ekki til hans, og
við mér blasti mannlaust markið og
því auðvelt að skora.
Á næstu árum gekk á ýmsu, við
unnum og við töpuðum, en alltaf var
gaman að keppa og leika sér. í sum-
ar lék ég með þriðja flokki og gekk
það ekki nógu vel hjá okkur og ég
held, að það hafi mest stafað af því
að menn voru of kærulausir, tóku
þetta ekki nógu alvarlega. Það var
eins og liðið vantaði baráttuvilja og
því fór sem fór. Hins vegar vil ég
geta þess að þegar við fórum norð-
ur í land í sumar, lagaðist andinn
í liðinu mikið, enda unnum við alla
leikina, sem við lékum í þeirri ferð.
Næsta ár fer ég í annan flokk, og
þar verður maður vafalaust að berj-
ast hart til að komast þar í kapplið.
Mér þykir knattspyrnan mjög
skemmtileg, ég uni mér einnig sér-
lega vel við iðkun badminton. Það
var nú tilviljun að ég byrjaði á því.
Það vildi þannig til að ég álpaðist
inn á æfingu hjá T.B.R. einu sinni,
fékk lánaðan spaða og bolta og þetta
fannst mér skemmtilegt og æfði þar
og keppti, þar til Valur stofnaði sína
badmintondeild.
I fyrsta mótinu, sem ég tók þátt í,
sigraði ég í einliðaleik, en það var
innanfélagsmót. Á næsta móti varð
ég í öðru sæti.
Islandsmeistari varð ég næsta á
íslandsmeistaramóti í tvíliðaleik,
ásamt Jóni Gíslasyni.
Það má því segja, að ég halli mér
að knattspyrnunni á sumrin, en bad-
minton á vetrum, og svo auðvitað
náminu.
Já, það má geta þess að við fór
um margir Valsstrákar til Siglufjarð-
ar um síðustu páska og kepptum þar
í badminton og unnum við Jón Gísla
þar tvíliðaleikinn í okkar flokki. Var
þetta skemmtileg ferð, og tókst vel
í alla staði.
Ég vil svo að lokum þakka Hans
Guðmundssyni fyrir þjálfun hans í
sumar og vona, að strákarnir lialdi
áfram að æfa í vetur og næsta sum-
ar. Vonandi verða haldnir fundir
með þeim á komandi æfinga- og
keppnistímabili. Þeir hafa mikla
þýðingu fyrir félagsandann.
F. H.

GIIÐM. VALUR SI(,l ltl)SSO\:
AFI MINN OG ÉG -
(já — <*(/ reyndar ,,andinn” lília, — o</ allir í Val).
Hann afi minn er grár og gamall skröggur,
— en gleymir sér þó oft viS barnahjal,
og í þeim gamla ennþá leynast töggur,
— fá, — enda var hann bakvö/Sur í Val!
Og oft er hann aS segfa okkur sögur;
þvi sitthvaS vill hann gera fyrir börn.
Hve æsandi er frásögn hans — og fögur
uni fóiboltann, — fá, — bæSi í sókn og vörn.
Og frásögn afa — oft á kvöldin vitnar
um áhlaup þau, sem vörn hans hrinti þá;
svo undir niSri okkur báSum hitnar
viS ósköpin, sem gengiö hafa á!
Já, — afi minn var ýmsum kostum gœddur,
— en annars var hans sérgrein ■— varnarspil.
En þá var „Jói útherji“ ekki fœddur
— og Albert — rétt aS byrja aS koma til.
Og út úr rúmi aldrei flaug hún amma,
því oftast var hún skorSuS upp viS þil!!
Já, — þetta er salt, — og þaS segir hún mamma,
aS þá væri ég sjálfur ekki til!!
Og vitaskuld — þá skil ég ekkert svona,
en skot á mark, — já, — þaS er annaS mál,
og afi segist allar stundir vona,
aö „andinn gamli“ búi í minni sál.
Og eitt er víst, aS „voSa“ finnst mér gaman
aS vera kominn upp í fimmtu deild,
— œfa spörk og leika. —• leika saman
og leilast viS aS skapa góSa heild.
Á vorin, þegar veSurblíSan lokkar
og ValsheimiliS Ijómar eins og höll,
hann afi gamli röltir oft til okkar,
í „andans“ leit, — um sjöttudeildar völl.
Hann tnarga hringi kringum völlinn vappar
og virSir sérhvern polla fyrir sér,
— og þegar hann svo stáli í mig stappar,
þá stöSvar enginn sóknina hjá mér!!
Já, vissulega veit hann hvaS hann syngur
og ValspeSunum litlu varSar mest
til þess aS verSa slóltugur og slyngur,
og standa sig sem allara, — allarábezt.
AS lokum, þegar „andinn", ég og afi,
hin órjúfandi þrenning fer á braut,
þá hellir sólin gullnu geislalrafi
á gigtveikan, — en traustan förunaut.
Já. — hver er annars blíSari og betri
viS börnin hennar mömmu, — stór og smá?
— Nei, — enginn þarf aS kvíSa köldum vetri
í kamesinu — afa mínum hjá!