Valsblaðið - 24.12.1969, Blaðsíða 77

VALSBLAÐIÐ
75
GORDON BANKS:
Leiktu fótbolta
- 09 skoðaðu heiminn
Ég hóf feril minn sem knatt-
spymumaður í Chesterfield. Hvorki
mig né aðra óraði þá fyrir að á
næstu 10 árum myndi ég ferðast um
heiminn þveran og endilangan sem
leikmaður í landsliði Englands.
Ég bjóst ekki við því þá, að knatt-
spyrnunnar vegna myndi ég ferð-
ast svo langt sem til írlands, hvað
þá heldur Tékkóslóvakíu, Þýzka-
lands, Sviss, Noregs, Svíþjóðar, Italíu,
Austurríkis, Júgóslavíu, Brazilíu.
Nefndu bara landið og það er lík-
legast að ég hafi verið þar.
Ég á fjölmargar minningar frá
þessum ferðum; ég hef eignazt
marga vini, hitt gamla kunningja
og fengið færi á að sjá og heim-
sækja marga merka staði, sem ég
ella hefði orðið að láta mér nægja
að lesa um eða skoða myndir af
Hinir tignarlegu, snævi þöktu
tindar Alpafjallanna og sólbakaðar
flatneskjur Brasilíu standa mér
glögglega fyrir sjónum í minning-
unni, og á næsta augnabliki bregð-
ur fyrir leiftri af atvikum frá hinni
svölu Tékkóslóvakíu!
Fyrst og fremst öðlast maður af
þessu dýrmæta reynslu af því að
leika við svo fjölbreytilegar aðstæð-
ur að því er varðar loftslag, áhorf-
endur, velli, mataræði, ... já, mat-
aræði! Þú ættir ekki að brosa að
því. Þetta er mjög mikilvægt.
Ég virðist verða hungraðri á ferða-
lögum en heima. Og svo, þegar bor-
inn er fyrir mann matur, sem með
engu móti er hægt að bera fram
nafnið á, þá vill maður helzt vera
kominn heim og farinn að narta
baconið sitt!
Hið mikilvægasta af öllu er að
geta aðlagað sig matnum. Ef það
tekst, verður allt annað auðvelt.
Það er ótrúlegt, hvað loftslagið
hefur mikil áhrif á það hvernig
knattspyrna er leikin í hinum ýmsu
löndum. Veðurfar í Þýzkalandi er
líkt og í Englandi, og það er knatt-
spyrnan líka. I glóðheitu loftslagi
Suður-Ameríku er eins og liðin leys-
ist upp í einstaklinga og að úrslit-
in verði frekar ráðin af leikhæfni
hvers og eins heldur en af skipulagi.
Suður-Ameríkanar eru hættuleg-
ustu framherjar i heimi. Gagnvart
þeim verða markverðir ávallt að vera
á verði til hins itrasta, fyrir það að
þeir eru öðrum hæfari til þess að
gera hið óvænta.
Ég fékk að kenna á þessu í Bio
1964. Brasilía fékk aukaspyrnu 20
—25 metra frá marki, og 5 varn-
armenn mynduðu vegg. Hægri inn-
herjinn í liði Brasilíu, Julinho, tók
spyrnuna um leið og flautað var,
tók knöttinn með snúningi fram hjá
varnarveggnum og í netið. Það er
á einskis manns færi að verja slík
skot.
Það bar svo sem ýmislegt annað
við í þessari ferð. Ég hafði lesið um
hin frægu uppþot þeirra en grun-
aði ekki, að ég myndi verða vitni
að þeim. Hélt reyndar að lýsingar
af slíkum viðburðum væru ýktar.
Við félagarnir vorum að horfa á
leik milli Brasilíu og Argentínu í
Rio 1964. Þar var brotið ruddalega
á Pelé aftan frá. Pelé sneri sér við
á augabragði og sló Argentinumann-
inn. I sama vetfangi logaði leik-
vangurinn í óeirðum. Óður skríll-
inn kastaði flöskum, múrsteinum,
spýtukubbum og hverju öðru, sem
hönd á festi inn á völlinn. Hinn glaði
skari áhorfenda hafði í einu vetfangi
breytzt í blóðþyrstan skríl.
Suður-Ameríkanar eru svo for-
sjálir að girða leikvanginn af með
þriggja metra hárri girðingu. Nú
kom hún í góðar þarfir, yfir hana
komst lýðurinn ekki til þess að
lumbra á leikmönnunum. En það
var barizt á pöllunum og góð stund
leið þar lil lögreglan hafði stillt til
friðar og fjarlægt ruslið af leikvang-
inum. Ég þakkaði minum sæla að
hafa ekki sjálfur verið í eldinum!
Hámark þessarar Brasilíuferðar
minnar var annars að keppa á hin-
um fræga leikvangi í Rio de Janeiro.
Það er íþróttaleikvangur, sem segir
sex! Enginn annar leikvangur í
heimi kemst í hálfkvisti við hann.
Fegurð hans, tign og glæsileiki er
engu öði'u lík.
Það hefur ýmislegt stórfenglegt
borið við á ferli mínum: ÍJrslitin í
heimsmeistarakeppninni, fyrsti
landsleikurinn með enska landslið-
inu 1963, tveir leikir í bikarúrslit-
um á Wembley, en þetta var samt
eins og væri ég kominn í annan
heim.
Þetta er fyrir það fyrsta stærsti
leikvangur, sem ég hef séð. Ofan