Valsblaðið - 24.12.1969, Blaðsíða 3

VAILUR
JÓLIN 1969 28. TÖLUBLAÐ
ÚTGEFANDI: Knattspyrnufélaglð VALUR. Félagsheimili, íþróttahús og leikvellir að Hlíðarenda við Laufásveg. RITSTJÚRN: Einar Björnsson,
Frímann Helgason, Gunnar Vagnsson og Sigurdór Sigurdórsson. Auglýsingaritstjóri: Friðjón Guðbjörnsson. Prentað í ísafoldarprentsmiðju hf.
„Og engillinn sagSi viS þá: VeriS óhrœdd-
ir, því sjá, ég boða y'Öur mikinn fögnuð,
sem veitast mun öllum lýSnum; því aÖ
yÖur er í dag frelsari fœddur, sem er Krist-
ur Drottinn í borg DavíÖs“. (Lúk. 2, 10
—í í ).
I.
Flestir íþróttamenn þekkja hrœÖsluna af eigin
raun. Enginn kappleikur er háÖur án innri spennu,
og sumir kynnu aÖ segja, aÖ þaÖ sé einmitt hin innri
barátta, sem gefi leiknum meira gildi heldur en hitt,
lwer leikslokin verÖa. Þrátt fyrir þetta getur aúð-
vitaÖ engin spenna éÖa innri barátta átt sér stáÖ,
nema fullur hugur sé á því aÖ ná marki. Hjá þeim,
sem stendur á sama um úrslitin, verÖur heldur eng-
in innri spenna. En sjálfsagt er þaÖ alls ekki óþekkt
fyrirbæri, aÖ jafnvel mestu afreksmenn lifi veik
augnablik, svo að hræÖsla éÖa kjarkleysi œtli aÖ ná
tökum á þeim. Þess vegna hafa tíÖkazt ýmis konar
ráÖ til að varðveita kjarkinn og vinna gegn óttanum.
Verndargripir, sem sums staÖar tíðkast, eru eins kon-
ar frumstæÖ tjáning þeirrar trúarþarfar, sem méð
keppendunum býr, til varnar hrœðslunni. Og til eru
þeir íþróttamenn, sem á bænarstundum hlusta eftir
engilsröddinni: Verið óhrœddir!
II.
Höfundar Nýja-testamentisins koma víða við i rit-
um sínum. Sá, sem helzt ræðir um íþróttir, er Páll
postuli. Hann hefur veriÖ þaulkunnugur grískum
og rómverskum íþróttum. Helzt kemur þetta fram í
fyrsta bréfi hans til Korinþumanna og Filippíbréf-
inu. Og hann gerir ráÖ fyrir því, áð þeir, sem hann
er áð skrifa, viti vel, hvað til þess þarf áö vera göður
leikmáÖur. Vér getum rifjað upp fáein atriÖi, sem
postulinn tekur fram. Hlauparinn þarf að vita, áÖ
hverju hann keppir, sigurlaunum og sigursveig. —
Laufsveigur af ýmsum gerðum var heiðurstákn, not-
aÖ bœði í helgiþjónustu musteranna, í hernáði og
stjórnmálum, en síðast en ekki sízt i kappleikjum
íþróttamanna. Þess er getið, að kallari hafi tilkynnt
nafn, œtterni og átthaga sigurvegarans, og þegar
heim kom, gaf sigurvegarinn sigurkranz sinn helgi-
dómi byggðarlags síns að fórn. Á fjórðu öld héll
Basilíus mikli biskup í Caesaraeu ræðu til æskunn-
ar, og lýsti þvi þar, hversu mikið sigurvegarinn yröi
á sig áð leggja viÖ þjálfun og undirbúning, ef hann
vildi öðlast sigursveiginn. Þetta rœðir Páll einnig i
Korinþubréfinu, þegar hann segir, að íþróttamáÖur-
inn verði áÖ vera bindindissamur í öllu, leika líkama
sinn hart, jafnvel gera hann áÖ þræli sínum (Sjá 1.
Kor. 9, 24—27). Honum er þaÖ einnig Ijóst, áö hnefa-
leikamáður verður áð vita, hvað hann vill, ef hann
á ekki aÖ slá tóm vindhögg út í loftiö. — Loks kemur
Páll inn á eitt mjög merkilegt sálfrœÖilegt atriði, en
þaÖ er áð gleyma þvi. sem áÖ baki er, binda ekki
hugann við slys éða óhöpp hins HÖna, heldur keppa
stöÖugt fram að markinu. (Fil. 3, 12—14).

LAND&OÉ/'AAFN
286000
fSLANDS