Sjómannadagsblaðið

Árgangur

Sjómannadagsblaðið - 01.06.1998, Síða 26

Sjómannadagsblaðið - 01.06.1998, Síða 26
26 SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ Undarlegt að búa á svo stóru heimili „Sem góður eiginmaður fylgdi ég Sigríði þegar hún fór suður og þeir neyddust til að taka við mér sem hver- ju öðru „fylgifé“! Eg tók þá við stjórn skrifstofunnar á Hrafnistu í umboði Asgeirs Ingvarssonar fjármálastjóra og hef verið þar síðan, eða í 21 ár. Við fluttum fljótlega í íbúð á Hrafnistu- heimilinu sjálfu, eins og Sigríður minntist á, og bjuggum þar í sex eða sjö ár. Þessi íbúð var þó aðeins hálf- köruð þegar við fluttum inn, enda var starfsemin ekki enn komin í gang þá. Við vorum í fyrstu aðeins tvö í húsinu með dætur okkar tvær, Guðrúnu og Kristínu, og móður mína, og það var dálítið undarleg tilfinning að vera svo fá í þessu stórhýsi. Því urðum við feg- in þegar fyrstu vistmennirnir fluttu inn. Brátt voru vistmennirnir orðnir 30 þarna á annarri hæð hússins, en hún var fyrst tekin í notkun, og fór þeim svo óðum fjölgandi. Þá fannst mér nokkuð undarlegt að búa allt í einu á svona stóru heimili, því ég hafði alist upp að nokkru sem ein- birni, vegna þess hve eldri systkini mín fluttu snemma að heiman. En nú skorti ekki heimilsfólkið! Eg saknaði Akureyrar nokkuð fyrstu árin, en svo fór ég að samlagast hinu nýja umhverfi og nú held ég að ég kærði mig ekki um að flytjast norður á ný. Þó áttum við húsið okkar fyrir norðan allan þann tíma sem við bjuggum á Hrafnistu og vorum þar löngum í fríum okkar. Það seldum við loks þegar við keyptum húsið hér að Mávahrauni 14 og höfum nú verið hér í fjórtán ár. Eg held að loks þegar við Sigríður seldum nyrðra að við höfum fundið að við höfðum slitið festarnar við Akureyri." Gott samstarfsfólk „Ég tel mig geta sagt að ég hafi átt mjög gott samstarf við alla sem ég þarf að eiga samskipti við, þótt kanns- ki sé ég talsvert lokaður inni á minni skrifstofu. Starf mitt snýst fyrst og fremst um að sjá um þau viðskipti sem heimilið á við Tryggingastofnun- ina, að heimilismenn fái þaðan allt það sem þeim ber og að fylgja því eft- ir, en jafnframt að vera ábyrgur gagn- vart Tryggingastofnun að þvf leyti að hún sé ekki hlunnfarin á neinn hátt. Þetta vona ég að mér hafi tekist. Svo eru gjaldkera- og fjármálstörf önnur sem ég sinni í umborði fjármálstjór- ans, eins og ég nefndi. Og ekki vil ég láta hjá líða að nefna að ég hef átt því láni að fagna að hafa mjög gott starfs- fólk. A skrifstofunni vinna einar sjö konur, en sumar eru ekki beinlínis mínir starfsmenn, því launadeildin hjá okkur er nánast hluti af launadeild Hrafnistanna beggja og því alveg undir stjórn fjármálastjóra, eftir að heimilið stækkaði. Þá rekum við lítið bankaútibú frá Islandsbanka og því sinnir ein kona sem einnig vinnur á skrifstofunni hjá okkur.“ Kynntist „sjómannagrúpp- unni“ snemma „En það hefur nú semsé verið mitt hlutverk í 21 ár að skrá fólk inn á Hrafnistu og sjá um hagsmuni þess eftir bestu getu. Og nú horfist ég í augu við það að þegar fólk á mínum aldri er að flytjast inn á Hrafnistu er ég að útskrifast þaðan! Fyrir mér hefur þetta starf verið eins og önnur skrifstofuvinna á marg- an hátt og oftast hefur verið meira en nóg að gera. Þegar ég hóf störf hafði ég ekki fyrr kynnst starfsemi sem þessari nema úr fjarlægð, því þótt Sigríður væri í þrettán ár forstöðu- kona á Akueyri, þá þekkti ég þann vettvang ekki nema takmarkað. Eigi að síður þekkti ég ýmsa forystumenn Sjómannasamtakanna í gegnum mín lelagsstörf, en ég var yfir tuttugu ár í stjórn Félags verslunar- og skrifstofu- fólks á Akureyri og formaður þess síðustu árin. Því sat ég flest Alþýðu- sambandsþing frá 1956 og þar til ég flutti suður. Kynntist ég þá þessari „sjómannagrúppu" sem ég kallaði svo. Eins og verða vill á þingum þá eru fundirnir ekki allir svo skemmti- legir og því sóttist ég eftir að setjast við borð Sjómannafélags Reykjavík- ur, því þar var alltaf eitthvað um að vera og maður kynntist hressum körl- um, eins og Jóni heitnum Sigurðssyni, Pétri heitnum Sigurðssyni og fleirum, en sumir af þeim settust síðar að á Hrafnistu í Hafnarfirði sem heimilis- menn. Þar endurnýjuðust þessi kynni.“ Sjómenn eiga að láta sig reksturinn meiru varða „Sem áhorfandi þá get ég ekki ann- að en dáðst að því framtaki Sjó- mannasamtakanna sem Hrafnistu- heimilin eru. Það er nokkuð sérstakt, ef ekki einstakt, að drífa upp slíkan rekstur, en eins og allir vita er þetta upphaflega sprottið upp af brennandi hugsjón og fágætum dugnaði manna sem við kynntumst mörgum þegar við komum suður. En eitt er það sem ég hef alltaf undrast ofurlítið, og það er að þótt þetta sé allt rekið af slíkri reisn og dugnaði að þá er líkt og sjómanna- stéttin sem slfk, hinn almenni sjómað- ur, sé hálf sinnulaus gagnvart þessum eignum sínum, ef ég má orða það svo. Ég hef orðið var við að menn eru margir mjög fáfróðir um þessi mál og skipta sér sorglega lítið af þeim. Ég vildi með öðrum orðum sjá að sjó- menn sinntu þessum málefnum betur en þeir hafa gert og létu þau sig meiru varða. Þetta er rekstur sem sjómanna- stéttin hefur með höndum og menn eiga að skipta sér af honum, gagn- rýna, ef þeim finnst þörf á og reyna að benda á leiðir til úrbóta, en fyrst og fremst styðja við starfið eins og þeim er unnt. Mér finnst að þeir hafi ástæðu til að vera svo stoltir af þessum rekstri. Á sama hátt verða stjórnendur Hrafnistuheimilanna alltaf að vera minnugir þess að það var sjómanna- stéttin og launþegafélög sjómanna sem byggðu upp og eiga þennan rekstur.“ Tók ekki upp fastan viðtals- tíma fyrr en í febrúar sl. „En nú fer þessum kafla í lífi okk- ar Sigríðar að ljúka og við fylgjumst að í því eins og svo mörgu. Við erum fædd sama árið og erum meira að segja fermingarsystkin, en við fermd- ust þann 17. maí 1942 í Akueyrar- kirkju hjá séra Friðriki Rafnar. Við vorum 72 sem fermdust í það skiptið og 1992, að 50 árum liðnum, kom „fermingingarbarnahópurinn“ saman.
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140

x

Sjómannadagsblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Sjómannadagsblaðið
https://timarit.is/publication/557

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.