Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1922, Síða 93

Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1922, Síða 93
AD BRÚA HAFIÐ. 59 Islands eru rædd í liinum glæsi- lega samkomusal, og- jafnvel und- ir borÖum. Þar eru allir ungir íslendingar saman komnir, er vilja teiga af brunni Mímis, bví þarna veitist þeim liúsnæÖi og fæði fyrir lítið eða ekki neitt. En þeir greiða skuld sína, þegar nám- inu er lokið. Allir stúdentar á íslandi, sem vilja fullkomna ment- un sína, koma hingað, því þá er Manitoba-liáskólinn orðinn jafn- oki annara slíkra mentastofnana, er landar vorir stunda nám við, svo sem í Kaupmannahöfn. Hér læra þeir að gæta liófs í öllu, en fyllast þó frelsi og fjöri liinnar ungu lieimsálfu. 1 þessu musteri liins íslenzka þjóðernis, er aðsetur ís- lenzka Stúdentafélagsins, og hér hefir liið íslenzka Leikfimisfélag bækistöð sína. Rosknir og ráðnir landar vorir, sem liafa haft fjársýslustörf á hendi um mörg ár, en eru nú sezt- ir hér að til þess að njóta ellidag- anna í næði, hafa umsjón yfir stór- hýsi þessu. Hvað mundi veglegri minnis- varði þeim, sem voru nógu áræðn- ir, nógu þjóðhollir, nógu veglynd- ir til þess að reisa liann? Hvað mundi lengur halda uppi minn- ingu feðranna, sem fyrstir ruddu sér braut í þessari álfu? Hvað mundi fremur tengja oss við ætt- jörð vora ? Hvað væri oss meira til gagus og sóma? Eða hvar ann- arstaðar gætum vér rnæzt, þar sem pólitík og skoðanamun mætti stinga undir stokk og vér gætum tekið liöndum saman, af því vér erum íslendingar? Það er til gömul þjóðsaga um það, hvernig vetrarbrautin varð til. Það var einu sinni stúlka og piltur, sem unnust liugástum, en örlögin leyfðu þeim ekki að njóta ástarinnar, sem þau báru hvort til annars. Svo dóu þau. Honum var fenginn bústaður í stjörnu einni langt, langt út í geimnum. Á öðrum hnetti fékk unnusta lians aðseturstað. En ástin kendi elsk- endum þessum að brúa geiminn. Þau sneru saman hina marglitu þætti stjörnuljóssins og brúuðu á milli sín djúpið. Á miðri leið mættust þau eftir þúsund ár. Og brúin er vetrarbrautin, sem vér sjáum umí lieiðskírt vetrarkvöld. En þegar englarnir sáu, að búið var að brúa geiminn, litu þeir spyrjandi augum til drottins. En Alfaðir brosti og sagði: “Það sem ástin byggir í alheimi mínum, má að eilífu standa.” Eigurn vér íslendingar þá ekki nóga ættjarðarást til þess að brúa hafið, sem aðskilur oss? Eða mundi höfundur alheimsins sundra því, sem vér bygðum til þess að auka samhygð og bróðurþel vorr- ar fámennu þjóðar? Nei, ekki þó hyrningar-steinninn væri liöggv- inn af ÍTnítörum og lagður af lút- crskum. Þegar eg fluttist af Islandi, fanst mér lítið til um, að skilja við ættjörð mína, þar til eg sá landið hverfa sem örlítinn bláan depil í hafið. Þá fyltust augu míu tárum. Þá var eg lítill. Og oft hefi eg brotið heilann um það, hvort slíkt hefði átt sér stað, hefði
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140
Síða 141
Síða 142
Síða 143
Síða 144
Síða 145
Síða 146
Síða 147
Síða 148
Síða 149
Síða 150
Síða 151
Síða 152
Síða 153
Síða 154
Síða 155
Síða 156
Síða 157
Síða 158
Síða 159
Síða 160
Síða 161
Síða 162
Síða 163
Síða 164
Síða 165
Síða 166
Síða 167
Síða 168
Síða 169
Síða 170
Síða 171
Síða 172
Síða 173
Síða 174
Síða 175
Síða 176
Síða 177
Síða 178
Síða 179
Síða 180
Síða 181

x

Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga
https://timarit.is/publication/895

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.