Morgunblaðið - 21.03.2014, Blaðsíða 69

MINNINGAR 69
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 21. MARS 2014
✝ Steinunn Jóns-dóttir fæddist í
Reykjavík 18. nóv-
ember 1942. Hún
lést á krabbameins-
deild Landspítalans
11. mars 2014.
Foreldrar henn-
ar voru Lilja Stef-
ánsdóttir f. 20.10.
1916, d. 7.6. 1995,
og Jón Guðmunds-
son, f. 7.5. 1904, d.
4.10. 1980, sem voru til heim-
ilis við Óðinsgötu 4. Steinunn
átti tvo bræður, Guðmund
Kjalar Jónsson, f. 19.10. 1945,
og Guðmund Ingv-
ar Jónsson, f. 7.9.
1948.
Steinunn starf-
aði lengst af sem
verslunarstjóri og
bókari, meðal ann-
ars hjá Trygginga-
miðstöðinni, Ála-
fossi,
Íþróttasambandi
Íslands og Arkís,
þar sem hún lét af
störfum 2009.
Útför Steinunnar fer fram
frá Fossvogskirkju í dag, 21.
mars 2014, kl. 15.
Í dag er borin til grafar ástkær
systir mín Steinunn Jónsdóttir.
Þar sem ég er yngstur minna
systkina, Steinunn elst og Guð-
mundur Kjalar þar á eftir, lenti
það á henni að passa mig á yngri
árum. Það gerði hún svo síðar frá
því ég man eftir mér. Við Stein-
unn vorum ávallt mjög samrýnd,
og þótti sumum sem hún vildi
stjórna lífi mínu um of.
Það er mín sannfæring að
stjórnun hennar hafi skapað mig
sem persónu og betri mann.
Alltaf var hún til staðar þegar
bjátaði á í mínu lífi hvort sem
vandamálin voru stór eða smá.
Ég mun sakna þeirra stunda
þar sem ég heimsótti hana og við
drukkum kaffi og spjölluðum um
allt milli himins og jarðar. Hún
var tengiliður minn við aðra ætt-
ingja, var þar hafsjór vitneskju
um frændur okkar og frænkur
sem og aðra vini. Seinni árin bar
hún mjög mikla umhyggju fyrir
systkinabörnum sínum, þeim
Lilju, Írisi og Stefni, börnum Guð-
mundar Kjalars, og syni mínum,
Guðmundi Erni.
Ekki minnkaði umhyggja
hennar fyrir börnum þeirra þegar
þau komu eitt af öðru.
Sérstaklega var sonur Guð-
mundar Arnar, Steinar Máni,
henni mikið umhyggjumál, þar
sem hann er mikið fatlaður frá
fæðingu. Ljómaði hún öll þegar
hún sagði fréttir af framförum
sem hann hefur tekið á síðustu ár-
um.
Ég mun sakna þín kæra systir.
Guðmundur Ingvar Jónsson.
Það er bæði með söknuði og
þakklæti í huga sem ég kveð
Steinu frænku. Þakklæti fyrir allt
sem hún hefur gert fyrir mig og
fjölskylduna mína og söknuði yfir
að hafa hana ekki lengur meðal
okkar. Steina var föðursystir sam-
býlismanns míns en ég kallaði
hana alltaf Steinu frænku. Steina
frænka var dásamleg kona með
hjartað á réttum stað. Hún var
fáguð og fín til fara, með allt sitt á
hreinu. Hún var sérstaklega
vandvirk og allt sem hún tók sér
fyrir hendur gerði hún vel. Steina
var með ríka réttlætiskennd,
hreinskilin, ákveðin og staðföst. Í
mínum huga var hún hörkukona
og minnti mig stundum á ömmu
mína, enda sporðdreki og fædd
18. nóvember alveg eins og amma.
Þær tvær hefðu átt að hittast.
Það var gaman að tala við
Steinu og ég gleymdi mér oft í
spjalli með henni, hvort sem við
töluðum saman í síma eða hitt-
umst. Það voru ófá skiptin sem ég
fór í heimsókn til hennar með
börnin og það fannst þeim
skemmtilegt. Alltaf átti hún eitt-
hvað spennandi að skoða. Ég sé
það fyrir mér og heyri þegar hún
talaði við eldri börnin mín og sagði
við Bryndísi Evu „Bryndís,
draumadís“ og við Steinar Mána
„Steinar, frændi minn“ með sér-
stakri áherslu á orðin „frændi
minn“. Það voru sérstök leikföng
sem þau fengu að leika með heima
hjá Steinu frænku, brúður sem
hún hafði saumað sjálf, tröll og
gamaldags bambúskur. Í eldhús-
inu var sérstök skúffa sem þau
fengu að róta í að vild. Þar voru
alls konar áhöld og spennandi
hlutir að skoða.
Það má segja að ég hafi kynnst
Steinu þegar elsta barnið mitt
fæddist, a.m.k. kynntist ég henni
mun betur þá. Sonur minn varð
fyrir súrefnisskorti í fæðingu og
hlaut mikinn skaða í kjölfarið. Það
er mikið áfall að eignast fatlað
barn og það var misjafnt hvernig
fólk í kringum okkur brást við.
Sumir drógu sig í hlé, aðrir komu
meira inn í líf okkar og sýndu okk-
ur stuðning. Steina sýndi okkur
ómetanlegan stuðning og var til
staðar þegar á reyndi. Það var
fyrir hennar tilstilli að stofnaður
var styrktarsjóður fyrir son minn
og var hún jafnframt formaður fé-
lagsins um Styrktarsjóð Steinars
Mána. Sjóðurinn hefur úthlutað
styrkjum til Steinars Mána vegna
fötlunar sem hann hlaut í fæðingu
og stýrði Steina honum afar vel.
Ég held að það hafi ekki verið
hægt að fá traustari manneskju til
að halda utan um sjóðinn. Fyrir
alla hennar vinnu í þágu sonar
míns verð ég henni ævinlega
þakklát.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
(VB)
Elsku Steina frænka, ég vildi
óska að við hefðum fengið meiri
tíma saman.
Minning þín mun lifa áfram í
hjörtum okkar.
Sesselja María Sveinsdóttir.
Ég sit hér í sólinni á Kanarí og
læt hugann reika. Ég hugsa um
stelpurnar mínar, Lilju og Írisi,
þegar þær voru litlar í svo falleg-
um peysum sem Steina mágkona
mín prjónaði. Það tóku allir eftir
því. Eins hugsa ég til allra sunnu-
daganna sem við fórum í Granó og
fengum ýmist pönnukökur eða ís-
blóm. Já, stelpurnar mínar áttu
svo sannarlega góða frænku og
Stefnir sonur minn reyndar líka. Í
gegnum árin höfum við Steina
alltaf átt gott samband þótt það
væri minna seinni árin. Að lokum
langar mig til að þakka fyrir allt
gott frá liðnum árum og sendi ást-
vinum öllum mínar innilegustu
samúðarkveðjur.
Særún Sigurgeirsdóttir.
Elsku Steina, hvernig er hægt
að kveðja þig núna, ég reyndi að
koma orðum að því en það var
aldrei tími, aldrei nógur tími. Það
gerðist allt svo fljótt, þú varst far-
in áður en ég gat kvatt þig al-
mennilega, mig langaði svo mikið
að kveðja þig, sýna þér það þakk-
læti sem ég ber til þín, þá ást og
þann kærleik sem býr í brjósti
mér. Ég á margar minningar um
þig, mest frá Granaskjólinu þar
sem ég var tíður gestur og það að
fara upp á loft til Steinu var jafn-
spennandi og að fara í bílskúrinn
með afa. Prjónaða slangan og jóla-
sveinauppstillingin standa mér
efst í minni en einnig notalegar
stundir fyrir framan sjónvarpið
með kók og sleikjó. Það er erfitt
að hafa þig ekki lengur, ég mun
sakna þín mikið og mun aldrei
gleyma því sem þú hefur gert fyr-
ir mig og þeirri ást og umhyggju
sem þú sýndir mér mín fyrstu ár
og þeirri ást, áhuga og kærleik
sem þú sýndir börnunum mínum
hin síðustu ár. Ég mun alltaf
minnast þín og sakna. Bless
Steina mín, hvíldu í friði.
Guðmundur Örn Ingvarsson.
Steina hefur alltaf verið ríkur
þáttur í lífi okkar systranna. Hún
var vinkona mömmu og okkur
finnst að mamma hafi alltaf talað
um hana sem Steinu vinkonu með
áherslu á vinkonu. Þær kynntust í
Kaupmannahöfn fyrir rúmlega
hálfri öld og hefur aldrei borið
skugga á vináttu þeirra síðan.
Steina fylgdist með okkur systr-
um alveg frá því að við fæddumst
og var ótrúlega áhugasöm um allt
sem við tókum okkur fyrir hendur
og fagnaði einlæglega öllum
áföngum í lífi okkar. Sama áhuga
og umhyggju hefur hún svo borið
fyrir fjölskyldum okkar.
Fyrstu minningar okkar systra
um Steinu tengjast Álafossbúð-
inni þar sem hún var verslunar-
stjóri um árabil. Þar var alltaf
gaman að koma, Álafossúlpur
keyptar fyrir komandi skólaár og
fyrir jólin var óbrigðult að við
fengum að laumast út í glugga og
ná okkur í sælgæti sem var hluti
af gluggaskreytingunni. Önnur
bernskuminning sem tengist
Steinu er auðvitað fyrstu bangs-
arnir okkar, sem hún prjónaði
þegar við fæddumst, sá eldri að
verða 48 ára, orðinn svolítið slitinn
og hnúskóttur en enn uppi í hillu.
Síðan hafa komið í fjölskylduna
fleiri bangsar, hver öðrum fal-
legri, sem börnin okkar hafa öll
fengið frá Steinu og þótt mjög
vænt um. Það voru ekki bara
prjónarnir sem léku í höndunum á
henni því hún smíðaði og málaði
líka og eigum við falleg skart-
gripaskrín sem hún bjó til. Hún
vílaði ekki fyrir sér að ráðast í
stórframkvæmdir innan veggja
heimilisins, pússa og lakka hurðir
og gera upp húsgögn. Enda heim-
ili hennar í Melgerðinu einstak-
lega smekklegt og fallegt. Það var
sérstaklega gott að leita til hennar
varðandi allt sem tengdist handa-
vinnu og kom það nokkrum sinn-
um fyrir að hún leiddi okkur í
gegnum flóknar prjónauppskrift-
ir.
Það sýnir vel hvað Steina var
ávallt með hugann við það sem við
vorum að gera að þrátt fyrir erfið
veikindi ræddi hún af áhuga við
okkur um fyrirhugaða mæðgna-
ferð sem við ráðgerum að fara á
Eurovision í Kaupmannahöfn í
vor og fannst þetta frábær hug-
mynd hjá okkur!
Við erum þakklátar fyrir að
hafa átt Steinu að í öll þessi ár og
sendum fjölskyldu hennar inni-
legar samúðarkveðjur.
Vala og Sigrún Gautsdætur.
Hún Steina okkar er búin að
kveðja okkur. Nú lítum við bara á
björtu hliðarnar, það hefði Steina
gert. Þegar maður lítur til baka er
margs að minnast. Við stelpurnar
erum búnar að þekkjast í um 65
ár. Við vorum börn í gamla bæn-
um, nánast miðbænum, í Reykja-
vík.
Óðinsgatan, þar sem Steina
ólst upp, var okkar leiksvæði og
þar var oft margt um manninn,
bæði strákar og stelpur. Það var
ekki svo mikið um bíla, strætó
kom á tíu mínútna fresti og hopp-
uðum við þá upp á gangstétt á
meðan hann fór hjá. Á Óðinsgöt-
unni vorum við í kýlóbolta,
brennibolta, að sippa og í snúsnú.
Við stelpurnar áttum svo athvarf
á ganginum hjá Steinu ef við vild-
um fara í dúkkuleik eða dúkku-
lísuleik.
Við vorum líka duglegar á vet-
urna að fara á skauta á tjörninni
og á sumrin hjóluðum við upp á
Vatnsenda eða út í Nauthólsvík og
höfðum þá nesti með sem oftast
var Sinalco og snúður. Ekki má nú
gleyma hjólaskautaferðunum nið-
ur Skólavörðustíg og Banka-
stræti, svo var labbað með hjóla-
skautana á öxlinni heim því það
var allt upp í móti. Þannig eydd-
um við barnsárunum.
Svo komu unglingsárin. Þá
löbbuðum við „rúntinn“ og ef eitt-
hvað var í buddunni var komið við
á Ísborginni eða Kjörbarnum og
við fengum okkur franskar. Þegar
maður fór á „rúntinn“ puntaði
maður sig og eitt árið munum við
eftir að við höfðum slæðu á höfð-
inu með mynd af Elvis Presley og
fannst okkur við ekki lítið fínar.
Þurrkloftinu hjá Steinu var oft
breytt í æfingasal þar var æft að
dansa rokk af miklum móð og
höfðum við til aðstoðar handsnú-
inn grammófón. Það var mikið
kátt hjá okkur. Dansinn gátum við
svo notað á laugardagskvöldum í
gamla Gúttó eftir að hafa beðið í
biðröð hálfan daginn til að fá miða.
Restin af deginum var svo notuð
til að pressa og bursta skó.
Þegar unglingsárunum lauk
fækkaði samverustundunum en
við fylgdumst hver með annarri
og vissum hvað var að ske. Eftir
að við urðum fullorðnari tengd-
umst við aftur, okkur öllum til
mikillar ánægju.
Steina okkar, við þökkum þér
fyrir góða samveru í gegn um tíð-
ina. Við erum miklu ríkari að hafa
átt þig sem vinkonu. Þær gerast
varla hreinni, beinni og heiðar-
legri en þú varst. Kærar þakkir
fyrir allt.
Þínar vinkonur,
Erla S. og Elín G.
Það eru 35 ár nú í vor síðan ég
kom til sumarstarfa í Álafossbúð-
inni á Vesturgötu 2 og kynntist
Steinu. Steina var þá verslunar-
stjóri og stjórnaði búðinni af mikl-
um skörungsskap. Sumrin í vinnu
hjá Steinu urðu fleiri og þegar ég
varð áramótastúdent falaðist ég
eftir föstu starfi um sinn. Það var
auðsótt, þó með því skilyrði að ég
yrði aðstoðarverslunarstjóri. Ég
þáði það og í hönd fór mikið lær-
dómstímabil hjá mér undir stjórn
Steinu og öruggri handleiðslu
samstarfskvennanna sem margar
voru með áratugareynslu af versl-
unarstörfum. Það er margt sem
þarf að huga að í stórri verslun
eins og Álafossbúðin var á þessum
tíma. Í fyrsta lagi var búðin mikil
að flatarmáli og allt þurfti að vera
snyrtilegt. Peysur samanbrotnar í
hillunum, allt í réttri röð á slánum,
fyllt á lopahillurnar, Arzberg-
postulínið og kristallinn pússað og
fínt í hillunum í gjafavörudeild-
inni. Vörutegundir voru margar
og lagerplássið takmarkað. Það
þurfti því gott skipulag þar. Mikið
var um póstsendingar út á land og
út fyrir landsteinana. Steina
skipulagði þetta allt saman af
mikilli snilli sem ég hef alla tíð síð-
an hugsað til þegar ég sjálf hef
þurft að skipuleggja stærri verk-
efni. Kjarninn í hennar starfi var
sanngirni og samstarf. Enginn
hafinn yfir annan, öll verkefni
þarf að vinna af kostgæfni og
margar hendur vinna létt verk.
Starfsandinn í Álafossbúðinni var
einstaklega góður. Á sumrin gat
heldur betur færst fjör í leikinn og
verið hreinlega brjálað að gera.
Erlendir ferðamenn komu í heilu
skipsförmunum inn í búð og það
þurfti að kalla út aukamannskap.
Þegar búið var að loka eftir svona
törn hóaði Steina starfskonunum
saman inn á kaffistofu. Hellt var
upp á gott kaffi og náð í Glit-ker-
amikstaup fyrir sérrílögg. Allar
settumst við niður í kaffi, sérrí og
sígó og bárum saman bækur okk-
ar. Eftir þetta „púst“ fór hersing-
in svo aftur fram í búð og gekk frá,
allar léttar í lundu. Yfir sumarið
söfnuðum við í ferðasjóð og fórum
svo í skemmtiferð þegar hillti
undir starfslok sumarstarfs-
manna. Steina var frumkvöðullinn
í þessu sem öðru. En allt tekur
enda. Steina hætti í búðinni og ég
fór í Háskólann. En alltaf héldum
við sambandi, ekki síst í gegnum
Biddý, frænku Steinu, sem var ein
af Álafossbúðarstelpunum. Það
var alltaf gaman að hitta þær
frænkur, mikið hlegið og spjallað.
Ég hafði ætlað að hitta Steinu að
minnsta kosti einu sinni enn áður
en yfir lyki en svo var bara allt bú-
ið. Þegar ég skrifa þessar línur sé
ég Steinu fyrir mér eins og hún
var á þessum árum í pilsi, blússu
og klossum. Lét nú ekki segja sér
hvaða vitleysu sem var, en tilbúin
að hlæja hátt og innilega ef svo
bar undir. Ég get því miður ekki
fylgt Steinu síðasta spölinn þar
sem ég verð í útlöndum jarðarfar-
ardaginn. En ég mun setjast niður
á fallegum stað, fá mér góðan
kaffisopa í minningu hennar og
kannski bara smásérrílögg með.
Marta Guðjónsdóttir.
Steinunn
Jónsdóttir
Ég var á flugi
heim frá sólskins-
stöndum Tenerife
þegar ég las í
Morgunblaðinu að æskuvinur
minn, jafnaldri og skólabróðir,
Haukur Tómasson, hefði verið
borinn til grafar þennan dag.
Haukur Tómasson var minn
besti vinur í æsku. Það sem eftir
lifði af flugferðinni varð mér
hugsað til gamalla daga,
Haukur Sigurður
Tómasson
✝ Haukur Sig-urður Tómas-
son fæddist 14.
febrúar 1932. Hann
lést 21. febrúar
2014. Útför Hauks
var gerð 3. mars
2014.
ánægjustunda okk-
ar Hauks á mörg-
um sviðum. Ég las
minningargreinar
um mætan vin
minn og mér varð
hugsað til Karit-
asar, sem ég sendi
mínar innilegustu
samúðarkveðjur.
Henni og ættingj-
um öllum sam-
hryggist ég inni-
lega.
Við Haukur gengum í barna-
skólann við Baugsveg í Skerja-
firði. Oft dvaldi ég á heimili
Hauks og systkina hans á Þver-
vegi. Þar dvaldi ég innan um
stóra fjölskyldu með stórt
hjarta, ævinlega velkominn og
nánast eins og einn úr fjölskyld-
unni Á heimilinu voru um tíma
börn auk þeirra Tómasar og El-
ísabetar. Þar var líka Bjarni
Pétur Jónsson uppeldisbróðir
þeirra. Fyrst bjó fjölskylda
Hauks á Þvervegi 8 í húsi sem
kallað var Píanókassinn. Síðar
fluttu þau í Kronhúsið í Skerja-
firði, 100 fermetra íbúð.
Þrátt fyrir að hjá þeim væru
þrengsli náðu börnin frama og
voru góðir þjóðfélagsþegnar.
Haukur var stofnandi Knatt-
spyrnufélagsins Þróttar, sem
senn er 65 ára gamalt félag og
öflugt. Hann sat í fyrstu stjórn
Þróttar og iðkaði handbolta og
frjálsar íþróttir með félaginu.
Haukur sat í stjórn Fylkis og
Íþróttabandalags Reykjavíkur í
mörg ár.
Sem drengir tókum við Hauk-
ur þátt í prakkarastrikum, m.a.
náðum við í fótbolta inn á flug-
vallarsvæðið þar sem breskur
her réð ríkjum. Það komst upp
um okkur en ég man að Bretar
gáfu okkur tvo bolta. Og fleiri
voru prakkarastrikin en flest
komust upp. Og þá uppskárum
við kannski flengingar.
Við Haukur vorum saman í
landsprófi í gaggó. Þar skildi
leiðir. Haukur fór í menntaskóla
en ég fór að þreifa á atvinnulíf-
inu. Haukur fór í nám í jarð-
fræði og varð landsþekktur sem
vísindamaður. Seinni árin voru
samskiptin ekki mikil, en árin
okkar í Skerjafirði, minningarn-
ar frá æsku okkar voru ljóslif-
andi.
Svo kom ellin. Hann fór að
tefla og við hittumst og lékum
göfugustu íþrótt heims. Við
skákborðið hjá eldri borgurum
áttum við góðar stundir um hríð.
En fljótt dró af Hauki og nú er
hann farinn frá okkur. Ég gæti
skrifað heila bók um Hauk. Við
vinirnir erum aldir upp við grá-
sleppu og rauðmaga í Skerja-
firði. Ég er þakklátur fyrir að
hafa kynnst Hauki Tómassyni.
Magnús V. Pétursson.
Oddný kom með
blik í augum og
brosi inn í tilveru
okkar vinnufélag-
anna í Curves. Gleðin og gam-
anið sem hún hafði af fólkinu í
kringum sig og hlýjan sem hún
færði var aldeilis óvenjuleg. Svo
bar hún af að ég fékk hana til að
vera sýningardömu fyrir kven-
fatnað á konukvöldum og fyr-
irsætu í auglýsingum fyrir lík-
amsræktarstöðina og víst er að
ekki geta margir á níræðisaldri
státað af þokkanum sem hún
bar.
Nett kona, teinrétt í baki og
síbrosandi, kom hún í hversdag-
inn minn og kom sér á stuttum
tíma fyrir í þessu horni tilver-
unnar eins og hún ætti heima
þar. Eignaðist sitt eigið horn í
sófanum okkar og var það svo
örugglega helgað henni og hún
Oddný Sigríður
Nicolaidóttir
✝ Oddný SigríðurNicolaidóttir
fæddist 2. desem-
ber 1930. Hún lést
5. mars 2014. Útför
Oddnýjar Sigríðar
fór fram 14. mars
2014.
svo vel kynnt meðal
gesta og starfsfólks
að staðið var upp
fyrir henni, vildi
svo til að einhver
hefði hreiðrað um
sig þar.
Kaffibollinn varð
að heilagri stund
hjá henni eftir æf-
ingar þar sem hún
spjallaði og hló við
okkur allar sprikl-
andi af fjöri og eftir að hún fór í
geisla stóð hún sig minnst jafn-
vel við æfingarnar. Fjórum sinn-
um í viku mætti frúin og ekki
orð um það meir. Gott er að
hugsa til þess að þessi sérstaka
kona hafi átt góð börn en þau
skiptust á um að keyra hana í
meðferð og maðurinn hennar,
sem hún var ansi hreykin af
enda á níræðisaldri líka enn að
reka fyrirtæki, sá um aksturinn
á æfingar.
Ég er þakklát fyrir að hafa
átt vináttu Oddnýjar þessi miss-
eri og sendi öllum þeim sem
þótti vænt um hana mínar hlýj-
ustu kveðjur.
Auður Sigurjóna
Jónasdóttir.