Morgunblaðið - 21.03.2014, Blaðsíða 71

MINNINGAR 71
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 21. MARS 2014
Dúna var afgerandi persóna,
jákvæð og drífandi og erum við
systur þakklátar fyrir að vera
henni samferða í lífsins göngu.
Við vottum fjölskyldunni allri
okkar dýpstu samúð og biðjum
Guð að gefa ykkur styrk. Við vilj-
um líka þakka fyrir gefandi
stund sem við áttum með ykkur í
síðustu viku.
Magnea og María.
Elskuleg frænka mín, Guðrún
Ísleifsdóttir, lést fyrir aldur fram
miðvikudaginn 12. mars á
sjúkrahúsinu á Akranesi. Hún
hafði tekist á við erfiðan sjúkdóm
um nokkurra ára skeið sem að
lokum hafði betur, þrátt fyrir
hetjulega baráttu hennar allt til
enda. Dúna frænka mín var ynd-
isleg frænka, góð eiginkona,
móðir og dóttir og er lát hennar
öllum ættingjum hennar mikið
áfall. Hennar tími var ekki kom-
inn, hún átti svo margt ógert.
Hún var ekki sú sem brotnaði
þegar á móti blés, heldur stóð
hún sem klettur sem engin óveð-
ur geta grandað og tókst á við
veikindi sín af æðruleysi og
styrk. Í meðferð þeirri sem hún
gekk í gegnum sá hún svo ótal-
margt sem betur mátti fara í að-
búnaði þeirra hjúkrunarstofnana
sem önnuðust meðferð hennar.
Það var henni líkt að gera eitt-
hvað í málinu og stofnaði hún því
til söfnunar svo safna mætti fé
þannig að bæta mætti úr því
ástandi sem hún upplifði í með-
ferð sinni. Gekk sú söfnun vel og
var Landspítalanum afhent gjöf
að söfnun lokinni. Hún var sterk
kona, ákveðin og fylgin sér, með
sterka réttlætiskennd. Sæi hún
eitthvert óréttlæti lá hún ekki á
skoðunum sínum og allir sem
þekktu hana myndu segja að hún
hefði verið vinur í raun.
Það er sárt að horfa á eftir
Guðrúnu Ísleifsdóttur sem fallin
er frá á besta aldri. Stórfjöl-
skylda þín saknar þín mikið og
þakkar þér fyrir allt það sem þú
gafst okkur með nærveru þinni.
Börnum hennar, eiginmanni
og foreldrum sendum við Gerða
okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur er við kveðjum ástkæra
frænku okkar í dag.
Þórður og Gerða.
Okkar ástkæra vinkona,
Dúna, er fallin frá, alltof
snemma, eftir erfið veikindi. Hún
barðist hetjulega við þann sjúk-
dóm sem allt of marga leggur að
velli. Þegar veikindi hennar upp-
götvuðust var það mikið áfall en
aldrei var annað í myndinni en að
berjast. Hún var nú ekki mikið
fyrir að tala um veikindi sín og
hafði meiri áhyggjur af öðrum
sem voru veikir.
Dúna var glaðlynd kona, fal-
leg, umhyggjusöm og vinur vina
sinna. Hún lýsti upp umhverfið
hvar sem hún var, hvort sem það
var í vinnunni sem sjúkraliði þar
sem sjúklingarnir dáðu hana eða
í góðra vina hópi. Fjölskyldan
var henni mjög mikilvæg og
studdi hún börnin sín í öllu því
sem þau tóku sér fyrir hendur.
Vinskapur okkar hefur varað í
fjöldamörg ár og aldrei borið
skugga á. Þegar við kynntumst
vorum við allar sjómannskonur
og því oftar einar með börn og
bú. Þá var nú gott að hafa
trausta vinkonu sér við hlið.
Ýmislegt var brallað saman,
t.d. líkjörsklúbburinn sem varaði
í mörg ár, tjaldútilegur, utan-
landsferðir, tónleikaferðir, farið
til Reykjavíkur á ball með stutt-
um fyrirvara eða setið saman yf-
ir kaffibolla og tilveran rædd.
Dýrmæt er okkur minningin
þegar við þrjár fórum í sumarbú-
stað vestur á Arnarstapa síðla
sumars 2012, hún þá nýkomin úr
meðferð.
Þar nutum við okkar að vera
bara þrjár saman, fórum í
gönguferðir, berjamó, borðuðum
góðan mat og horfðum á „Hæ
Gosa“ fram á nótt með tilheyr-
andi hlátrasköllum og fíflaskap.
Já Dúna átti engan sinn líka og
alltaf var hún til í alls konar
sprell.
Þó að henni hafi ekki auðnast
að fá ömmutitilinn þá gladdist
hún með okkur hinum þegar
barnabörnin okkar fæddust og
lét sér annt um þau alla tíð. Við
vitum að þegar börnin hennar
eignast börn mun hún fylgjast
með og umvefja þau kærleika frá
þeim stað sem hún er nú á og
halda verndarhendi yfir þeim.
Okkur finnst það hafa verið
forréttindi að hafa verið vinkon-
ur hennar og verður þín sárt
saknað.
Sofðu nú blundinum væra,
blessuð sé sálin þín hrein.
Minningin, milda og tæra,
merluð, í minningar stein.
Man ég þig ástkæra meyja,
meðan að lifi ég hér.
Minning sem aldrei skal deyja
samverustundin með þér.
(Bryndís Halldóra Jónsdóttir)
Við sendum Gumma, Andreu,
Bjarka, Ísleifi, tengdabörnum,
foreldrum og systkinum okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Megi minningin um yndislega
konu lifa í minningum ykkar um
ókomna tíð.
Guðný, Steinunn
og fjölskyldur.
Í dag kveðjum við elskulega
vinkonu okkar, hana Dúnu, sem
við höfum þekkt í rúmlega tutt-
ugu ár. Kynni okkar hófust þeg-
ar við hittumst í leikfimi þar sem
ellefu kvenna hópur náði svo vel
saman. Úr varð skemmtilegur og
samstilltur hópur, sem ennþá
heldur saman þótt leikfiminni sé
löngu hætt. Það sem einkenndi
hópinn var hlátur, gleði, smá-
hávaði og síðan og ekki síst fram-
kvæmdasemi. Dúna var alltaf kát
og glöð, hrókur alls fagnaðar og
lét sig aldrei vanta þegar eitt-
hvað stóð til hjá hópnum. Það
var alveg sama hvað það var og
ýmislegt var brallað. Við saum-
uðum leikfimisgalla, mættum
óvænt í afmæli hver annarrar,
skreyttum hús í tilefni dagsins,
settum saman texta, sungum og
dönsuðum. Og ef ekkert tilefni
var og okkur var farið að lengja
eftir að hittast þá var Dúna ekki
lengi að búa til tilefni. Hún var
dugleg að hóa okkur saman og
án hennar hefðum við ekki hist
svona oft.
Við fórum gjarnan í hina ýmsu
búninga og munum eftir henni
m.a. í jólasveinagalla, Hagkaups-
slopp með rúllur í hárinu og
sparidressinu.
Elsku Dúnu þökkum við kær-
lega fyrir samfylgdina í gegnum
árin. Við eigum margar góðar og
skemmtilegar minningar um
kæra vinkonu sem munu ylja
okkar í framtíðinni.
Fjölskyldu Dúnu færum við
okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Þegar þú ert sorgmæddur skoðaðu þá
aftur huga þinn og þú munt sjá að þú
grætur vegna þess sem var gleði þín.
(Spámaðurinn)
Guðlaug, Guðrún, Sigríður,
Soffía, Svandís Á., Svandís
V., Valey Björk og Þórunn.
Elsku Dúna mín, tengda-
mamma mín og vinkona.
Það er ólýsanlega sárt að
hugsa til þess að ég fái ekki að
sjá þig aftur í þessu lífi, leita
svara hjá þér við hinum ýmsu
hlutum eða hafa gaman og grín-
ast saman.
Þú varst alltaf tilbúin að gefa
af þér og hjálpa öllum, þú lést
mér alltaf líða vel og þykir mér
ómetanlegt að hafa fengið að
eiga þig að og er ég mjög þakklát
fyrir allar stundirnar okkar sam-
an.
Mér þykir óendanlega vænt
um þig og munt þú alltaf eiga
stað í hjarta mínu. Ég sakna þín.
Arnbjörg
Baldvinsdóttir.
Það var árið 1952
þegar ég var sjö ára
sem þau Jón og Jón-
ína, Nonni og Ninna, fluttust í
Kópavoginn í gamlan sumarbú-
stað á ½ hektara, erfðafestulandi
sem þá var nr. 61 við Álfhólsveg-
inn. Þau komu með börnin sín tvö
auk þess sem Guðrún móðir Jóns
og föðursystir hans Ásta og henn-
ar maður Geir Baldursson fluttu
með þeim. Mamma okkar og við
þrjú börnin áttum heima í næsta
húsi á nr. 59b. Jón og Geir stækk-
uðu síðar gamla sumarbústaðinn
Jón Gunnar
Hermanníusson
✝ Jón GunnarHermanníus-
son fæddist í
Reykjavík 4. júní
1922. Hann lést 26.
janúar 2014. Útför
Jóns Gunnars var
gerð 3. febrúar
2014.
og seinna byggðu
þeir svo þrjú tveggja
hæða steinhús á Álf-
hólsvegi 117, 119 og
121. Árið 1972 fluttu
þau svo öll í nýja
húsið á 119. Mamma
byggði á sömu árum
hús á nr. 115.
Heimilið var
stórt, fjórir fullorðn-
ir og börnin urðu sex
auk tveggja fóstur-
barna. Þetta var dugmikið fólk.
Ninna sá af myndarskap um
heimilið, ól börnin og sá til þess að
öllum liði vel. Nonni dró björg í bú.
Ásta var skörungur til allra verka.
Geir var raffræðingur, bíla- og
flugvélasmiður.
Við vorum frumbyggjar Kópa-
vogs, búsettir á öreigahæðinni,
einsog Jón nefndi hæðina stund-
um. Þarna ríkti góður andi og fjöl-
skyldurnar hjálpuðu hver annarri.
Nonni og Ninna voru einstak-
lega hlýjar og yndislegar mann-
eskjur og stóð þeirra heimili okk-
ur krökkunum alltaf opið, þótt
heimilisfólkið væri margt. Krakk-
arnir þeirra urðu bestu vinir okk-
ar systkinanna og Nonni reyndist
mér að mörgu leyti sem faðir. Jón
var barngóður, hann gaf sér alltaf
tíma til að tala við okkur krakk-
ana. Við höfðum kannski fengið
nýjan spegil eða nýja lukt á hjólið
okkar og þá kom hann og skoðaði
það og spjallaði við okkur, hafði
tíma fyrir okkur sem engir aðrir
menn höfðu.
Snemma fengu þau sér sjón-
varp sem okkur var alltaf velkom-
ið að horfa á. Nonni fór með okkur
í bíó sem á þeim tíma var lengra að
sækja og fátíðara en nú er. Hann
tók mig með í söluferðir í þorpin á
Suðurlandinu, sótti okkur Eika og
Ástþór í sveitina austur á land,
leyfði okkur að hjálpa sér að gera
við bílana: Austin 8, Ford her-
jeppa með álhúsi, Volvo 444 sem
hann kenndi okkur síðan á og eftir
bílprófið fengum við hann lánað-
an. Fyrir tvo tíma með honum í
bílaviðgerðum fengum við bílinn í
einn tíma. Hann fræddi okkur um
heiti stjarnanna, kynnti okkur
nýjungar í tækni og iðnaðarfram-
leiðslu, útvegaði mér vinnu, benti
mér á nýjungar í tækninámi, gaf
mér fagbækur, allt án þess að vera
að predika eitthvað. Hann deildi
með sér af ótæmandi áhuga sínum
á öllum sköpuðum hlutum – leið-
beindi án þess að innprenta.
Tíminn líður og samfélagið
breytist. Þegar ég lít til baka sé ég
hversu dýrmætt það var minni
kynslóð að við fengum að taka þátt
og læra af þeim eldri. Við fengum
að gera við bílana og byggja húsin
með foreldrum okkar. Allir hjálp-
uðust að og böndin milli góðra
granna voru sterk. Hin raunveru-
legu verðmæti sem felast í sam-
skiptum við gott fólk vilja stund-
um gleymast í daglegu amstri
nútímans.
Hann er nú genginn þessi góði
vinur, sem var einstakur í sinni
röð. Ég kveð hann með söknuði og
þakklæti fyrir allt. Nonna og
Ninnu þakka ég fyrir góðar æsku-
minningar sem ég hef geymt með
mér allt lífið. Ninnu og fjölskyld-
unni sendi ég innilegar samúðar-
kveðjur.
Örn Þorvaldsson.
✝ Stefán Helga-son fæddist á
Þórustöðum í
Kaupangssveit 28.
nóvember 1920.
Hann lést á dvalar-
heimilinu Hlíð 13.
mars 2014.
Hann var sonur
hjónanna Þuríðar
Pálsdóttur og
Helga Stefáns-
sonar. Systkini
Stefáns voru Anna, f. 1917, d.
1983, Jón Ragnar, f. 1918, d.
1990 og Sigurpáll, f. 1923, d.
2013. Einnig samfeðra hálf-
systkini; Birgir, f. 1934, Örlyg-
ur Þór, f. 1933 og Jónína Þur-
íður, f. 1942
Eiginkona Stefáns er Helga
Alfreðsdóttir, f. 2. maí 1927.
Dætur þeirra eru 1) Svala, f.
Arna Hrönn, f. 1978. Gift
Bjarna Frey Guðmundssyni, f.
1977. Börn þeirra eru Bjarney
Sara, f. 2001, Björgvin Máni, f.
2004 og Bríet Fjóla, f. 2010. b)
Halla Hrund, f. 1979. Gift
Ágústi Inga Axelssyni, f. 1979.
Synir þeirra eru Skúli Gunnar,
f. 2006 og Smári Steinn, f. 2009.
Einnig ólust upp að hluta til á
heimili Stefáns og Helgu börn
Jónu Alfreðsdóttur, systur
Helgu, og Þórs Árnasonar eftir
móðurmissi á unga aldri. Stefán
Helgason eða Stebbi á Áttunni
eins og hann var gjarnan kall-
aður byrjaði ungur að aka bif-
reiðum. Hann vann ýmis störf
en öll voru þau tengd akstri.
Hann var einn af stofnendum
BSO, Bifreiðastöðvar Oddeyrar,
og keyrði leigubílinn A-8 í ára-
tugi.
Útför Stefáns fer fram frá
Akureyrarkirkju í dag, 21.
mars 2014, og hefst athöfnin kl.
13.30.
1948. Eiginmaður
hennar er Markús
Hávarðarson, f.
1948. Börn þeirra
eru a) Hanna Dóra,
f. 1968. Dóttir
hennar er Rakel, f.
1988. b) Stefán, f.
1969. Giftur Frið-
björgu Svönu Ív-
arsdóttur, f. 1976.
Dætur þeirra eru
Lovísa Þórey, f.
2003, Svanhvít Sara, f. 2005 og
Aþena Eir, f. 2011. Einnig á
Stefán dótturina Svölu, f. 1993.
c) Alfreð, f. 1976. Giftur Mar-
gréti Ísleifsdóttur, f. 1979. Börn
þeirra eru Elísa Helga, f. 2006
og Atli Mikael, f. 2009. 2) Fjóla
Þuríður, f. 1949. Eiginmaður
hennar er Skúli Gunnar Ágústs-
son, f. 1943. Dætur þeirra eru a)
Jæja elsku kallinn minn, þá
ertu farinn.
Þakklæti er mér efst í huga
þegar ég rita þessi minningar-
orð til þín elsku Stebbi minn,
þakklæti fyrir að hafa fengið að
vera þér samferða í lífinu.
En þar sem er upphaf er líka
endir og þegar kemur að því að
þurfa að kveðja þá sem við elsk-
um fer hugurinn að reika aftur í
tímann. Minningar skjóta upp
kollinum, minningar sem ylja og
munu lifa. Hvað þig varðar
fóstri minn kemur líka upp í
huga minn þakklæti, þakklæti
fyrir það að þú fékkst loks hvíld-
ina sem þú varst búinn að þrá í
dágóðan tíma. Ég veit að nú líð-
ur þér vel, ert „engill með vængi
og getur flogið“ eins og ein
ömmustelpan mín sagði.
Elsku Stebbi minn, takk fyrir
samfylgdina og þær minningar
sem við bjuggum til á lífsins leið.
Þær á ég nú, frá því ég var lítið
barn, barn sem þú tókst undir
þinn verndarvæng, þar til leiðir
okkar skildi nú um daginn.
Þennan tíma og þessar minning-
ar á ég og þær geymi ég í mínu
hjarta. Það er þakklát kona sem
fékk að fylgja þér síðustu sporin
í þessu lífi, knús til þín fóstri
minn og takk fyrir allt.
Þín
Helga Stefanía.
Elsku afi/langafi.
Við mæðgur eigum þér svo
margt að þakka. Það að fá að
alast upp í kringum þig og
ömmu er svo ómetanlegt. Vænt-
umþykjan og elskan var svo
mikil og alltaf hafðir þú tíma til
að aðstoða og huga að okkur.
Söngur og gleði einkenndu allar
okkar stundir því varla ókstu
svo kílómetra að ekki væri skellt
í einn slagara eða tvo. Við mun-
um báðar eftir því hvað alltaf
var gaman. Húmorinn þinn var
einstakur og alltaf varstu til í að
gera góðlátlegt grín og mikinn
húmor hafðir þú fyrir sjálfum
þér. Það er mikill mannkostur.
Við minnumst þess að stund-
um þegar við vorum að biðja þig
um að kaupa handa okkur hluti
sem ekki skiptu máli svaraðir þú
því stundum til að þú mundir
kaupa þá um leið og þú ynnir í
happdrættinu. Við skildum vel
að þá voru þetta hlutir sem ekki
þurfti að kaupa og auðvitað var
það svo. Hins vegar sagðir þú
líka að þú hefðir unnið stóra
vinninginn í happdrættinu einu
sinni og ólíklegt að það gerðist
aftur. Þú vannst stóra vinning-
inn daginn sem þú kynntist
ömmu. Það vissir þú vel.
Iðulega sóttir þú Rakel í skól-
ann, beiðst á Áttunni fyrir utan
og svo brunuðuð þið til ömmu í
mat og svo gjarnan fram í sveit
að dytta að eða bara í bílskúrinn
að brasa eitthvað. Gjarnan tók-
uð þið lagið og þegar Rakel var
7 ára útbjugguð þið geisladisk
þar sem Rakel söng inn jólalög
við undirleik, þú varst upptöku-
stjóri og tæknimaður. Þetta var
jólagjöfin það árið.
Þið Rakel hafið bæði þá skoð-
un að það sé mikilsvert að reyna
að gera hversdagsleg verk
skemmtileg með óhefðbundnum
aðferðum. Þið funduð t.d. upp
afar skemmtilega aðferð við að
setja niður kartöflur og mátti
varla á milli sjá hvort ykkar
skemmti sér betur.
Vænni og bónbetri maður
finnst varla og hafa margir orðið
á vegi okkar sem hafa haft orð á
því hve mikinn gæðamann þú
hafðir að geyma. Þú máttir ekk-
ert aumt sjá og fannst til með
fólki sem átti undir högg að
sækja. Þú varst mikill mannvin-
ur og ófá góðverkin sem eftir
þig liggja. Þú hafðir samt ekki
hátt um þau sjálfur.
Elsku afi, hvíl í friði og hafðu
þökk fyrir allt sem þú hefur gef-
ið okkur.
Hanna Dóra og
Rakel Hönnu.
Við kveðjum í dag hann afa
okkar, afa Kringló eins og við
köllum hann, mann sem var eng-
um öðrum öfum líkur. Þegar við
hugsum til baka þá eru ákveðin
augnablik sem eru sterk í minn-
ingunni um hann afa. Við sjáum
hann fyrir okkur inni á Hólnum
sínum að sumri, kaffibrúnan í
stuttbuxum og stígvélum, eitt-
hvað að bardúsa við að slá gras-
ið eða planta trjám. Við munum
eftir öllum bílferðunum með
honum í fallega hvíta Bensanum
með vínrauða leðuráklæðinu,
Áttunni, þar sem barnabörnin
skiptust á að taka við stýrinu og
æfa sig að keyra. Afi leiddi alltaf
sönginn í bílnum og við barna-
börnin tókum undir langlokuna
„Pétur var kokkur á Kára“ eins
og við gátum munað, en enginn í
heiminum virtist kunna það
kvæði til enda nema hann. Einn-
ig munum við eftir honum við
eldhúsborðið í Kringlumýrinni
með kaffi í glasi að spila við okk-
ur systur Ólsen Ólsen, Vist eða
Manna. Afi virtist hafa einstak-
lega gaman af því að grínast í
barnabörnunum sínum og við
munum hann vel skellihlæjandi
með spilin í hendi að leika sér að
því að svindla á sortum og þykj-
ast svo ekkert hafa fattað hvað
hann var að gera. Já, hann var
engum líkur, þessi afi okkar. Við
eigum svo margar skemmtilegar
minningar og skondnar sögur
um hann sem börnin okkar
munu fá að heyra og gleðjast yf-
ir. Elsku afi, takk fyrir allar frá-
bæru stundirnar sem við áttum
saman.
Arna og Halla.
„Afi kenndi mér sem ungum
pilti“ tillitssemi, umburðarlyndi,
hjálpsemi og vinnusemi.
Alla tíð fórum við með hluti til
hans í viðgerð. Fyrst leikföngin,
seinna hjólin og síðast bílana
þar sem gamli reddaði því sem
þurfti að redda til að byrja með
en kenndi okkur síðan að redda
okkur sjálfir þegar við vorum
komnir með aldur og eitthvert
smávit. Það var alveg sama hve-
nær og með hvað við komum til
hans, hann fann alltaf tíma og
leið til að aðstoða okkur við það
sem þurfti.
Ótrúlegt en satt kenndi afi
okkur bræðrum að keyra bíl
eins og nær öllum öðrum börn-
um í fjölskyldunni og meðal
fyrstu minninga okkar um afa er
einmitt sitjandi fyrir framan
hann í bílstjórasætinu þar sem
við sáum um stýrið en náðum
ekki niður á bremsuna. Hvor-
ugur okkar þurfti frekari öku-
tíma að námi afa loknu nema
rétt til að kynnast bílnum sem
við vorum prófaðir á. Sennilega
höfum við báðir verið um tólf
ára þegar við þurftum fyrst að
bakka með kerru, fulla af
hrossaskít nema hvað, svo hægt
væri að bera á tún og plöntur.
Merkilegt hvað hann virtist
treysta okkur þótt við værum
stundum smeykir sjálfir. Hann
fór með okkur í fyrstu vélsleða-
ferðina okkar, fyrstu fjallaferð-
ina okkar og lét okkur keyra í
öllum mögulegum og ómögu-
legum aðstæðum svo við kynn-
um að bregðast við þegar á
reyndi. Þessi kennsla hefur
bjargað okkur bræðrum út úr
öllum þeim aðstæðum sem við
höfum nokkurn tíman komið
okkur í á bíl og frá þeim að-
stæðum þar sem við hefðum
mögulega komið okkur í vand-
ræði.
Sveitaferðirnar voru tíðar og
frábærar. Yfirleitt vorum við að
slá gras eða planta og alltaf tók
hann með kók og prins svo við
gætum sest niður eftir gott
dagsverk og notið þess að slaka
á í sveitinni. Þegar við horfum
til baka þá skipti eiginlega engu
máli hvað við vorum að gera,
það að vera með afa og læra af
honum var ómetanlegt.
Takk afi.
P.s. Ég minnist þess ekki að
afi hafi nokkurn tímann unnið
okkur bræðurna í Olsen, hvern-
ig svo sem stendur á því.
Alfreð og Stefán
Markússynir.
Stefán Helgason