Morgunblaðið - 21.03.2014, Blaðsíða 70

70 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 21. MARS 2014
✝ Guðrún Ísleifs-dóttir, Dúna,
fæddist 3. júlí
1958. Hún lést á
Heilbrigðisstofnun
Vesturlands á
Akranesi 12. mars
síðastliðinn.
Guðrún Ísleifs-
dóttir er dóttir
hjónanna Ísleifs
Marz Bergsteins-
sonar, fyrrverandi
eftirlitsmanns, f. 4. nóvember
1933, og Andreu Þórðardóttur,
Katrín, f. 13. júlí 1981. 2)
Bjarki Þór, f. 2. október 1984.
3) Ísleifur Örn, f. 13. febrúar
1989.
Guðrún stundaði nám í
Lækjarskóla og Flensborgar-
skólanum í Hafnarfirði. Síðar
útskrifaðist hún úr Sjúkraliða-
skóla Íslands. 22 ára að aldri
fluttist hún ásamt eiginmanni
sínum til Akraness. Þar ól hún
upp sín börn. Guðrún hefur átt
fjölbreyttan starfsferil en
lengst af lagði hún hug sinn og
hjarta í ýmis umönnunarstörf
þar sem hún gaf frá sér sína
einstöku hlýju og væntum-
þykju.
Útför Guðrúnar fer fram frá
Akraneskirkju í dag, föstudag-
inn 21. mars 2014, og hefst at-
höfnin klukkan 14:00.
fyrrverandi for-
stöðukonu, f. 16.
desember 1936.
Systkini Dúnu eru
Gunnar Örn, f. 16.
júlí 1957, Þór, f.
12. júlí 1960, d. 30.
nóvember 1963, og
Þórunn Lovísa, f.
12. apríl 1967.
Eiginmaður
Guðrúnar var Guð-
mundur Skúlason
skipstjóri.
Börn þeirra eru: 1) Andrea
Elsku hjartans dóttir okkar.
Það er ekki auðvelt að skrifa
þessi fátæklegu orð til minning-
ar um þig, þennan alltof stutta
tíma sem við höfum fengið sam-
an, en allt er afstætt og þess
vegna þökkum við fyrir þær
stundir sem þó fengust. Í ljósi
þess að þú hafðir ætíð fastar
skoðanir á öðrum víddum og það
væri annað, sem tæki við eftir
þessa jarðvist. Sem lítil stúlka
varst þú mjög bráðþroska, at-
hugul og dugleg, svo mjög að
vart máttum við foreldrarnir
fara frá smátíma, þá var heimilið
orðið mikið breytt og tandur-
hreint, sérstaklega eldhúsið. Það
átti reyndar eftir að sýna sig að
þar gátu fáir gert betur. Þú gast
svo mikið dundað þér við alls
konar hluti. Þolinmóð, staðföst
og heilsteypt, stundum nýttu
aðrir sér þetta og beittu þér fyr-
ir sig en stóðu svo ekki með til
enda. Aldrei léstu það hafa áhrif
til hins verra, heldur hélst
ótrauð áfram og trúðir á fram-
farir. Hún nafna þín og amma
var fljót að finna þessa hæfileika
og rækta með þér enda varst þú
uppáhaldið hennar. Söngelsk,
hagmælt og hreinskiptin varst
þú. Við vissum að síðasta starfið
þitt var þér kært, enda varstu
metin mikils. Frá því þú 15 ára
annaðist fötluð börn með móður
þinni í Reykjadal var augljóst að
umönnun var þér í blóð borin og
barngóð varstu með afbrigðum,
þau elskuðu þig líka mikið.
Þetta minnti okkur á þegar
við lásum fyrir þig úr Brekku-
kotsannál og Kristín gamla sagði
við mjólkurpóstsstrákinn: „Guð
hjálpi barninu að vera farinn að
lesa dagblöðin. Hérna er kand-
ísmoli og farðu svo heim.“ Þá
sagðir þú: „Mikið hefur hún
Kristín gamla verið góð kona.“
Þú varst líka ávallt góð kona og
þvílík hetja í baráttunni. Það
sýndi sig vel að svona veik stóðst
þú að eigin frumkvæði fyrir
stórri söfnun, „Stöndum saman“,
safnað fyrir tækjakaupum fyrir
Landspítala – Háskólasjúkra-
hús. Sjónvarpið átti seinna gott
viðtal við þig um þessi brýnu mál
og þá bentir þú á í leiðinni að það
væri óhæfa að rukka og sekta
sjúklinga, sem komu í rannsókn-
ir á spítalann, fyrir bílastæði!
Mín kona hreinskiptin og sann-
gjörn.
Eftir harðvítuga baráttu við
sjúkdóminn, þar sem þú ætlaðir
sko ekki að gefast upp, seig á
seinni hlutann, en þá urðum við
hjónin og börn okkar vitni að
dásamlegri ást og umhyggju
Guðmundar þíns. Þvílíkur styrk-
ur sem hann sýndi þér og börn-
um ykkar og þau fylgdu for-
dæminu. Andrea og Henrik,
Bjarki og Þóra Björg, Ísleifur og
Arnbjörg, þið voruð hreint und-
ursamleg í aðstoðinni, nætur
sem daga, allt til enda. Tókuð
ykkur frí marga daga frá störf-
um og námi. Aldrei getum við
fullþakkað ykkur!
Dúna skrifaði einu sinni
svona: „Sumt fólk snertir líf okk-
ar og hverfur á braut, sumt
dvelst stund og skilur eftir sig
spor í hjarta okkar svo við verð-
um aldrei söm og áður.“ Þannig
varst þú líka, elsku Dúna.
Æviskeið mannsins er eins og elding
sem glampar um nótt
(Gautama Buddha)
Sagt hefur verið að áhrifa-
mestu gjafirnar séu ekki efnis-
legar. Umhyggja, vinsemd, virð-
ing og ást vega þar þungt. Af
þessu áttir þú, dóttir okkar, nóg.
Litla ljósið mitt bjarta
lífs míns hjarta
(ÍMB)
Blessuð sé minning þín.
Mamma og pabbi.
Elsku mamma mín, að setjast
niður og skrifa eitthvað á blað
hefur reynst mér þungbært. Þú
þekktir mig svo vel, oft maður
margra orða, en núna eru þau
svo fá en ég reyni fyrir þig.
Þessi vegferð sem lífið er get-
ur verið svo skrítin, full af
óvæntum atburðum. Hvert lífið
leiðir mann getur verið ótrúlegt.
Þannig líður mér núna, ég trúi
þessu ekki en verð bara að gera
það. Að fá að kalla mig son þinn
hefur verið mér heiður. Ég hef
verið stoltur af að fá að vera hluti
af þér, stundum var ég erfiður
hluti af þér, en alltaf náðum við
landi á okkar hátt okkar á milli.
Þín leið gagnvart mér var alltaf
rétt, ég sé það svo vel núna þeg-
ar maður fer að hugsa til baka.
Að sitja með þér heilu næturnar
þar sem þú stappaðir í mig stál-
inu þegar mér leið illa og fannst
lífið ömurlegt og ósanngjarnt. Þá
kom vinurinn, þessi klettur sem
þú varst, fram. Þú talaðir við
mann á jafnréttisgrundvelli, eng-
ar predikanir eða neitt slíkt og
aldrei gafstu upp. Alla tíð reynd-
irðu að setja mark þitt á mig og
ég veit þér tókst það.
Þessi tími sem við höfum átt
undanfarin tvö ár hefur þroskað
mig mikið og gefið mér aðra sýn
á veruleikann. Ég vissi alltaf
hversu sterk þú værir, hversu
atorkusöm þú gast verið, en
þessi mamma sem kom þarna
fram, hún var svo miklu meira en
það, hún var og er hetja. Að
marka svona djúp spor í hjörtu
fólks líkt og þú gerðir í lífinu er
ekki á allra færi, í raun afar
fárra. Þetta var ekkert lítið lagt
á einn huga, einn líkama, eina
manneskju, en þú braust þetta
allt á bak aftur og það með stæl.
Þú gafst ekki upp fyrr en í fulla
hnefana, þú vannst þetta stríð,
það verður aldrei spurning.
Gleðidagarnar sem þú hélst fyrir
fólkið á spítölunum, söfnunin þín,
sjónvarpsviðtalið, ræðan þín í
safnaðarheimilinu, tíminn í
Hveragerði. Alltaf varstu að gefa
af þér og sjálf veik eins og þú
varst. En það var ekki að sjá í
hug og hjarta. Þetta hjarta, sem
bar harm sinn í hljóði, mun
fylgja mér og mínum um ókomna
tíð. Að finna það núna hversu
stórt skarð hefur verið höggvið í
okkar raðir er erfitt en að geta
hugsað til baka og hlegið er ótrú-
legt. Það varst þú. Alltaf þessi
fallega, hressa, spaugsama og
hvetjandi manneskja. Það er
ekki bara við fjölskyldan þín sem
minnumst þín þannig heldur allir
þeir sem á vegi þínum urðu,
strákarnir í fótboltanum, ungu
stelpurnar sem unnu með þér
sem og þær sem eldri voru, vin-
irnir og svo lengi mætti telja. Að
brúa slíkt kynslóðabil með
fölskvalausri ótæmandi gleði
verður okkur öllum dýrmætt og
seint fáum við þér þakkað fyrir
það, því það er svo mikilvægt að
temja sér slíka sýn á veruleikann
sem þú hafðir, sýnina á þennan
mannlega þátt. Alltaf máttu vita
það, mamma mín, ég mun segja
þína sögu, mun halda þinni minn-
ingu og þínum gildum hæst allra,
svo þau geti verið sem viti á
ströndu fyrir þá sem á eftir
koma. Ég veit hvar þú ert núna,
við ræddum það svo mikið, bara
við tvö, þér líður vel og þú ert
fallegasti engillinn. Strax byrjuð
að hjálpa og gefa, það veit ég. Ég
reyni að skilja sáttur við þetta
allt saman þótt það taki tíma,
skal gera það fyrir þig.
Sakna þín mamma.
Bjarki Þór Guðmundsson.
Svo skrítið að sitja hérna og
hugsa til þess að þú sért farin frá
mér, að ég fái ekki að leita ráða
hjá þér, knúsa þig eða sjá brosið
þitt breiða aftur. Þetta er allt svo
óraunverulegt og ósanngjarnt.
Erfitt að horfast í augu við lífið
eftir að einn stærsti og mikil-
vægasti póstur í lífi manns er
farinn og kemur ekki aftur. En
ég veit að þú, elsku mamma, ert
á stóru blómaengi og fylgist með
mér og passar upp á mig og okk-
ur öll.
Við vorum í raun ótrúlega lík
og varst þú minn besti vinur, við
áttum ótrúlega margar góðar
minningar og spjölluðum mikið
saman sem mér þykir rosalega
vænt um núna. Ég er virkilega
stoltur af því að hafa átt þig sem
mömmu vegna þess að í mínum
huga varst þú engill sem gekk á
jörðinni til þess að gera heiminn
að betri stað og tókst þér það svo
sannarlega. Ekki er hægt að
hugsa sér betri mömmu.
Þú deildir þínum boðskap
hægt og hljótt eins og þú orðaðir
það svo vel. Alltaf hugsaðir þú
um að öllum liði vel í kringum þig
og skipti það þig rosalega miklu
máli. Ekki þessir veraldlegu
hlutir og lífsgæðakapphlaup sem
við öll gleymum okkur svo oft í.
Það skipti ekki máli hver átti í
hlut öllum átti að líða vel.
Allir strákarnir muna svo
sterkt eftir þér í gegnum öll fót-
boltaævintýrin þar sem við fór-
um á ófá fótboltamótin þar sem
við unnum alltaf verðlaun fyrir
bestu stuðningsmennina og þar
fórst þú fremst í flokki, dans-
andi, syngjandi og svo hvetjandi
eins og þér einni var lagið, mér
þótti þetta ekki eins fyndið í þá
daga og ef ég hefði getað látið
mig hverfa þá hefði ég gert það.
En í dag eru þetta ógleyman-
legar minningar og allir minnast
þín sem svo skemmtilegrar,
orkumikillar og lífsglaðrar konu.
Mikið sem mér þykir vænt um að
hafa átt mömmu sem studdi
mann alla leið í öllu sem maður
tók sér fyrir hendur, ég ætla að
læra af þér og mun halda því
áfram svo lengi sem ég lifi.
Þegar þú greindist var þetta
rosalegt högg fyrir okkur í fjöl-
skyldunni eins og við var að bú-
ast en þegar ég hugsa til baka yf-
ir þessi tvö ár sem þú barðist við
þennan djöful þá get ég ekki skil-
ið hvernig þú fórst að þessu.
Enginn annar gæti gert þetta
eins og þú gerðir þetta, aldrei
heyrði ég þig kvarta, alltaf svo
jákvæð og þú ætlaðir svo mikið
að vinna þetta, allt til síðasta
andardráttar. Hvernig þú fórst
að því í svona erfiðum veikindum
að safna fyrir betri tækjum á
Landspítalann, baka óteljandi
brauð og kökur, taka til, hugsa
um okkur, vera svona hress og
miðla þínum boðskap er mér hul-
inn ráðgáta. Aðeins þú gast þetta
með þínum ótrúlega krafti og
verður þetta aldrei leikið eftir.
Ég er svo feginn að hafa feng-
ið að halda í höndina á þér og
fylgja þér yfir þennan síðasta
spöl og gaf það mér mikið þegar
ég fann það svo sterkt að þú
kreistir höndina á mér áður en
þú fórst yfir. Ég held að þú hafir
verið að segja: „Ísleifur, þetta
verður allt í lagi.“ Mamma, þú
ert mín hetja og ég ætla lifa líf-
inu eftir sömu gildum og þú, og
máttu vita það mamma að í mín-
um augum hafðir þú betur í þess-
um slag. Þú ert sigurvegari.
Ég elska þig óendanlega mik-
ið, Þinn sonur.
Ísleifur Örn Guðmundsson.
Elsku hjartans mamma mín.
Það nístir hjartað að kveðja þig
svona snemma. Þú áttir eftir að
upplifa svo ótal margt í lífinu.
Lífið getur stundum verið svo
ósanngjarnt en því sem ekki fæst
breytt þarf að læra að lifa með. Í
sorg minni er það mikil huggun
að eiga fagrar og ljúfar minn-
ingar um góða móður. Þær munu
keppast við að græða sárin.
Þú varst kletturinn í lífi mínu.
Alltaf til staðar hvað sem á
dundi. Þú þreyttist aldrei á að
segja okkur fjölskyldunni hve
mikið þú elskaðir okkur. Heim-
ilið var alltaf svo fínt, enda þú
snyrtipinni, þó svo þú værir oft
ein með okkur börnin þegar
pabbi fór á sjóinn. Þú studdir
okkur systkinin af miklum krafti.
Varst fastagestur á keppnum,
tónleikum, leiksýningum eða
leikjum sem við tókum þátt í. Og
þú lést í þér heyra, hæst af öll-
um, hvort sem var með hvatning-
arópum, hlátrasköllum eða kröft-
ugu lófaklappi.
Mamma, þú varst svo hrein og
bein. Ljós og hlýja umlukti þig,
og með þér naut fólk þess að
vera það sjálft. Með engum var
skemmtilegra að fíflast, syngja
og dansa. Þú hafðir yndislega
rödd sem fólk naut þess að
hlusta á. Einnig bjóstu yfir mik-
illi lífsspeki sem þú hafðir unun
af að deila með öðrum. Hjá þér
leitaði ég ósjaldan álits og viðraði
ýmiskonar hugmyndir. Þær gát-
um við svo rætt fram og til baka.
Þú varst svo hvetjandi og áhuga-
söm um lífið.
Þú varst besta vinkona mín og
við brölluðum margt saman. Ég
man hversu gaman mér þótti
alltaf að fylgjast með og hjálpa
til þegar þú varst að útbúa
saumaklúbb eða veislu. Öllum
heimsóknum þínum til mín til
Parísar, London og loks á Þórs-
götuna mun ég aldrei gleyma.
Tónleikarnir með Celine Dion
eru minnisstæðir. Þeir kölluðu á
grát og gæsahúð og þar munaði
litlu að við gætum gefið söngkon-
unni fimmu! Takk fyrir allt búða-
rápið, mallið í eldhúsinu, föndrið,
símtölin, kaffispjallið, göngu-
túrana, faðmlögin og kossana.
Ég á eftir að sakna þess að geta
ekki slegið á þráðinn og heyrt
þig svara: „Guðfinnur góðan
dag!“
Þú ert falleg fyrirmynd í líf-
inu. Kraftur, kærleiki, glens og
grín. Allt einkenndi þetta þig.
Hjá þér var hver manneskja svo
dýrmæt. Þú starfaðir við umönn-
un á bæði börnum og fullorðnum
og þar lagðir þú þig alla fram við
að ná til hvers og eins. Þú kennd-
ir mér heiðarleika, vinnusemi, að
vera hreinskilin og þora. Þú
sýndir mér að ekkert verkefni er
of stórt til að takast á við. Aðeins
áskorun sem á þarf að sigrast.
Ég er svo stolt af þér mamma
mín. Þú barðist af lífi og sál við
krabbaklóna, eins og þú nefndir
krabbameinið. Í baráttu þinni
kenndir þú okkur að jákvætt
hugarfar skiptir sköpum. Þú
gafst aldrei upp! Hugur þinn var
sterkur sem stál og vilji þinn til
sigurs flugbeittur. Þú varst hin
sanna baráttukona og gafst stöð-
ugt af þér. Söfnun þín til styrkt-
ar tækjakaupum á LSH er ein-
ungis eitt dæmi um það.
Tár falla því komið er að
kveðjustund. Þú hefur fengið
hvíldina en þín bíða verkefni á
góðum stað. Þar trúi ég að við
munum hittast síðar.
Elsku mamma, ég sakna þín
svo sárt. Ég mun aldrei, aldrei
gleyma þér. Megi englarnir um-
vefja þig og vernda.
Þín dóttir,
Andrea Katrín
Guðmundsdóttir.
Elsku besta, yndislega og
góða systir mín, hún Dúna, er
látin. Hún barðist hetjulega við
hinn illvíga sjúkdóm, krabba-
mein, sem tók hana allt of fljótt
frá okkur.
Hér sit ég, með tár á hvarmi
og hugsa um allar þær frábæru
stundir sem við áttum saman.
Þegar ég hugsa til Dúnu þá er
mér efst í huga hversu góð, um-
hyggjusöm og hlý hún var. Hún
var alltaf að hugsa um aðra og
ávallt var gott að leita ráða hjá
henni. Hún var mér oft sem önn-
ur móðir þar sem hún var níu ár-
um eldri en ég og kom það oft í
hennar hlut að passa mig. Þar
sem við höfðum áður misst bróð-
ur okkar þá tók hún hlutverkið
mjög alvarlega og með þolin-
mæði og þrautseigu tókst henni
mjög vel að inna það af hendi
þrátt fyrir ungan aldur.
Systir mín var mikil dugnað-
arforkur og var höfðingi heim að
sækja. Hún var alltaf að baka
eða elda eitthvað og hún hrein-
lega elskaði að prófa nýjar upp-
skriftir. Hún var líka ótrúlega
mikið fyrir að taka til og hafa allt
hreint og fínt í kringum sig. Eitt
var það sem ég öfundaði hana
mikið af og það var að hún var
meistari í að raða í skápa, þar
var sko allt í röð og reglu.
Systir mín var mikil barna-
gæla og þótti óskaplega vænt um
börn og ekkert fannst henni eins
yndislegt og að vera í kringum
og með börnum. Hún vann mikið
með börnum og hún elskaði
börnin sín þrjú þau Andreu,
Bjarka og Ísleif óendanlega mik-
ið. Fátt þótti henni skemmtilegra
en að fylgjast með þeim eða gera
eitthvað með þeim. Dúna systir
var sú móðir sem mætti á leiki,
leikrit og flest allar uppákomur
sem börnin hennar tóku þátt í.
Dúnu þótti líka vænt um þegar
ég bað hana að passa fyrir mig
börnin þegar við Ottó fórum til
útlanda. Hún elskaði að fá að
hafa þau hjá sér. Mér er sér-
staklega minnisstætt þegar hún
passaði son okkar, þá hafði pabbi
hans krúnurakað hann því
drengurinn vildi vera eins og
Michael Jordan körfuboltamað-
ur. Þegar drengurinn var síðan
uppá Skaga hjá frænku sinni þá
komu nokkrir til hennar og
spurðu hvort drengurinn væri
eitthvað veikur, en Dúna svaraði
því af einstakri ró að hann vildi
bara líkjast Michael Jordan.
Gummi, maður Dúnu, börn og
tengdabörn stóðu eins og klettar
við hlið hennar í gegnum erfið
veikindi hennar. Þau hvöttu hana
áfram enda var Dúna baráttu-
kona sem neitaði að gefast upp.
Nú er baráttan töpuð og við
sem eftir stöndum söknum henn-
ar ótrúlega mikið, en yljum okk-
ur við þær yndislegu minningar
sem við eigum um hana.
Ég vil votta Gumma, Andreu,
Bjarka, Ísleifi, Henrik, Þóru og
Öddu, mömmu, pabba og Gunnar
Erni bróður okkar innilegrar
samúðar vegna fráfalls Dúnu
sem við syrgjum svo sárt.
Nú þögn er yfir þinni önd
og þrotinn lífsins kraftur
í samvistum á sæluströnd
við sjáumst bráðum aftur
(Ingvar N. Pálsson)
Þín systir að eilífu,
Þórunn.
Á tímamótum er oft litið yfir
farinn veg. En við andlát ein-
staklings sem sannarlega eru
tímamót verða endurminning-
arnar öðruvísi, þær verða blanda
af sárum söknuði og minningum
frá ljúfum samverustundum.
Þannig er það hjá mér við ótíma-
bært andlát mákonu minnar,
Guðrúnar Ísleifsdóttur. Guðrún
var mjög heilsteypt og gefandi
persóna alla tíð.
Heimili þeirra Guðmundar og
Guðrúnar var alltaf ákaflega hlý-
legt og gestrisni þeirra og snyrti-
mennska einstök.
Á þeirra yngri árum þegar
börnin þeirra þrjú, Andrea,
Bjarki og Ísleifur voru ung, þá
var það stolt móðir sem kom með
þau niður á Breið að Bræðrap-
arti til tengdaforeldra hennar
Skúla og Bjargar og setti þau í
faðm þeirra. Það myndaðist því
strax náið og hlýlegt samband á
milli Guðrúnar og þeirra meðan
þau lifðu.
Eftir að Björg var orðin ein þá
reyndist Guðrún henni sem
besta dóttir, þannig var Guðrún.
Um leið og ég þakka henni fyrir
allt það sem hún var mér, þá
votta ég elskulegum bróður mín-
um Guðmundi og yndislegum
börnum þeirra, sem ég fékk að
fylgjast með í uppvextinum,
ásamt öðrum ástvinum Guðrúnar
mína dýpstu samúð og megi Guð
gefa ykkur styrk á erfiðri stund.
Eftirfarandi ljóðlínur finnast
mér viðeigandi við ótímabært
andlát Guðrúnar Ísleifsdóttur.
En ég veit að hún hefur fengið
hlýjar móttökur á æðri stað.
Ljóðlínur sem minna á það að
sérhvert augnablik lífsins er dýr-
mætt.
Líttu sérhvert sólarlag,
sem þitt hinsta væri það.
Því að morgni eftir liðinn dag,
enginn gengur vísum að.
Þú veist að tímans köldu fjötra
enginn flýr.
Enginn frá hans löngu glímu
aftur snýr.
Því skaltu fanga þessa stund,
því fegurðin í henni býr.
Lárus Skúlason.
Við viljum minnast Guðrúnar
Ísleifsdóttur, alnöfnu sameigin-
legrar ömmu okkar, í nokkrum
orðum. Dúna var hún oftast köll-
uð, a.m.k. á meðal okkar frænd-
systkinanna. Í æsku var heimili
ömmu miðpunkturinn í sam-
skiptum okkar. Þar var oft mikið
brallað og skipst á að fá að gista.
Nöfnurnar, amma og Dúna, voru
nánar, enda líkar á margan hátt.
Hvorug lét deigan síga þótt á
móti blési.
Fjölskyldu- og ættarbönd
skiptu Dúnu greinilega miklu
máli, sem lýsir sér m.a. í því að
fram á síðasta dag var hún að
ráðgera súpuhitting heima hjá
sér þar sem þriðji ættliður frá
ömmu átti endilega að mæta og
styrkja tengslin sín á milli. Ekki
þurfti að hafa áhyggjur af öðrum
ættliðnum, hann myndi örugg-
lega mæta, þar sem við hittumst
alltaf reglulega á svokölluðum
frænkuhittingum. Þar lét Dúna
sig aldrei vanta með sinn
skemmtilega húmor. Enda iðu-
lega mikið fjör á þessum fundum
okkar þar sem rifjaðar voru upp
gamlar og góðar stundir. Síðasti
frænkuhittingur var seinnipart-
inn í janúar og Dúna mætti.
Skipti þá engu þótt veikindin
væru orðin henni mjög þungbær.
Andlegur styrkur hennar var
aðdáunarverður.
Guðrún
Ísleifsdóttir