Tímarit Máls og menningar


Tímarit Máls og menningar - 01.09.1994, Page 53

Tímarit Máls og menningar - 01.09.1994, Page 53
löngu áður, á öðrum tíma, í öðrum heimi þar sem hann hafði verið tiltölulega öruggur og hamingjusamur. „Hvert eru mínir fætur að fara með mig?“ — og hann gekk og gekk eins og klukka eins hratt og hann komst frá Vinnumiðlunarskrifstofunni. Það var annars gott að það var engin gangstétt við þessa Sæbraut eða Kleppsveg eða Skúlagötu. Þess vegna gat Indriði ekki gengið mjög hratt, heldur varð að stikla og sæta færis, stökkva á milli þústa og klakahella, yfír polla og drullusvöð á hálffreðinni jörðinni, og það beindi athygli hans dálítið frá erfiðleikunum sem höfðu dembst yfir hann að undanförnu. Og hávær niður bílanna, sem þutu í báðar áttir við hlið hans, var honum tónlist og hljómaði eins og sálmur í hlust- unum — hans eiginn útfararsálmur... NEI! Hvað var hann eiginlega að hugsa? „í rauninni,“ hugsaði Indriði Haraldsson snillingur, rennblautur í fætur í rifnum skóm og útlagi í ólgandi borgarumferðinni, „í rauninni eru djöflarnir, sem ofsækja mig, svo skipulegir eða reglulegir eða hvað það nú heitir, að í rauninni gæti ég teiknað þá upp í línurit eða súlurit eða svona ... svona gáfulegt krass eins og er í kennslubókum ...“ Um leið rann hann ofan í ískaldan, ökkladjúpan poll, svo að þurru þræðirnir, sem höfðu leynst innst á milli tánna, urðu jafn rennblautir og kaldir og iljarnar og tábroddarnir. Indriði velti því fyrir sér hvort hann ætti brýnt erindi upp úr pollinum, en ákvað svo að standa kyrr og leyfa nístandi kuldanum að vekja sig til skýrari vitundar um erfiðleikana. I fyrsta lagi hafði konan hans skilið við hann, vegna þess að hann var of mikill snillingur. Hann hafði þurft að flytja frá henni og börnunum þremur í kjallarakompu við Hverfisgötuna sem var svo lítil að einmanaleikinn rúmaðist varla hjá honum, hvað þá meir. í öðru lagi fékk hann ekki lengur snillingsstyrk úr Listasjóði ríkisins, vegna þess að hann hafði ekki birt eitt einasta snilldarverk í fimm ár — djöflarnir og draugarnir höfðu truflað hann við listiðjuna — og nú þegar hann leitaði að venjulegri atvinnu, var ekki neitt að hafa: Tíu þúsund manns voru atvinnulaus á landinu, og alls engin eftirspurn eftir snillingum. Og í þriðja lagi fengu snillingar ekki atvinnuleysisbætur, og vegna þessa var Indriði Haraldsson orðinn svo peningalaus að hann hafði ekki einu sinni efni á að láta gera við skóna sína, hvað þá að borga TMM 1994:3 51
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116
Page 117
Page 118
Page 119
Page 120
Page 121
Page 122
Page 123
Page 124

x

Tímarit Máls og menningar

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Tímarit Máls og menningar
https://timarit.is/publication/1109

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.