Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2000, Qupperneq 16

Múlaþing
Blysförin skipulögð
Það tók ekki langan tíma fyrir þennan
sjö manna hóp að ná samstöðu um að-
ferðina. Haldið skyldi í prósessíu niður í
gegnum Mörkina, þ.e. Efstareit og
„Síberíu“ (miðreitur), að Svefnósum. Hlut-
verkaskipan yrði að vera skýr, a.m.k. hjá
þeim sem fremstir færu. I broddi fylkingar
skyldi vera kyndilberi og gæti prímus
Grænuborgar auðveldlega nýst sem kyndill.
Næstur kæmi lúðurþeytari, og á hæla
honum báðar konurnar. Því næst t.d.
burðarmaður gítars og loks burðarmaður
drykkjarfanga (þau voru samkvæmt traust-
um heimildum aðeins ein flaska af Gordons
gini). Helstu leikreglur voru þær að þegar
nær drægi Svefnósum yrði að ríkja algjör
þögn í hópnum. Og þegar að Drekabrúnni
kæmi skyldi aðeins einn fara yfir í einu,
öryggis vegna, og menn skipa sér í röð á
Klapparljóninu handan brúar. Hér áttu allir
að bíða þess að kyndilberi hæfi prímusinn á
loft. Þá bæri lúðurþeytara óðar að munda
lúðurinn, helst á þann hátt sem sést í
kvikmyndum þegar herkonungum er
heilsað. Sama skyldu burðarmenn gera, þ.e.
hefja gítar og flösku á loft. Nú skyldi
lúðurþeytari blása inngangsstefið af mikl-
um þrótti og hópurinn syngja eitt lag að
tillögu kyndilbera. Ef tjaldbúi vaknaði og
stigi út úr tjaldi sínu skyldi hlaupið til hans
og honum boðið að bergja af flöskunni.
Raddir manna eða engla?
Áætlun þessi stóðst í öllum aðalatriðum.
Það var, eins og áður segir, hálfskýjað og því
orðið dálítið skuggsýnt miðað við árstíma
þegar hópurinn hélt af stað. I Mörkinni var
dúnalogn svo varla heyrðist brak í kvisti
þegar fylkingin þokaðist með tól sín og
aðföng eftir þröngum stígnum framan við
Markargirðinguna og að Drekabrúnni. Ein-
hver taldi sig þó hafa séð „skógarpúka“
skjótast úr mnna, og yfir stíginn niður í
Úr fylgibréíl
með Sprungnum gítar
„Leipzig, 28.10 1960
Bróðir og vinur!
.....Jæja, ég sit nú hér í haustsól á svölum úti í einkaherbergi mínu .. Lífið
leikur við mann! Fer ekki að styttast þar til þú situr á þínum einkasvölum og skrifar til
fjarlægra landa vel þegin bréf? Ég er löglega afsakaður, þó ég prjóni aldrei framan við
það sem ég hef nú fitjað upp á, því þetta á aðeins að vera fylgibréf með öðru bréfi,
Sprungnum gítar, sem Hjörleifur vélritaði fyrir mig og til hefur staðið að senda þér án
allra málalenginga, því hann skýrir sig sjálfur fyrir þér, að öðru leyti en því, að Merlín
var keltneskur töframaður og skáld í forneskju - og er ekki symból höfundarins, heldur
blístrið. Orðin „reíga lindún“ bar eitt sinn fyrir mig í draumi í álfheima, og Hensi
Ottósson upplýsti um seinna orðið í útvarpserindi þremur mánuðum síðar eða svo, að
það væri keltneska forn og þýddi fenjaskógur—upphaflega nafnið á borginni Lincoln á
Englandi. -Reíga er vel að merkja borið fram með e-í-hljóði og er enn sveipað sinni
dul; aðrar nafngiftir hygg ég muni koma til skila hjá þér. Hafðu lagið „Vorvindar
glaðir“ í huga, þegar þú lest marsúrkakaflana."
14