Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2000, Side 19

Svefnósar
Sviðsverk - ballett?
Að ljóðabálkurinn hafi allt eins verið
ætlaður til ballettuppfærslu hefur Loftur
auðvitað ekki eftir neinum öðrum en
Þorsteini. Það kemur líka heim og saman
við það sem Gunnar Valdimarsson minnir
að bróðir hans hafi talað um. — Gerði
Þorsteinn einhverja alvöru úr þessum
áformum; var eitthvert tónskáld byrjað að
semja tónlist við ljóðið?
Hér styðst ég aðeins við reikult minni og
því varlegt að fullyrða nokkuð. Eg tel mig
þó muna það vel að Þorsteinn sagði mér frá
því að hann hefði rætt þetta mál við
einhvern eða einhverja nána vini sína. Hafi
hann nefnt nafn tónsmiðs, er það hulið þoku
í minni mínu. En nafn hljóðfæraleikara sem
mér finnst Þorsteinn hafi talað um að hafi
litið á verkið eða jafnvel leikið kafla úr því
tengi ég sterklega Ríkisútvarpinu. Seint og
um síðir kom upp í hugann nafn Arna
Kristjánssonar píanóleikara og fyrrum
tónlistarstjóra Ríkisútvarpsins sem nú er á
94. aldursári. Árni staðfesti það í símtali
sem ég átti við hann að þeir Þorsteinn voru
góðir vinir, hittust oft og áttu mörg
sameiginleg áhugamál. En ekki rámaði
Árna í það að hann hefði farið höndum um
neina tónsmíð við Sprunginn gítar. Það
bíður því betri tíma að grafast fyrir um það
hvort einhvers staðar leynast drög að tónlist
við kafla úr þessu ljóði.
Tilfínning fyrir ævintýri
Sprunginn gítar olli mörgum gagn-
rýnandanum heilabrotum þegar Heiðnuvötn
komu út. Margir vildu leggja í ljóðið
einhverja dýpri merkingu. Aðeins einn
gagnrýnandi, Sigurður A. Magnússon,
rithöfundur, komst nálægt því að ráða í það
að Þorsteinn var hér að færa í listrænan
búning mannfagnað þar sem guðaveigar og
náttúran kölluðu menn ýmist til söngs,
gleðiláta eða snarprar pólitíkskrar umræðu.
Um ljóðið sagði Sigurður m.a.: „Ekkert ljóð
hennar [þ.e. Heiðnuvatna] skilur eins mikið
eftir af því sem er þó aðal ljóðlistar:
tilfinningu fyrir ævintýri og mótsögnum
lífsins og náttúrunnar."
17