Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2000, Síða 110

Múlaþing
Jónína Hallgrímsdóttir og Dagmar Sigurðardóttir,
dóttir hennar. Ljósm.: Eyjólfur Jónsson.
Héraðsskjalasafn Austfirðinga 70-859.
orðin mjög hrædd um okkur í þessum ofsa.
Hún var farin að fá kenningu af fæðingar-
hríðum og bað mig að finna Halldór sam-
býlismann okkar og biðja hann að ná í Ijós-
móður. Um kl. I um nóttina var okkur fædd
stúlka sem hlaut nafnið Elín Björgheiður.
Hún er búin að vera húsmóðir á Nesi í átján
ár þegar þetta er ritað 1968.
Eftir að Hallgrímur harði varð lasburða
gamalmenni var hann fluttur á sveit sína í
Tunguhreppi frá Seyðisfirði. Þá var hann
búinn að vera hjá dóttur sinni þar einhver ár.
Hallgrímur fór til Jóns Armannssonar
bónda þar. Þeir voru gamalkunnir, Hall-
grímur og Jón. Hallgrímur dó eftir stutta
veru þar og var jarðaður á Kirkjubæ. Það
sagði Jón að þegar búið var að gera upp
reikninga Hallgríms, bæði útfararkostnað
og annað honum viðkomandi, að þá hefðu
eigur hans hrokkið að mestu leyti fyrir
gjöldum þeim sem Tunguhreppur var búinn
að leggja út fyrir hann.
Mér var vel við Hallgrím. Hann var að
mínum dómi besti karl, gestrisinn og greið-
ugur með það sem hann gat í té látið. Hann
kom oft á heimili mitt og eg til hans. Mér
þótti skemmtilegt að skrafa við hann,
einkum um forystufé og hunda. Þegar hann
kom inn í baðstofu fleygði hann sér endi-
löngum upp á rúm og spilaði fótunum upp
um súð og sperrur fyrir ofan sig. Þetta var
vani hans hvar sem hann kom og þótti
furðulegt háttalag. Þótt Hallgrímur væri
stríðinn, stórorðasamur og grófur í tali við
kvenfólk meinti hann ekkert misjafnt með
því. En hann vildi láta fólk skipta skapi og
fá það til að stæla um menn og málefni.
Eg held að sambúð þeirra Guðlaugar
hafi verið góð, honum þótti mikið til hennar
koma, einkum hvað snerti prjónaskap.
Guðlaug átti fyrstu prjónavélina hér í
sveitinni. Einu sinni gekkst Hallgrímur
fyrir því að Guðlaug héldi fyrirlestur hér á
Borgarfirði í samkomuhúsinu. Það mættu
nokkrir og aðgangur var ódýr. Hallgrímur
gagnrýndi mjög sveitarstjórnina hér í
Borgarfirði og deildi á hana á ýmsan hátt.
Á lífsleið minni hef eg engan mann
þekkt eins mikinn örkumlamann og Hall-
grím harða. Mér þótti ömurlegt að sjá á
honum bera fæturna. Það fór hryllingur um
mig ungan er eg gerði mér í hugarlund
þegar hann var að skera af sér tærnar og
fleygja þeim í tíkina sem át þær með góðri
lyst. Eg man að Hallgrímur sagði að sér
væri sama hvað yrði um skrokk sinn eftir að
sálin væri laus við hann. Ef einhver vildi
nota hann í hákarlabeitu þá væri það
velkomið.
Aldrei barmaði Hallgrímur sér eða
108