Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2000, Síða 127

Hrakningar og helfarir
Út-Tunga, neðst til hægri Galtastaðir fram þá Kleppjárnsstaðir og Brekka, Hallfreðarstaðir lengst til
vinstri en Kirkjubœr til hœgri. Lengst ífjarska grillir í Galtastaði út. Ljósm.: SGÞ, 3. september 1996.
til bæjarins. Ég hafði grafið mig í fönn um
tveggja teiga (ca 100 metra) frá bænum.
Byrjaði ég þá að hrópa og kalla. Kom þá
hundurinn minn strax til mín og varð þarna
mikill fagnaðarfundur.
Sigfús, sonur Magnúsar bónda, heyrði
hrópin og kom strax til þess að bjarga
fóstbróður sínum úr fönninni. Sigfús hafði
reku í hendi og hóf þegar uppgröftinn. En
svo var hugurinn mikill að rekuskaftið
hrökk í sundur við fyrsta átak við mokstur-
inn. Enda var Sigfús kappsfullt þrekmenni.
Honum tókst fljótlega að ná mér úr fönninni
og leiddi mig heim til bæjar. Urðu þar
miklir fagnaðarfundir og þótti öllum sem ég
væri úr helju heimtur. Þá var ég búinn að
vera um sólarhring í fönn.
Kvöldið áður greip mikill kvíði fólkið á
Galtastöðum vegna mín. Enginn treysti sér
til þess að fara út í ofviðrið og leita mín, svo
var veðrið ofsalegt. Eina vonin var að ég
hefði haldið kyrru fyrir í fjárhúsi. Þetta var
löng og dapurleg nótt á Galtastöðum.
Magnús bóndi fór ekki úr fötum alla
nóttina, svo var hugur hans bundinn við
fóstursoninn og frænda sem enginn vissi
um hvort heldur var lífs eða liðinn. Fögn-
uður hans var líka mikill við heimkomu
mína.
Þennan dag, mánudaginn 9. janúar, sem
ég bjargaðist úr fönninni, var veður svo
niður gengið að hægt var að svipast um úti
við eftir harðsporum. Kom þá í ljós að
daginn áður hafði ég ekki átt eftir nema svo
sem faðmslengd til þess að rekast á brunn-
vegg sem var rétt utan við Galtastaðabæinn.
Sýnir þetta best hversu feikna dimm hríðin
hefur verið þennan eftirminnilega sunnu-
dag. Tvö spor áfram, þá hefði ég náð heim
til bæjar og aldrei þurft að gista þessa löngu
og köldu skammdegisnótt í fönninni heima
við Galtastaðatúnið.
125