Heimsmynd - 01.12.1986, Qupperneq 70

Heimsmynd - 01.12.1986, Qupperneq 70
* „Eg var send til geölœknis sem úrskurö- aöi aö ég heföi óvenju sterkt ímynd- unarafl.“ um meinlausa leit tveggja unglings- stúlkna að farvegi fyrir sjálfar sig og sína listsköpun. „Lögreglan hafði líka nokkur afskipti af þessari sýningu og endaði með því að loka henni og skrifa verkin upp. Sum lentu meira að segja á bak við lás og slá á Litla-Hrauni. Ástæðan sem gefin var fyrir lokun sýningarinnar var sú að við hefðum brotið lög um kvikmyndasýning- ar. Við höfðum ekki leyfi til að selja aðgang að kvikmyndasýningum. Við seldum aðgang á 90 krónur fyrir full- orðna og 25 krónur fyrir börn. Kvik- myndirnar voru eingöngu hluti sýningar- innar en lögregluskýrslan var óskaplega skemmtileg. Þeir skrifuðu niður lýsingar á öllum verkunum á þann hátt sem lögg- unni einni er lagið. Þetta var löng skýrsla og háalvarleg. Þeir létu okkur sýna sér kvikmyndirnar og skrifuðu eftirfarandi: Kvikmyndina kvaðst Edda hafa tekið og sýndi hún Guðrúnu allsnakta á hlaupum með kvígum austur í Flóa. Um hina myndina skrifuðu þeir: Seinni kvikmynd- ina kvaðst Guðrún hafa tekið og sýndi hún Eddu, einnig allsnakta, á hlaupum með sömu kvígum sem fyrr voru nefndar.“ Guðrún skellir upp úr. „Aumingja kvígurnar voru eins og glæpamenn.“ „Á þessum árum var svo mikið að gerast í lífi manns. Ég vissi ekkert hvert stefndi né hvað ég ætti að gera. Það er svo hræðilega erfitt að vera unglingur. Lífið varð manni stundum ofviða. Ég man sem bam, þegar ég var sex ára, að ég átti erfitt með að ímynda mér að ég gæti staðist þá ábyrgð að verða fullorðin, kaupa hús og í matinn. Þegar ég sá gaml- ar konur, langaði mig til að deyja. Þær voru líka litlar, en samt fullorðnar með stóran staf. Þá var ég send til geðlæknis sem úrskurðaði að ég hefði óvenju sterkt ímyndunarafl.“ - Var þetta þunglyndi? „Nei. Þegar ég eltist var þetta kallað oflæti. Ég átti erfitt með að skipta um verustaði. Ég var í sveit á sumrin sem bam á stóm sveitaheimili. Mér fannst alltaf erfitt að snúa aftur heim í litla eldhúsið. Það gerði mig óömgga. Þetta varð síðan allt stærra og meira í sniðum á unglingsárunum. Allt sem var að gerast og óvissan um sjálfa mig, hvað ég vildi og hvað ég ætti að gera, gerði mig hræddari. Ég hef alltaf þurft að eiga samastað,“ segir hún og lítur með velþóknun yfir stofuna sína í húsinu á Stokkseyri. Augu hennar staðnæmast að lokum á mér og hún segir með hálfgerðu flissi: „Veistu að ég var búin að koma hingað nokkrum sinnum, þegar ég uppgötvaði að hérna fór ég alltaf í sömu fötin, þennan rauða kjól, gammosíur og peysu.“ . Hún íhugar þetta aðeins með sjálfri sér og segir síðan: „Maður sér þetta allt bet- ur núna eftirá hvernig í öllu lá. En áður var þetta allt svo erfitt og óskiljanlegt. Það gekk meira að segja svo langt að ég var lögð inn á Klepp og höfð á lyfjum. Mér leið vel þar. Fann þar öryggi og umgekkst alls konar fólk, marga eldri en mig, sem fengu að vera þeir sjálfir. Ég vildi helst ekki fara þaðan. Ég losnaði undan þessu mjög skyndilega. Það var einn atburður sem opnaði augu mín. Það var á fjölskyldufundi. Foreldrar mfnir áttu að mæta þar ásamt læknum. Ég kveið óskaplega fyrir. En á þessum fundi sá ég foreldra mína alveg í nýju ljósi og reyndar sjálfa mig um leið. Þau voru feimin og lítil og ég gerði mér grein fyrir því að þau voru ekkert stærri en ég, að ég gæti jafnvel orðið þeim að liði. Þetta var mikil uppgötvun. Að þessum fundi lokn- um neitaði ég að taka fleiri lyf og nokkrum vikum síðar labbaði ég út í lífið aftur, reiðubúin að takast á við það. Ég fór til Svíþjóðar og ætlaði að læra mynd- list í Konstfackskolan í Stokkhólmi. Þangað fór ég, gekk inn í miðjan tíma. Þá var mér sagt að skólinn hefði byrjað fyrir mánuði og ég kæmi nokkuð seint. Ég kom aftur til íslands úr þessari fýlu- ferð og var eitt kvöldið á gangi á Frí- kirkjuveginum. Þá kallar vinkona mín í mig þar sem hún stendur á tröppunum á húsi Æskulýðsráðs og er þá komin í leiklistarskóla SÁL. Hún spyr hvort ég vilji ekki koma inn í tíma. Ég hugsaði með mér að fyrst hún væri komin í leiklistarskóla, þá gæti ég það alveg eins. Ég gekk inn í tíma, alveg eins og í Stokk- hólmi skömmu áður, nema þarna var ég velkomin og leið strax vel. Þar var alls konar fólk á ýmsum aldri. Þarna átti ég heima. Og ég þakka Guði fyrir að hafa lent þar og hvergi annars staðar, því þarna mátti maður vera öðruvísi. Á svið- inu er maður nefnilega eins og í lífinu, hver með sínu móti.“ Þetta voru samt ekki hennar fyrstu kynni af leiklist. „Þetta hafði svo sem lengi legið í loftinu.“ Faðir hennar, Gísli heitinn Guðmundsson, var bflstjóri leikhópa um árabil. Hvorst sem það voru leikflokkar frá Þjóðleikhúsinu eða Leikfélaginu eða frjálsir hópar sem oft voru stofnaðir til slíkra ferða. „Og hugs- aðu þér. Þeir fóru allan hringinn og sýndu á hverju kvöldi á annan mánuð fyrir fullu húsi. Það var þeirra tíma Sum- argleði og ekkert rusl. Ég fékk stundum að fara með í þessar ferðir, til dæmis þegar farið var með Hart í bak, Horfðu reiður um öxl og Andorra. Það var í því síðastnefnda sem ég fékk mitt fyrsta hlut- verk. Ég var engill sem gekk yfir sviðið. Ég lék engilinn í Aratungu og Keflavík. í lok ferðarinnar sagði Gunnar Eyjólfsson, sem var í aðalhlutverkinu, að hann væri búinn að innrita mig í leiklistarskólann og ég gæti byrjað þegar ég yrði tólf ára. Ég var átta ára þá. Seinna komst ég að því að maður byrjaði ekki tólf ára í leiklistarskóla og varð fyrir miklum von- brigðum." Eins og aðrir sem voru í Leiklistar- skóla SÁL, talar hún af miklum hlýhug um þennan skóla sem var stofnaður og rekinn alfarið af nemendum sjálfum allt þar til Leiklistarskóli íslands tók til starfa eftir þriggja ára tilvist SÁL-skólans. „Við vorum svo ung þegar þetta var. Ég skil ekki hvernig kennararnir nenntu þessu og það á lúsarlaunum. Við vorum oft ekkert nema dónaskapurinn. Á þriðja starfsári SÁL-skólans ákváðu leik- húsin að starfrækja eigin skóla. Við vor- um með samsæri í gangi, ætluðum öll í inntökuprófið þeirra og auðvitað að standast það. Þegar við kæmumst inn, ætluðum við að segja: Nei takk! Við erum með betri skóla sjálf. Á endanum fór það svo að tvær stóðust prófið.“ Guð- rún var önnur þeirra en hún sneri samt aftur í SÁL-skólann. Ég spyr hana hvers 70 HEIMSMYND
Qupperneq 1
Qupperneq 2
Qupperneq 3
Qupperneq 4
Qupperneq 5
Qupperneq 6
Qupperneq 7
Qupperneq 8
Qupperneq 9
Qupperneq 10
Qupperneq 11
Qupperneq 12
Qupperneq 13
Qupperneq 14
Qupperneq 15
Qupperneq 16
Qupperneq 17
Qupperneq 18
Qupperneq 19
Qupperneq 20
Qupperneq 21
Qupperneq 22
Qupperneq 23
Qupperneq 24
Qupperneq 25
Qupperneq 26
Qupperneq 27
Qupperneq 28
Qupperneq 29
Qupperneq 30
Qupperneq 31
Qupperneq 32
Qupperneq 33
Qupperneq 34
Qupperneq 35
Qupperneq 36
Qupperneq 37
Qupperneq 38
Qupperneq 39
Qupperneq 40
Qupperneq 41
Qupperneq 42
Qupperneq 43
Qupperneq 44
Qupperneq 45
Qupperneq 46
Qupperneq 47
Qupperneq 48
Qupperneq 49
Qupperneq 50
Qupperneq 51
Qupperneq 52
Qupperneq 53
Qupperneq 54
Qupperneq 55
Qupperneq 56
Qupperneq 57
Qupperneq 58
Qupperneq 59
Qupperneq 60
Qupperneq 61
Qupperneq 62
Qupperneq 63
Qupperneq 64
Qupperneq 65
Qupperneq 66
Qupperneq 67
Qupperneq 68
Qupperneq 69
Qupperneq 70
Qupperneq 71
Qupperneq 72
Qupperneq 73
Qupperneq 74
Qupperneq 75
Qupperneq 76
Qupperneq 77
Qupperneq 78
Qupperneq 79
Qupperneq 80
Qupperneq 81
Qupperneq 82
Qupperneq 83
Qupperneq 84
Qupperneq 85
Qupperneq 86
Qupperneq 87
Qupperneq 88
Qupperneq 89
Qupperneq 90
Qupperneq 91
Qupperneq 92
Qupperneq 93
Qupperneq 94
Qupperneq 95
Qupperneq 96
Qupperneq 97
Qupperneq 98
Qupperneq 99
Qupperneq 100
Qupperneq 101
Qupperneq 102
Qupperneq 103
Qupperneq 104
Qupperneq 105
Qupperneq 106
Qupperneq 107
Qupperneq 108
Qupperneq 109
Qupperneq 110
Qupperneq 111
Qupperneq 112
Qupperneq 113
Qupperneq 114
Qupperneq 115
Qupperneq 116
Qupperneq 117
Qupperneq 118
Qupperneq 119
Qupperneq 120
Qupperneq 121
Qupperneq 122
Qupperneq 123
Qupperneq 124
Qupperneq 125
Qupperneq 126
Qupperneq 127
Qupperneq 128
Qupperneq 129
Qupperneq 130
Qupperneq 131
Qupperneq 132
Qupperneq 133
Qupperneq 134
Qupperneq 135
Qupperneq 136
Qupperneq 137
Qupperneq 138
Qupperneq 139
Qupperneq 140

x

Heimsmynd

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Heimsmynd
https://timarit.is/publication/1408

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.