Morgunblaðið - 17.03.2022, Blaðsíða 50

50 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 17. MARS 2022
✝
Sigríður Þóra
Helgadóttir
fæddist að Helgu-
söndum undir Eyja-
fjöllum 3. sept-
ember 1926. Hún
lést á hjúkrunar-
heimilinu Grund í
Reykjavík þann 4.
mars 2022. For-
eldrar hennar voru
hjónin Helgi Jón-
asson bóndi, f. 7.5.
1894, d. 4.1. 1987, og Guðlaug
Sigurðardóttir húsfreyja, f.
16.11. 1889, d. 8.10. 1980. Þau
bjuggu að Helgusöndum og síð-
ar Seljalandsseli undir Eyjafjöll-
um. Systkini Sigríðar voru þau
Ólafur Jónas, Halldóra Guðrún,
andvana fætt stúlkubarn, Guð-
björg Jónína og Sigurður Guð-
berg. Hálfbróðir Sigríðar, sam-
feðra, var Elimar, og uppeldis-
bróðir var Sigurður
Sigurþórsson sem er nú einn eft-
irlifenda þeirra systkina.
Sigríður giftist 17.10. 1946
Herbert Jóhanni Sveinbjörns-
syni frá Vestmannaeyjum, f. 9.7.
1925, d. 12.1. 1984. Foreldrar
Herberts voru hjónin Svein-
björn Ágúst Benónýsson, f. 8.8.
1892, og Hindrika Júlía Helga-
dóttir, f. 2.7. 1894. Börn Sigríð-
ar og Herberts eru: 1) Guðlaug
Ósk Gunnarsdóttir, f. 1992. 4)
Gunnar, f. 30.5. 1958, maki Sig-
rún Einarsdóttir, f. 3.7. 1961,
börn: Hrund, f. 1984, maki Ólaf-
ur Gylfason, f. 1986, börn: Al-
mar Andri Arnarsson, f. 2008,
Úlfur Logi Arnarsson, f. 2010,
Bergrós Eva Ólafsdóttir, f. 2018,
Hugrún Anna Ólafsdóttir, f.
2021. Kári, f. 1989, maki Juliet
Nampala, f. 1986.
Sigríður fluttist að Selja-
landsseli með foreldrum sínum
átta ára gömul. Þar vann hún öll
almenn sveitastörf þar til hún
var 19 ára, en þá fór hún til
starfa í Vestmannaeyjum, þar
sem hún kynntist eiginmanni
sínum, Herbert Jóhanni Svein-
björnssyni. Árið 1961 flytur Sig-
ríður frá Vestmannaeyjum upp
á land með börnin þegar þau
Herbert skildu. Hún fer til
starfa hjá Kaupfélagi Rang-
æinga á Rauðalæk til að taka að
sér mötuneyti kaupfélagsins
þar. Árið 1965 flytur hún til
Þorlákshafnar og starfar þá í
mötuneyti Meitilsins hf. Þar býr
hún með börnum sínum að Skál-
holtsbraut 13. Árið 1980, þegar
kom að því að börnin voru flogin
úr hreiðrinu, ákveður Sigríður
að flytja til Reykjavíkur. Strax
hóf hún þá störf á Landakots-
spítala og sinnti þar ýmsum
störfum þar til hún fór á eft-
irlaun árið 1996.
Útför Sigríðar Þóru fer fram
frá Garðakirkju í dag, 17. mars
2022, kl. 13.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
Helga, f. 5.10. 1946,
maki Guðmundur
Þ. Halldórsson, f.
3.8. 1944, börn:
Henrý Berg, f.
1967, börn: a)
Helga Sara, f. 1987,
maki Arnar Björns-
son, f. 1985, börn:
Emil Aron og
Adam Darri, b)
Viktoría Berg, f.
1996, maki Bjarki
Þór Guðmundsson, f. 1997, c)
Grétar Berg, f. 2006. Victor
Berg, f. 1970, maki Hildigunnur
Gísladóttir, f. 1969, börn: Sóley
Berg, f. 1998, maki Birkir F.
Snævarsson, f. 1995, Svanhvít
Berg, f. 2002. Leó Berg, f. 1977.
2) Henný Júlía, f. 14.5. 1952,
maki Reynir Sigurjónsson, f.
23.6. 1951, börn: Heiður, f. 1972,
börn: Gabriel Gauti Einarsson, f.
1996, Hekla Júlía Kristinsdóttir,
f. 2004, Þórunn Dúna Kristins-
dóttir, f. 2005, Tómas Tumi
Kristinsson, f. 2008. Sigríður, f.
1981, maki Michael Erinfolami,
f. 1984. 3) Ágústa Benný, f. 25.9.
1956, maki Eyþór Björgvinsson,
f. 31.3. 1953, d. 22.7. 2021, börn:
Eyþór Ingi, f. 1979, maki Inga R.
Bachmann, f. 1980; börn: Gróa
Laufey, f. 2013. Ásta, f. 1982.
Finnur Már, f. 1994, maki Björg
Þú áttir þrek og hafðir verk að vinna
og varst þér sjálfri hlífðarlaus og
hörð.
Þú vaktir yfir velferð barna þinna.
Þú vildir rækta þeirra ættarjörð.
Ég flyt þér, móðir, þakkir þús-
undfaldar,
og þjóðin öll má heyra kvæði mitt.
Er Íslands mestu mæður verða tald-
ar,
þá mun það hljóma fagurt nafnið
þitt.
Blessuð sé öll þín barátta og vinna.
Blessað sé þitt hús, garður feðra
minna,
sem geymir lengi gömul spor.
Haf hjartans þakkir, blessun barna
þinna,
og bráðum kemur eilíft vor.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)
Takk mamma og tengda-
mamma fyrir samfylgdina í
gegnum lífið.
Henný og Reynir.
Elsku mamma,
ég á þér allt að þakka.
Mildin þín var skjólið og skjöldur yfir
mig.
Þú svæfðir unga drenginn, svo falleg
og blíð,
og tókst mínu svari þegar bjátaði á.
Þú hvattir mig til dáða, þér fannst ég
gæti allt.
Það var gott veganesti fyrir ungan
mann.
Agi þinn og hrósið kenndi mér dug,
þú gerðir til mín kröfur, ég hafði gott
af því,
ég vissi að innst var mildin sem
móðurhjartað á,
og alltaf var allt fyrirgefið, okkar
beggja mál.
Nú kveð ég þig mamma, takk fyrir
allt.
Elsku besta mamma, takk fyrir allt.
Gunnar Herbertsson.
Í dag er hún Sigríður Þóra
tengdamóðir mín borin til graf-
ar. Ég var ung að árum þegar
ég kom fyrst í heimsókn með
Gunnari á Skálholtsbraut í Þor-
lákshöfn. Þetta var að sumar-
lagi, húsið var fallegt og við það
var afskaplega fallegur garður
sem bar vott um mikla natni og
umhyggju húsráðanda en Sig-
ríður var hörkudugleg og mikill
fagurkeri. Hún hafði komið sér
og börnum sínum upp fallegu
heimili í einbýlishúsi sem hún
hafði keypt fokhelt og gert fal-
legt með góðri aðstoð Sigga
bróður síns og fleiri góðra
manna.
Sigríður var alla tíð mikið
fyrir að hafa fínt í kringum sig.
Hún var dugleg að ferðast til
útlanda, hafði gaman af söng,
og söng með kór Hrafnistu á
efri árum ásamt því að hafa un-
un af því að dansa og sýndi
meðal annars línudans. Hún
fylgdist vel með tískunni og
lagði mikið upp úr því að vera
vel tilhöfð. Hún hafði næmt
auga fyrir fallegum fötum og
spurði oft hvort maður væri í
nýjum fötum og hvar hún gæti
fengið svona. Þetta gerði hún
allt til hinstu stundar á nítug-
asta og sjötta aldursári.
Sigríður var dugleg að koma
börnum sínum á legg og til
menntunar. Hún átti það til að
vera, að mér fannst, frekar hörð
og ósveigjanleg. Þegar ég ræddi
þetta einhverju sinni þá sagði
hún að hún hefði ekki verið
svona þegar hún var yngri en
hún hefði þurft að berjast fyrir
sínu í gegnum lífið. Það er því
umhugsunarefni fyrir okkur
yngri konur að minnast þess að
það var ekki sjálfgefið að ein-
stæð móðir á þeim tíma sem
Sigríður lifði hefði getað komið
sér og sínum svo vel áfram sem
raun ber vitni. Við vorum ekki
alltaf sammála og stundum rök-
ræddum við hlutina og þá sagði
hún einhverju sinni við mig að
ég væri alveg ágæt, þetta væri
á við sálfræðitíma.
Ég vil þakka tengdamóður
minni fyrir góð kynni og sam-
fylgd síðastliðin 45 ár, hvíl í
friði elsku Sigríður.
Þín tengdadóttir,
Sigrún Einarsdóttir.
Elsku amma mín. Sannkallað
kjarnorkukvendi varstu kellan
mín enda hefurðu lifað tímana
tvenna og farið allar mögulegar
fjallabaksleiðir á kortinu. Rudd-
ir sannarlega brautir kvenfrels-
is, sem reyndar fóru fram úr
áætlunum fórnarkostnaðar, og
kölluðu á hugrekki, seiglu og
kalt mat þess tíma og tíðaranda.
Eins og ég skutlaði þér
stundum á dansiböll hér áður þá
var ég að sækja mínar dömur á
fyrsta dansiball ársins einmitt
þegar þú smelltir á þig allra fín-
ustu spariskónum og hvarfst á
braut inn í ljósið og í faðm
þeirra sem biðu þín spennt
handan víddarinnar sem við
dveljum í núna – nokkuð stór
hópur og sennilega fleiri von-
biðlar en þú hefur ráðið við eða
kosið. Þið finnið út úr því þarna
út frá.
Þú þekktir jú kvenna best
víddirnar og talaðir oft um þann
hæfileika þinn sem þú vildir síð-
ur næra, en þurftir á stundum
að sinna fólki að handan sem
vildi bráðnauðsynlega koma til
þín, eða í gegn um þig, skila-
boðum úr hinni víddinni. Eitt-
hvað af þessum eiginleika hefur
skilað sér til afkomenda og ég
leitaði mjög oft til þín til að
ráða eða ræða draumana mína,
spá í bolla eða spil yfir sterku
kaffi og kannski einum eða
tveimur grænum More. Þú
varst alltaf varfærin enda viss-
irðu eflaust miklu meira en þú
lést uppi þótt hreinskilni væri
leynt og ljóst þitt aðalsmerki
elskan.
Minningarnar sem hafa skot-
ið upp kollinum í aðdraganda
brottfarar þinnar eru fjölmarg-
ar en við höfðum jú rætt þær
allflestar með Dimmsuna vapp-
andi og hnusandi í kringum
okkur með kleinuslef um allt
andlit.
– Þegar ég var í pössun hjá
þér og við löbbuðum eldsnemma
á morgnana í Meitilinn þar sem
þú bjóst um mig í einni potta-
hillunni í norðvesturhorninu og
ég hélt áfram að sofa á meðan
þú hófst handa. Þú varst drottn-
ing í ríki þínu í Meitlinum og
hafðir fullkomna stjórn á öllum
körlunum, sem mér fannst lykta
furðulega og haga sér einkenni-
lega, en þú fullvissaðir mig um
að þeir væru sárasaklausir og
bestu skinn.
– Þegar Sigríður systir fædd-
ist og þú komst úr miðju ára-
mótapartíi á Vesturgötunni hjá
Sinnu og Ámunda til að passa
mig – og vaktir mig svo ofur-
fallega til að segja mér að ég
væri orðin stóra systir, eftir að
ég hafði kvartað sáran yfir því
að missa af flugeldum og ára-
mótabrennu á meðan móðir mín
var sennilega með sjö í útvíkk-
un bíðandi af stóískrí ró eftir
sjúkraflutningamönnum á
rauðri vakt og ljósmæðrum með
stærsta hjartað.
– Þegar við, nokkrum áratug-
um síðar, fengum okkur smá
púrt í fallegum Cambridge-an-
tíkglösum við hin ýmsu tilefni á
Grundinni og þú sagðir mér
sögur sem ég hafði ekki heyrt
áður, en yljuðu alveg heilan
helling og settu hlutina í annað
og rétt samhengi.
Elsku hjartans Sigg’amma
skvísípísí – ég veit að þú fylgist
grannt með okkur inn á milli
þess sem þú sinnir þínu fólki í
víddinni, hefur skoðanir og
skammar sjálfsagt mann, konu
og annan, hafnar vonbiðlum á
dansiböllum eða fylgist með
nýjustu tísku þarna upp frá – er
þett’ekki voða mikið hvítt,
kremað eða léttdrappað?
Treysti á smekkvísi þína hjart-
að mitt.
Takk og þar til næst elskan.
Heiður Reynisdóttir.
Elskuleg föðursystir mín,
Sigríður Helgadóttir, hefur
kvatt okkur 95 ára að aldri.
Hún kveður síðust af þeim
systkinum frá Seljalandsseli V-
Eyjafjöllum. Á æskuárum mín-
um í Þorlákshöfn bjó Sigga
frænka í næstu götu við okkur
en lóðirnar lágu saman. Húsið
hennar og húsið okkar voru
byggð á sama tíma og pabbi
hjálpaði systur sinni við að
koma sér fyrir, en hún var frá-
skilin fjögurra barna móðir.
Flutt var inn í bæði húsin um
það leyti sem ég fæddist þannig
að Sigga frænka varð strax stór
hluti af mínu daglega lífi. Ég
man vel þegar ég fékk að vera
með Siggu frænku í mötuneyti
Meitilsins þar sem hún vann.
Þar var gott að vera og ásamt
því að aðstoða við framreiðslu
og umsjón matarmiða gat ég
dundað mér lengi við gluggann
sem sneri út að höfninni og
horft á skipin koma inn eftir
dagróðrana. Minningarnar eru
líka margar af G-götunni en þar
var alltaf glatt á hjalla, spilað,
hlegið og gantast í eldhúskrókn-
um. Þegar fjölskyldan hittist
var oft tekinn upp gítarinn og
sungið mikið og þar naut Sigga
sín vel. Það var mikill samgang-
ur á milli heimilanna og gott að
koma til Siggu og þegar ég fór
að læra á píanó var það sjálf-
sagt að ég fengi að æfa mig á
rafmagnsorgelið heima hjá
henni. Þegar hún flutti síðan til
Reykjavíkur varð það hluti af
ferðinni að koma við á
Háaleitisbrautinni í kaffi. Sigga
hafði gaman af því að ræða
stjörnumerki og við meyjurnar
gátum rætt þau mál lengi vel.
Við áttum þann fallega sið í tugi
ára að ég hringdi í hana á
afmælisdaginn hennar þann
þriðja september og hún síðan
aftur í mig þann tíunda. Ég á
eftir að sakna þeirra símtala
mikið því báða dagana voru tek-
in löng símtöl um allt milli him-
ins og jarðar en Sigga fylgdist
alltaf vel með, hvort sem það
sneri að fjölskyldunni, sam-
félaginu eða pólitík. Sigga var
glæsileg kona og á hátíðar- og
tyllidögum klæddi hún sig upp í
upphlutinn sinn og var mjög
stolt af því að klæðast honum.
Þegar ég fór þá leið að sauma
mér búning fór ég til hennar og
leyfði henni að fylgjast með
framgangi vinnunnar. Þegar
saumaskapnum lauk heimsótti
ég hana sérstaklega á Grund til
að sýna henni herlegheitin og
gladdi það hana mjög.
Sigga frænka átti alltaf og
mun alltaf eiga sérstakan stað í
hjarta mér. Hún var ákveðin
kona, hafði sterkar skoðanir og
tókst á við lífið eins og það var.
Það má segja að hún og systk-
inin lifðu tímana tvenna, Sigga
sagði mér oft sögur frá uppeld-
isárum þeirra í sveitinni og því
umhverfi sem þá var. Það voru
ekki alltaf auðveldir tímar. Hún
og pabbi höfðu sterk tengsl og
þannig varð það líka hjá okkur
börnunum. Ég þakka elskulegri
frænku fyrir samfylgdina, um-
hyggjuna og öll samtölin í gegn-
um tíðina.
Hvíl þú í friði elsku frænka,
hafðu þökk fyrir allt.
Guðlaug Sigurðardóttir.
Sigríður Þóra
Helgadóttir
Elsku besta
tamman (tengda-
mamma) mín hefur
kvatt okkur og feng-
ið hvíldina eftir stutt veikindi. Það
þarf ekki mörg orð til að lýsa
henni, lítil kona með stóran kar-
akter og ennþá stærra hjarta.
Ást hennar til afkomenda sinna
leyndi sér aldrei og það hafa verið
forréttindi fyrir börnin okkar að
hafa átt hana sem ömmu og okkur
hin að eiga hana að.
Takk fyrir allt saman, elsku
Lára mín, og við sjáumst seinna.
Ljúfi drottinn lýstu mér,
svo lífsins veg ég finni
láttu ætíð ljós frá þér
ljóma í sálu minni.
(Ómar Ragnarsson/Gísli á Uppsölum)
Þín tengdadóttir,
Anna María Benediktsdóttir
(Maja).
Látin er kær frænka mín, Lára
Thorarensen, langt um aldur
fram eftir stutta en snarpa bar-
áttu við krabbamein. Lára, eða
Lára Sigríður eins og ég nefndi
hana alltaf til aðgreiningar frá öll-
um Lárunum í fjölskyldunni, var
dóttir Valda bróður og Hrafnhild-
ar konu hans sem lést fyrir rúmu
ári. Lára ólst að hluta til upp hjá
móðurafa sínum og -ömmu á
Eskifirði. Við Lára vorum alltaf í
góðu sambandi og var mjög kært
milli okkar og sakna ég þess nú að
heyra ekki hláturinn hennar og
ljúfa viðmótið. Ég hitti hana síð-
ast nú um jólin og var hún þá
hress að vanda og tók á móti okk-
ur af rausnarskap eins og alltaf.
Lára var hugmyndarík og fram-
takssöm kona og lét sér ekki allt
fyrir brjósti brenna, hún talaði
hreina íslensku formálalaust og
hafði skemmtilegan húmor og
dillandi hlátur. Mesta lukka Láru
var að hitta Þórarin sinn bæði ung
að árum og lífsglöð. Þau hófu bú-
Lára Sigríður
Thorarensen
✝
Lára Sigríður
Thorarensen
fæddist 28. sept-
ember 1963. Hún
lést 19. febrúar
2022.
Útför Láru fór
fram 3. mars 2022.
skap á Eskifirði og
bjuggu þar lengst
framan af sínum bú-
skap og tóku sér
margt nýstárlegt
fyrir hendur og voru
óhrædd að fara nýj-
ar leiðir. Þórarinn
og Lára eignuðust
tvo mjög efnilega
drengi, þá Eirík og
Magnús, sem hafa
gefið þeim 11 barna-
börn, sum á ská, en hjá Láru áttu
þau öll sama sess og veittu henni
mikla gleði. Það var sérstaklega
áberandi hversu mikil glaðværð
ríkti alltaf á heimilinu og þar
lögðu allir sig fram um að hafa
gaman og styrkja hvert annað.
Þau hjón áttu svo auðvelt með að
bregða á leik með drengjunum
sínum og fjölskyldum þeirra og
þar tóku allir þátt og lögðu sitt af
mörkum. Drengirnir þeirra bera
það með sér í dag að hafa verið
aldir upp í mikilli ást og gleði.
Þórarinn og Lára tóku sér margt
fyrir hendur og oft voru dreng-
irnir þeirra hafðir með í ráðum.
Við hjónin áttum þau Láru og
Þórarin fyrir vini og nutum gest-
risni þeirra í heimsóknum okkar
til Eskifjarðar á fyrri árum en
tengslin urðu nánari þegar þau
fluttu fyrir allmörgum árum á
höfuðborgarsvæðið og vináttan
styrktist. Lára var í eðli sínu lífs-
glöð kona og lék allt í höndum
hennar, hún var hugmyndarík og
traust og vinum sínum og fjöl-
skyldu góð. Samband þeirra
hjóna var innilegt og gott og virtu
þau hvort annað og styrktu, það
var gaman að vera samvistum
með þeim því alltaf var leitað að
jákvæðum og skemmtilegum hlið-
um samtímans.
Að leiðarlokum þökkum við
hjónin vináttu Láru og samveru-
stundirnar og biðjum henni Guðs
blessunar.
Elsku Þórarinn, Eiríkur,
Magnús, fjölskyldur ykkar,
Valdemar faðir Láru, systkini og
allir aðstandendur, við Ægir
sendum ykkur innilegar samúðar-
kveðjur fullviss þess að minning
um góða konu mun lifa að eilífu.
Takk fyrir allt, elsku Lára.
Þín frænka,
Margrét Thorarensen.
Stapahrauni 5, Hafnarfirði
Sími: 565 9775
www.uth.is - uth@uth.is
Frímann
897 2468
Hálfdán
898 5765
Ólöf
898 3075
Kristín
699 0512
Elsku móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
GUÐRÚN EYJÓLFSDÓTTIR,
Aflagranda 40,
lést á dvalarheimilinu Grund við Hringbraut
miðvikudaginn 9. mars. Útför hennar fer
fram frá Neskirkju í Reykjavík þriðjudaginn
22. mars klukkan 13.
Brynjólfur Á. Guðbjörnsson Sigríður S. Halldórsdóttir
Gunnar Þórólfsson Jóhanna Friðgeirsdóttir
Elísabet Þórólfsdóttir
Meyvant Þórólfsson Rósa Guðbjartsdóttir
Bjarni Þ. Þórólfsson Hrefna S. Briem
barnabörn og aðrir afkomendur