Morgunblaðið - 17.03.2022, Blaðsíða 54

✝
Bjarni Th. Mat-
hiesen bruna-
vörður fæddist 12.
janúar 1940 í Hafn-
arfirði. Hann lést á
líknardeild Land-
spítalans á Landa-
koti 9. mars 2022.
Foreldrar hans
voru hjónin Theó-
dór Árni Mathiesen
læknir frá Hafnar-
firði, f. 12. mars
1907, d. 18. janúar 1957, og Júl-
íana Sigríður Mathiesen frá
Keflavík, f. 25. september 1909,
d. 2. janúar 1995. Systur Bjarna
eru Inga Th. Mathiesen, f. 29.
ágúst 1937, d. 17. febrúar 1985,
og Sigríður Th. Mathiesen, f. 6.
mars 1946.
Bjarni lætur eftir sig eigin-
konu sína, Ruth Guðjónsdóttur
fyrrverandi bankastarfsmann,
fyrstu árin sem rafvirki hjá
Ormsson. Árið 1964 hóf Bjarni
störf hjá Slökkviliðinu í Reykja-
vík, þar sem hann var bruna-
vörður, sinnti sjúkraflutningum
og var eldvarnaeftirlitsmaður
allt til ársins 2007. Samhliða
störfum sínum hjá Slökkviliðinu
vann Bjarni í Steypustöðinni,
Hilti og Ármannsfelli, ásamt því
að taka túra á togurum og milli-
landaskipum. Eftir að Bjarni
hætti í Slökkviliðinu sökum ald-
urs vann hann hjá Pennanum og
Te & kaffi sem rafvirki.
Bjarni var mikill félagsmála-
maður. Hann var formaður Kiw-
anis-klúbbsins Geysis í Mosfells-
sveit árin 1981 – 1982 og for-
maður Hestamannafélagsins
Harðar árin 1987 – 1990. Hann
átti veg og vanda af því að
hestamannafélagið Hörður hélt
í fyrsta sinn Íslandsmót í hesta-
íþróttum, með tilheyrandi upp-
byggingu nýs félagssvæðis
Harðar á Varmárbökkum árið
1988.
Útför Bjarna fer fram frá
Dómkirkjunni í dag, 17. mars
2022, klukkan 13.
þau giftu sig í Hall-
grímskirkju 3. júní
1961. Börn þeirra
eru Arna Sigríður
Mathiesen arkitekt,
maki Eyjólfur Kjal-
ar Emilsson, Guð-
jón Þór Mathiesen
viðskiptafræðing-
ur, maki Auðný Vil-
hjálmsdóttir, og
Theódóra Mathie-
sen viðskiptafræð-
ingur, maki Arnór Þorkell
Gunnarsson. Barnabörn þeirra
eru Kristín Anna Eyjólfsdóttir,
Úlfur Kjalar Eyjólfsson, Theo-
dór Árni Mathiesen, Sigríður
Erla Mathiesen, Aron Bjarni
Arnórsson og Arnór Alex Arn-
órsson.
Að loknu gagnfræðaprófi hóf
Bjarni nám í rafvirkjun í Iðn-
skólanum í Reykjavík og vann
Elsku pabbi, margs er að
minnast og brölluðum við ýmis-
legt saman í gegnum árin. Skíðin,
hestarnir og allt umstangið í
kringum þá. Ég minnist þess sér-
staklega þegar þú og mamma
voruð að byrja uppbygginguna í
Borgarfirðinum, þið voruð komin
með hjólhýsið á lóðina og þurfti
þá að gera pall í kringum bústað-
inn. Man eftir ferðinni þegar þú
keyptir efnið í pallinn, timbrið og
fúavörnina, festir á eina af þeim
fjölmörgu kerrum sem þú smíð-
aðir. Þú sendir mömmu af stað á
jeppanum með kerruna í eftir-
dragi. Við fórum ríðandi úr Mos-
fellssveitinni á Þingvelli, yfir
Leggjabrjót og niður í Hvalfjörð-
inn. Þá var haldið yfir Síldar-
mannagötur og áttum við að
koma niður í Skorradal. Ekki
vildi betur til en að við villtumst í
þoku. Þar þurftum við að vaða
mýrar og litlu munaði að við
kæmumst ekki á leiðarenda. Á
meðan var mamma búin að keyra
um Skorradalinn með kerruna í
eftirdragi að leita að okkur. Við
komumst á leiðarenda og slupp-
um við að fúaverja pallinn, þar
sem fúavarinn hafði sprungið og
pallaefnið var orðið gagnvarið
fyrir lífstíð. Þetta er nú bara ein
af þeim sögum þar sem þú fórst
örlítið fram úr þér. Þegar við vor-
um með hestana í sumarbeit við
Skálatún var oft farið eftir vinnu í
útreiðartúra. Eitt skiptið þegar
við fórum að ná í hestana spark-
aði einn klárinn í olnbogann á
mér. Ég kveinkaði mér en eins og
svo oft sagðir þú „þetta grær áð-
ur en þú giftir þig“. Það var svo
ekki fyrr en viku síðar sem þú
fórst með mig upp á slysó, inn á
bak við eins og gerðist stundum,
kom þá í ljós að ég var „bara“
handleggsbrotinn. Þetta var eins
og þú varst, ekki að þvælast á
spítala nema eitthvað almenni-
legt væri að.
Þau ófáu skipti sem þú fórst
með okkur vinina upp í Skálafell
til þess að gista í KR-skálanum
þurfti að kalla til vini til að koma
að aðstoða við að draga okkur
upp úr sköflum á leiðinni. Eitt hef
ég lært af þér elsku pabbi „þetta
reddast“ eins og þú sagðir svo
oft.
Ekki má gleyma skíðaferðun-
um til Austurríkis. Þar sem þú
eins og höfðingi renndir þér niður
brekkurnar með okkur mömmu
frá morgni til kvölds. Að loknum
góðum skíðadegi dróstu mömmu
fram á dansgólfið á Park hótel í
Sölden og svifuð þið um gólfið
eins og englar.
Það er ekki hægt að ljúka
þessu nema að minnast á hvað
þér þótti gaman að keyra, akandi
um á Súkkunni hvert á land sem
er. Sú saga kemur upp í hugann
þegar þú birtist á Skógum hjá
okkur fjölskyldunni í sumar. Þú
komast akandi í hlað á nýja bíln-
um eins og herforingi, við spil-
uðum og borðuðum góðan mat.
Morguninn eftir hélstu ferðinni
áfram austur á Kirkjubæjar-
klaustur og hittir hann Loft á
Strönd. Þú ókst svo sem leið lá
niður í Meðalland til að skoða
gamla bæinn á Strönd. Við vorum
búnir að tala um að þú myndir
stoppa hjá okkur á leiðinni til
baka, en þegar mig var farið að
lengja eftir þér hringdi ég í þig.
Það stóð ekki á svarinu, „ég var
svo niðursokkinn í aksturinn að
ég gleymdi bara að beygja“.
Þetta lýsir þér svo vel, aksturinn
átti hug þinn allan.
Elsku pabbi, mikið á ég eftir
að sakna þín.
Þinn sonur,
Guðjón Þór Mathiesen.
Í dag kveð ég elsku ljúfa
tengdaföður minn og langar mig
með nokkrum orðum að minnast
hans Bjarna, þá fyrst og fremst
að þakka fyrir tímann okkar sam-
an. Ég sá hann fyrst árið 1989
þegar ég og Guðjón byrjuðum að
stinga saman nefjum. Bjarni var
stór og mikill maður en um leið
mjúkur bangsi með stórt hjarta.
Sannkallað ljúfmenni með hjart-
að á réttum stað og ætíð reiðubú-
inn að hjálpa. Bjarni var einkar
ósérhlífinn og nutum við hjónin
góðs af því í gegnum árin. Góður
vitnisburður um það var öll sú að-
stoð sem hann veitti okkur þegar
við gerðum upp húsið okkar á
Grettisgötunni. Um leið og hann
kláraði vinnudaginn var hann
mættur til okkar með bros á vör,
þó að hann væri oft uppgefinn
eftir langan vinnudag. Bjarni
unni sér afar vel í hesthúsinu og í
sumarbústaðnum og þar fannst
honum best að vera, eins og
kóngur í ríki sínu. Börnin okkar,
Theo og Sigga, elskuðu að koma
til ömmu og afa í Bjarnabæ, þar
sem afi var í essinu sínu. Labbaði
hann oft á tíðum, fattur í baki og
með ístruna út í loftið, um land-
areignina og sýndi okkur nýjasta
afraksturinn í skógræktinni, afar
stoltur. Í seinni tíð átti ég það til
að skamma karlinn fyrir að hugsa
ekki nógu vel um sig, röflaði í
honum um hollt mataræði og
mikilvægi hreyfingar. Ég veit að
honum fannst þetta kvabb í mér
ekkert sérstaklega skemmtilegt
en hann maldaði aldrei í móinn,
hlustaði bara og brosti, svona var
hann Bjarni minn.
Afi Bjarni er nú fallinn frá og
verður lífið tómlegt án hans.
Elsku Bjarni, megir þú hvíla í
friði, þín tengdadóttir,
Auðný.
Bjarni Th. Mathiesen, eða afi
minn, er hreint út sagt einstakur
maður. Hann er einhver dugleg-
asti og krúttlegasti karl sem ég
hef hitt á lífsleiðinni og sama
hversu oft hann var sleginn niður
kom hann alltaf til baka jákvæð-
ur og glaður. Alltaf til í að hjálpa,
sama hvort það var að hlaupa inn
í eld og bjarga mannslífum eða
svo lítið sem að skutla manni á
æfingar.
Bjarni Math er ekki bara afi,
pabbi eða eiginmaður, hann er
hetja og fyrirmynd sem allir
gætu nýtt sér.
Hvíldu í friði nafni.
Dinga-linga-ling.
Þinn afastrákur
Aron Bjarni Arnórsson.
Í dag kveðjum við okkar ást-
kæra afa Bjarna. Það fyrsta sem
kemur upp í hugann er hversu
mikið hann afi gaf af sér. Af hon-
um skein risavaxið bros sem ylj-
aði okkur inn að beini. Hann var
okkur afar náinn og hann gerði
allt til að rækta sambandið við
okkur til þess að hann gæti átt
okkur að þegar líða tæki á ævina.
Sumarbústaðaferðirnar með
afa og ömmu eru okkur afar
minnisstæðar. Við vöknuðum
eldsnemma við vekjaraklukkuna
til að fara með afa út að fána-
stöng að flagga. Fáninn var vel
samanbrotinn og langan tíma tók
að kenna okkur tilheyrandi fána-
hnúta. Sama hversu lengi við
vorum að baksa við hnútana var
hann ekkert annað er þolinmæð-
in uppmáluð. Þegar búið var að
flagga gat dagurinn hafist með
öllum þeim ævintýrum sem
fylgdu sveitinni.
Í dag kveðjum við afa okkar
með söknuði. Maðurinn sem hélt
í húmorinn allt fram að síðasta
andardrætti hefur fengið hvíld-
ina sína. Hlýjar minningar um
hann munu lifa í hjörtum okkar
um ókomna tíð.
Þín afabörn,
Theodór Árni og
Sigríður Erla.
Bjarni Th. Mathiesen kvaddi
þessa tilvist þann 9. mars sl. Er
þar genginn einn af litríkari
mönnum sem starfað hafa hjá
slökkviliðinu okkar.
Við kölluðum hann alltaf
Bjarna Matt, þennan tignarlega
herramann sem hóf störf hjá
Slökkviliði Reykjavíkur í upphafi
árs 1964, þá rétt að verða 24 ára
gamall. Starfsævi hans lauk hjá
arftakanum, Slökkviliði höfuð-
borgarsvæðisins, árið 2007.
Fyrstu áratugina var hann í
varðliðinu þar sem hann starfaði
við slökkvistörf og sjúkraflutn-
inga en færði sig svo yfir í eld-
varnaeftirlitið og vann við for-
varnir og eftirlit fram að
starfslokum.
Bjarni var ósérhlífinn og helj-
armenni til vinnu og gekk af
krafti fram í störfum sínum, svo
mjög að samstarfsmenn höfðu
oft á orði að hann hefði níu líf
eins og kötturinn. Ekki nóg með
það, heldur þótti þeim oft á þau
gengið og eflaust hefur honum
verið úthlutað mun fleiri lífum en
kettinum – eða hann verið fædd-
ur undir heillastjörnu.
Hann var ekkert sérstaklega
nýjungagjarn, hann Bjarni Matt.
Þ.e.a.s. hann sá ekki tilgang í að
breyta því sem gott þótti og hafði
alltaf virkað og lét í sér heyra ef
honum fannst nýtt verklag eða
búnaður óþarfa pjatt eða drasl.
Engu að síður vann hann ötul-
lega að framgangi liðsins og bar
hag þess ætíð fyrir brjósti.
Bjarni Matt var mikill karakt-
er, ákveðinn og fastur fyrir og lét
aldrei vaða yfir sig. Hann hafði
sterkar skoðanir á flestu og var
ófeiminn við að koma þeim á
framfæri. Hann var líka mikill
vinur vina sinna og stóð þétt við
hlið og að baki félögum sínum.
Hann var duglegur að sækja
samkomur eldri slökkviliðs-
manna eftir að starfsferlinum
lauk og líta við hjá okkur í kaffi á
meðan heilsa hans leyfði.
Nú hefur Bjarni Matt, vinur
okkar og vinnufélagi, lokið sínum
úthlutuðu lífum í þessari tilvist
og lokað þreyttum augunum í
hinsta sinn hérna megin. Við
þökkum honum samfylgdina og
vottum aðstandendum hans og
vinum okkar dýpstu samúð.
F.h. samstarfsfólks hjá
Slökkviliði höfuðborgarsvæðis-
ins,
Jón Viðar Matthíasson
slökkviliðsstjóri.
Bjarni Th.
Mathiesen
54 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 17. MARS 2022
Harpa Heimisdóttir
s. 842 0204
Brynja Gunnarsdóttir
s. 821 2045
Kirkjulundur 19 | 210 Garðabær
s. 842 0204 | www.harpautfor.is
Ástkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir,
amma og langamma,
INGIBJÖRG BJARNADÓTTIR,
lést á líknardeildinni í Kópavogi 8. mars.
Útförin fer fram frá Grafarvogskirkju
24. mars klukkan 13.
Sérstakar þakkir fær starfsfólk líknardeildarinnar.
Hannes Erlendsson
Sirrý Hannesdóttir David Þór Hlinason
Bjarni Hannesson Hafdís Dögg Bragadóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
GUÐRÚN DANÍELSDÓTTIR
sjúkraliði,
lést á hjúkrunar- og dvalarheimilinu Höfða
að morgni 14. mars. Útför Guðrúnar fer
fram frá Akraneskirkju 25. mars klukkan 13. Innilegar þakkir til
starfsfólks Höfða fyrir einstaka umönnun og hlýju.
Hlekk á streymi má nálgast á mbl.is/andlat.
Guðlaug Sigrún Sigurjónsd. Halldór Ólafsson
Drífa Björnsdóttir
Daníel Vigfúss. Ólafsson Alina Anisko
Íris Mjöll Ólafsdóttir Ólafur Danivalsson
Ástkær systir, móðir, tengdamóðir,
mágkona og amma,
GUNNLAUG SVERRISDÓTTIR
læknaritari,
áður Dalalandi 12,
Reykjavík,
andaðist á Hrafnistu á Sléttuvegi
í Reykjavík fimmtudaginn 10. mars.
Útförin fer fram frá Bústaðakirkju þriðjudaginn
29. mars klukkan 13.
Guðlaug Sverrisdóttir Magnús Einarsson
Gústaf Sigurðsson Candra Farida Simanjuntak
Sverrir Sigurðsson Auður Daníelsdóttir
Gunnar Már Sigurðsson
Árni Sigurðsson Elín Kristín Guðmundsdóttir
og barnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
KRISTJANA KJARTANSDÓTTIR,
Gullsmára 9,
áður Kílhrauni á Skeiðum,
lést sunnudaginn 13. mars. Útförin fer fram
frá Lindakirkju föstudaginn 18. mars klukkan 11.
Þeim sem vildu minnast hennar er bent á Hjartaheill.
Valgarður Sigurðsson
Fanney Sigurðardóttir Birgir Einarsson
Kjartan Pétur Sigurðsson Heng Shi
Dröfn Sigurðardóttir Guðmundur Þorsteinsson
Kolbrún Sigurðardóttir Jón Þór Guðmundsson
Þórður Jóhann Guðmunds. Vala Hrönn Bjarkadóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir
og amma,
ANNA SÓLMUNDSDÓTTIR,
Vesturási 43,
lést laugardaginn 12. mars.
Útför hennar fer fram frá Dómkirkjunni
fimmtudaginn 24. mars klukkan 15.
Blóm eru vinsamlega afþökkuð en þeim sem vildu
minnast hennar er bent á Parkinsonsamtökin.
Geir Geirsson
Guðjón Geirsson
Kjartan Orri Geirsson S. Kolbrún Indriðadóttir
Herbert Geirsson Þóra Rós Guðbrandsdóttir
og ömmubörn