Skírnir - 01.12.1915, Blaðsíða 74

410
Hægri og vinstri.
— og eg má geta þess í trúnaði við þetta tækifæri, að
hún á vanda fyrir liðaveiki, gigt og sinateygjur, svo eg
nefni ekki fleiri kvilla, — hvernig færi þá fyrir veslings
fólkinu okkar ? Mundu þá ekki foreldrar okkar verða að
iðrast þess sáran að hafa gert svo mikinn mun á systrum
sem eru svo algerlega jafnar? Æ! vér mundum deyja í
eymd; því eg gæti ekki ekki einu sinni hripað auðmjúka
hjálparbeiðni, þar sem eg hefi orðið að fá hönd annars til
að skrifa beiðni þá sem eg nú hefi þann heiður að bera
fram fyrir yður.
Látið svo lítið, herrar mínir, að vekja athygli foreldra
minna á því, hve óréttlátt það er að hafa eitt ba-rnið út-
undan, og hver nauðsyn ber til að þau láti öll sín börn
njóta jafnrar ástar og umönnunar. Eg er með djúpri virð-
ingu, herrar mínir, yðar hlýðinn þjónn.
Vinstri höndin.
Það lítur út fyrir, að þessi beiðni sé nú loks farin að
fá betri áheyrn en áður. Margir bafa orðið til að tala
máli vinstri handarinnar, og í nokkrum skólum hafa nem-
endur verið látnir skrifa, teikna, mála, móta, grafa og
skera með báðum höndum jafnt og þótt reynast vel. Bezta
ráðið til að æfa vinstri hönd þykir að skrifa með henni.
Hitt gangi greiðlega á eftir. Auðsætt er að mikils erum
það vert, að geta skift um hendur til að hvíla sig, og í
fjölmörgum iðjum (einn telur þær 240, annar helmingi
fleiri) kemur það sérstaklega að góðu haldi að vera jafn-
tamur á báðar hendur. Og hver veit nema þar komi að
lokum, að hvert verkfæri verði beggja handa járn.
Guðm. Finnbogason.