Eimreiðin


Eimreiðin - 01.09.1911, Blaðsíða 4

Eimreiðin - 01.09.1911, Blaðsíða 4
i6o um að láta vera sameiginleg. Vöknuðu þá íslendingar eins og af svefni við rödd hrópandans, og fylktu sér undir merki Jóns, svo Danir létu undan síga og efhdu til þjóðfundar á íslandi 1851. En þar hélt stjórnin enn fram innlimunarsteftm sinni, og þegar ekki tókst að fá Jón og hans liða til að samþykkjast henni, sleit kon- ungsfulltrúi fundinum, svo málið kom aldrei til atkvæða né veru- legrar umræðu. Pá var það, sem Jón Sigurðsson reis upp úr sæti sínu og sagði: »Ég mótmæli í nafni konungs og þjóðarinnar þessari aðferð, og áskil þinginu rétt til að klaga til konungs vors yfir lögleysu þeirri, sem hér er höfð í frammi« og risu þá flest- allir fundarmenn einnig upp og sögðu einum rómi: »Vér mót- mœlum allir<í. Hélzt nú baráttan bæði um þetta og um fjárhagsskilnað ís- lands og Danmerkur um 20 ára skeið, unz ríkisþing Dana skipaði sambandinu með stöðulögunum 1871 eftir eigin geðþótta, og án samþykkis íslendinga, og 3 árum síðar (1874) gaf konungur íslandi stjórnarskrá »af frjálsu fullveldi* sínu, sem alþingi hafði heldur ekki samþykt. Skal hér ekki frekar rakinn gangur eða saga þessara mála, heldur geta þess eins, að í allri þessari löngu baráttu reyndist Jón Sigurðsson óviðjafnanlegur foringi. Hann hafði þegar í upp- hafi gert sér svo ljósa grein fyrir kröfum sínum, og trúði svo fastlega á réttmæti þeirra og sigurvænleik, að hann einsetti sér að víkja aldrei frá þeim, eins og Matthías segir: Pá sór hann að hræðast ei hatur og völd né heilaga köllun að svíkja, og ritaði djúpt á sinn riddaraskjöld sitt rausnar-orð: ^aldrei að víkja.U Hann vék heldur aldrei frá grundvallarkröfum sínum, en hagaði þó oft seglum eftir vindi um ýms atriði, er hann hugði að geta teygt stjórnina með því lengra inn á braut sína, enda vann hann með því hvert vígið á fætur öðru og þokaðist æ nær og nær markinu, þótt smátt gengi. Frá grundvallaratriðunum í stefhu sinni var hann ófáanlegur til að víkja, en vildi annars að fullri sanngirni væri beitt á báða bóga, eins og Jón Thoroddsen kvað um hann:
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.