Eimreiðin


Eimreiðin - 01.09.1911, Blaðsíða 74

Eimreiðin - 01.09.1911, Blaðsíða 74
230 Legst ég nú við lækjarstraum, ljóðar niður blíðu kveini, mosavöxnum studdur steini, heyri eg suðu í sælum draum; sé í bjartan Álfhól inn, augum þegar lyk ég mínum, hug minn ber á bárum sínum Ijdfi, kæri Iækurinn. Og ekki getur náttúrudýrðin í útlöndum, meðan hann dvelur þar, komið honum til að gleyma íslenzku náttúrunni. Hún hefir brent sig svo inn í hug hans og hjarta, að hann getur lýst henni jafnsnjalt, þó hann hafi hana ekki fyrir augunum, heldur aðeins í minningunni Hana þráir hann sí og æ, og í hennar skauti vill hann lifa og deyja: Léttfætt lömbin þekku Man ég grænar grundir, glitrar silungsá. blómabökkum undir brunar fram að sjá. Bændabýlin þekku bjóða vina til, hátt und hlíðarbrekku hvít með stofu-þil. Fossar falla í giljum, freyðir kolblá röst, laxar leika í hyljum létt með sporða-köst. Silfurgliti sauma smaragðslita hlíð kaldra krystals-strauma kvíslir vors á tíð. Fram með fjarðar-síðum fyrðar róa á mið. fjármenn hóa í hlíðum, hljómar bergmál við. Út um dal með degi dratta kýr á beit, hnarreist hross á teigi halda leika um sveit. Ieika mæðrum hjá, sæll úr sólskinsbrekku smalinn horfir á Kveður lóu kliður, kyrlát unir hjörð. Inndæll er þinn friður, ó, mín fósturjörð! Kærsta sjón, er sá ég, sýndi móður-storð; brjóst, er barn við lá ég, blessa sonar orð. Ei má eðli hagga, er það drottins gjöf, þar sem var mín vagga, vil ég hljóta gröf. Heima er hægt að þreyja, hvíld þar sál mín fær, þar mun þægt að deyja þýðum vinum nær. Ljúft er þar að Ijúka lífsins sæld og þraut, við hið milda, mjúka móðurjarðar skaut. ró að Steingrímur hafi kveðið um allar árstíðirnar, þá eru það þó einkum tvær af þeim, sem hann elskar mest, og hefir kveðið fegurst um: vorib og haustið. Allir kannast við »Vorhvöt«, þar sem hann lætur vorgyðjuna svífa úr suðrænum geim á breiðum sólgeisla-vængjum heim til íslands, til þess að kveða þar í gróandi dal við gullskæra hörpunnar strengi um þjóðvorið fagra. íJað er þó aðallega ættjarðarkvæði, en vorinu sjálfu lýsir hann í kvæðinu »Brúðsöngur vorsins«, og er sú lýs- ing svo fögur, að vér getum ekki stilt oss um að tilfæra alt kvæðið, enda má þar ekkert missa sig: Þá und vorhimins baðm breiðir foldin sinn faðm, sem að faldinn er Ijósgrænum hjúpi, þá er árdagur skær, þá er aftaninn vær. þá er unun í hjartnanna djúpi. Ó, þú elskunnar tíð, þegar almóðir þýð helgast ástum á frjósemdar beði, þegar barnanna hljóð verða blíðsöngva ljóð yfir brúðfarar hátíða gleði.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.