Eimreiðin


Eimreiðin - 01.09.1911, Blaðsíða 76

Eimreiðin - 01.09.1911, Blaðsíða 76
232 Hafi menn ást á guði, undrakraftinum eilífsanna, og einlæga ást til mannanna, þá sé alt fullkomnað á dauðastundinni • Þannig ber að þreyja, elska, iðja, deyja; þessu stefnt er að: alt er fullkomnað. Og fögur og huggunarrík er kenning hans um sorgina, að hún sé nauðsynlegur leiðarsteinn til sannleika og vizku: Á sorgarhafsbotni sannleiks-perlan skín, þann sjóinn máttu kafa, ef hún skal verða þín. Ei vitkast sá, er verður aldrei hryggur, hvert vizku barn á sorgar brjóstum liggur. Par að auki sé aðeins um stundarsviða að ræða í þeim sárum, sem sorgin veiti mönnum, því hún hafi sjálf í sér fólgið læknisafl, sem skjótt græði þau: Sorgarhjör mér sviða gerði, lyfsteinn var í sáru sverði, samt ei vann mér slig; sem að græddi mig. Mentun allri ann hann af alhug og álítur hana eitt hið ágætasta hnoss fyrir framþróun mannkynsins: Hvað má lýði hvetja, styrkja, bæta? Himinrunninn það er sannleiks blær. Hvað má andann harmi lostinn kæta? Háleit mentun, sjálfum guði kær. Mentunin »gerir öll grjmutröll að steini og slær geislum freláis yfir jörð- ina«. En það verður þá að vera sönn mentun, en engin hálfmentun, ekkert mentaprjál, sem menn bera aðeins utan á sér. Þvi hefir hann óbeit á: Mentaprjálið mér er leitt Heldur leirugt gef mér gull, manns á ytri hlið. en gyltan leir. Eitt af því, sem hann álítur mest áríðandi fyrir íslenzku þjóðina, er, að hún læri að þekkja sjálfa sig, bæði bresti sína og krafta, því annars muni hún gera axarsköft og verða lítið ágengt: Inn á við í hug og hjarta hverfðu þinni sýn, lær að þekkja þína bresti, þar til villan dvín; lær að þekkja þína krafta, þekkja lær þig sjálf, vinna þín án vizku slíkrar verður minni en hálf, Hún hefði sjálfsagt gott af þv/ sem stendur, ekki síður en endranær, að fylgja þessu heilræði skáldspekingsins, þjóðin okkar. Og hún ætti líka að athuga. hvað hann á við í vísunni þeirri arna: Eggjaði skýin öfund svört, »Byrgið hana, hún er of björt, upp rann morgunstjarna: helvítið að tarna«. Pví þar er gripið á kýlinu, einum af hinum algengasta og svartasta þjóðlesti vorum: öfundinni, sem ekki þolir, að neinn skari fram úr, og reynir því jafnan að toga þann niður á við, sem er höfði hærri en aðrir, svo að ekki beri meira á honum en múgnum.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.