Eimreiðin


Eimreiðin - 01.09.1911, Blaðsíða 7

Eimreiðin - 01.09.1911, Blaðsíða 7
163 sem var svo mikil og ágæt, að hún ein hefði verið nægileg til að varpa ljóma yíir nafn hans. Sem forseti Bókmentafélagsins hóf hann það félag til virðingar og álits í mentaheiminum, og kom upp handritasafni þess. Hann studdi og stórum að eflingu Forngripasafnsins og Stiftsbbkasafnsins (Landsbókasafnsins) og þroskun og framþróun íslenzkra bóktnenta, með útgáfum nýrra skáldrita o. fl. Pað var því engin furða, þó skáldin keptust um að leyfa annan eins snilling ljóðstöfum, eins og Matthías kvað: Snillingur snjalli! meðan í æðum snild þína skyldi oss vitum fossa, lofsælum leyfa mæringur dýri, ljóðstöfum þjóð, móðurlenzkt blóð. En þó að Jón Sigurðsson hefði mikil áhrif sem þingmaður og rithöfundur, þá voru máske þau áhrifin engu síður víðtæk, sem hann hafði á einstaka menn í viðræðum sínum og sífeldum bréfa- skiftum um land alt. Lét hann þá ekkert tækifæri ónotað til að glæða félagsanda manna og framfarahug og hvetja þá til nytsam- legra framkvæmda í öllum greinum. Hann gat því með sanni sagt í æíiágripi sínu, er hann varð riddari, að hann hefði jafnan eggjað landa sína til að verja rétt sinn með djörfung og einurð, en einn- ig hvatt þá til að kannast við skyldur sínar og gæta þeirra. Og hvatning hans hafði því meiri áhrif, sem hann gat flestum betur trútt úr flokki talað í þeim efnum, er hann hvatti aðra til. Því hann var sjálfur skínandi fyrirmynd í því öllu, fyrirmynd í iðju- semi og ósérplægni, framtaksemi, dáð og drengskap. Og þar við bættist, að maðurinn var sjálfur svo tígulegur og karlmannlegur, og svipurinn og framgangan svo höfðingleg, að hann hlaut að vekja lotningu og traust hjá hverjum manni. Augun voru hauk- frán og snör, svo að ógn þótti af standa, er hann hvesti þau, sviplíkt og Egill kvað um Eirík blóðöxi: Vasa tunglskin þás ormfránn trygt at líta, ennimáni né ógnlaust skein allvalds Eireks bráa, ægigeislum. Enda kveður og Steingrímur um Jón:
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.