Valsblaðið - 24.12.1969, Qupperneq 24

22
VALSBLAÐIÐ
mikilvægt að vera fljótur að átta
sig á ef mótherjinn tekur að beita
vopnum eða leikaðferðum, sem liðið
þekkir ekki deili á, og finna þá mót-
bragð þegar í stað. Þessi þáttur leiks-
ins lá ekki nógu ljóst fyrir meistarafl.
Vals og er það algengt í félögum og
stafar að mínu viti mest af því, að
félögin gera ekki nóg að því að ræða
þessi atriði við keppnisflokka í yngri
flokkunum. Það þarf snemma að fara
að sáldra þessu inn í unga fólkið,
svo að það verði fljótlega vart við
að handknattleikurinn er annað og
meira en að kasta knetti á milli sín.
Annað var það sem piltarnir skildu
illa og það var þýðing þreksins fyrir
keppnismanninn. Ég hef hamrað á
þessu við þá og nú er þeim Ijóst, að
menn verða að hafa þol til að leika
heilan leik með fullum hraða. Lið,
sem ekki hefur úthald, missir niður
leik sinn, þótt það ráði annars yfir
forsvaranlegri knattmeðferð.
Ég er því mjög ánægður með það,
hvernig piltarnir hafa brugðizt við
boðum og bönnum, sem ég hef sett
fram við þá.
Hafa þeir náð þeim árangri, sem
þú bjóst við?
Mér kom ekki til hugar, þegar ég
byrjaði með þá í fyrrahaust, að þeim
tækist að verða Reykjavíkurmeistar-
ar, en þegar þeir höfðu ekki tapað
nema einum leik þegar þeir léku
við Fram, eygði ég möguleikann að
vinna. Fyrir leikinn hélt ég þvi fram
að ef bæði liðin ná bezta leik sín-
um, þá vinnur Valur. Bæði liðin
náðu góðum leik að minu áliti og
það fór svo að Valur vann.
I Islandsmótinu byrjuðu þeir illa,
töpuðu fyrstu leikjunum og tel ég
óstæðuna, að þeir hafi ekki þolað
svona mikla velgengni á stuttum
tíma. Ef við tökum svo árið í heild,
er ég mjög ánægður með árangur-
inn. Á það má benda, að í þessu
liði komu fram þrír landsliðsmenn,
allir kornungir, miðað við þátttöku
í landsliði.
I hverju liggur styrkur liðsins?
Ef til vill fyrst og fremst því hve
samstillt það er bæði félagslega og
íþróttalega. I liðinu er mjög góður
félagsandi, léttir í lund og yfirleitt
leikglaðir ungir menn. Það er líka
styrkleikamerki, að þeir vilja læra
og framkvæma það, sem þeim er
sagt, en það verður að gefa sér tíma
til að ná framförum. Þetta lið hef-
ur mikla möguleika að bæta við sig
og svo eiga þeir eftir að öðlast meiri
leikreynslu.
Hverjar eru helztu veilur liðsins?
Vörnin er aðalveila liðsins. Stafar
það einfaldlega af því, að þeir eru
ekki nógu ákveðnir og afgerandi á
vissum augnablikum í varnaraðgerð-
um sínum, en þar má aldrei gefa
eftir, þá er voðinn vís.
Framtiðaráætlanir?
Fylgja eftir þeim leikaðferðum,
sem æfðar hafa verið, reyna að skapa
nýjar og koma á óvart. Nú eru menn
opnari en í fyrra fyrir öllu slíku og
því grundvöllur að komast lengra
en þá.
Það er ekki hægt annað en að
vera bjartsýnn með framtíðina varð-
andi þetta Vals-lið. Mér finnst efni-
viðurinn þannig að hann lofar góðu,
ef allt fer að líkum.
Nokkuð sérstakt að lokum?
% er ekki ánægður með móta-
fyrirkomulagið, eins og það er og
hefur verið. Leikirnir eru að mínu
viti alltof þéttir, sérstaklega í byrj-
un keppnistímabilsins. Sex leikir á
9 dögum, eða 3—4 leikir á viku, er
allt of mikið. Ég tel að svona fram-
kvæmd sé neikvæð fyrir íþróttina.
Er vonandi að forráðamenn hand-
knattleiksins sjái þetta og finni aðra
lausn á þessu máli, og þvi fyrr, því
betra. F. H.
Nú er dálítið farið að rökkva. Kveikt
er á arninum. Flöktandi logarnir varpa
birtu fram yfir salinn. Séra Friðrik stend-
ur fyrir framan eldana. Hann er með litla
vasabiblíu. Hann slær upp í henni og kem-
ur niður á bréfið til Filippiborgarmanna.
„Verið glaðir í samfélagi við Drottinn."
Hann útskýrir þessi orð við hæfi hinna
ungu áheyrenda sinna.
— Það koma fyrir tímar, segir hann,
sem verða okkur erfiðir á einhvern hátt,
svo við eigum ekki hægt með að vera glað-
ir. En þeir sem eru trúaðir, treysta því, að
Guð sé ávalt með þeim. Þeir geta haldið
gleði sinni, hvað sem kann að blása á móti
þeim. Séra Friðrik útskýrir þetta fyrir
drengjunum á þann hátt, að hver einasti
þeirra skilur, hvað við er átt. Og með þeim
orðum og þvi fjöri, að mál hans bægir allri
þreytu á brott, enda hætt við, að öll úti-
veran og öll hlaupin í skóginum um dag-
inn hefðu getað orðið til þess, að einhver
augnalok hefðu farið að síga þarna í húm-
inu. En ekki bar á neinu slíku. Ræðumað-
ur hafði líka æfinguna — vissi hvað hent-
aði, kom alltaf með smásögur inn á milli,
sem drengirnir vildu vita, hvern endi
hlytu.
„Verið ljúflyndir", stendur í bréfinu,
hvað er ljúflyndi? segir séra Friðrik.
Hann veit að hætt er við því, einhverjir
af þeim yngstu hafi ekki gert sér fulla
grein fyrir því.
.... En nú kom skýringin. Og þá var
meðal annars sagt frá litlum dreng, sem
var um tíma í Vaglaskógi. Þegar hann
kom heim aftur, þá sagði pabbi hans við
séra Friðrik:
— Ilvernig stendur á því, að hann Palli
litli er svo ljúflyndur siðan hann kom
heim frá þér. Hann er ekki alltaf að hugsa
um sjálfan sig, eins og honum hætti til
l OMtSÍIH >f J .VHI.V:
1 KEYKJAVlKURMElSTARAR 1 HANDKNATTLEIK 1968 og 1969.
;
1 FREMRI RÖÐ: Bergur GuSnason fyrirliSi, Gunnsteinn Skúlason, GuSmundur Frí-
mannsson, Finnbogi Kristjánsson, Jón B. Ólafsson, Þorsteinn Einarsson, GeirarSur
' GeirarSsson og Stefán Bergsson.
AFTARI RÖÐ: Jakob Benediktson, Bjarni Jónsson, SigurSur Dagsson, Jón Ágústs-
1 son, Pétur Emils, þjálfarinn Reynir Ölafsson, Ágúst ögmundsson, Ólafur Jónsson,
Jön Karlsson, Birgir Einarson og Hermann Gunnarsson. Á myndina vantar tvo
snillinga, þá Stefán Sandholt og Stefán Gunnarsson.
______________________________________________________________________