Valsblaðið - 24.12.1969, Síða 48

46
VALSBLAÐIÐ
Hermann Gunnarsson:
Siglt ú vit ævintýra
Þegar við fórum að raða niður
efni í blaðið að þessu sinni þótti
okkur sjálfsagt að leita fregna
frá Hermanni Gunnarssyni, sem
þá var fyrir stuttu farinn í „vík-
ing“ að hætti fornra kappa, og
heyra hvað um væri að vera á þeim
„vígvöllum“, sem hann geystist
um með brugðnum knattspyrnu-
brandi. Voru fyrir hann lagðar
ýmist djúpar eða grunnar spurn-
ingar, og koma nú svörin hér eins
og „perlur á bandi“.
Siglt á vit ævintýra.
Það hafði svo sannarlega verið
skjót ákvörðun, er ég ákvað að sigla
á vit ævintýra í júlímánuði 1969.
Töskum sveiflað og flugvélahreyflar
ræstir án þess að ég fengi rönd við
reist eða hvað þá að kveðja almenni-
lega vini og vandamenn. Kvöldið fyr-
ir brottför mína kvaddi ég þó Vals-
menn á Hlíðarenda og þá gerðist
atvik, sem ég bjóst við að myndi
hindra brottför mína. Vinur minn
og góð-Valsari, Björn Carlsson, tók
að kveðja mig með hugljúfu ávarpi!
Ég þakkaði mínum sæla að ná flug-
vélinni, sem bar mig í loftið um 9-
leytið morguninn eftir. Björn hafði
verið hraðmæltur!
För minni var heitið til Austurrík-
is, þar sem ég ætlaði að kynnast því,
liðinu fyrir tveimur árum og virtist
hann mjög óánægður með að við
skyldum leika báða leikina úti og
hann, þar af leiðandi, ekki fá að koma
— Þetta hefur sem sagt verið hin
ánægjulegasta ferð?
—- Alveg tvímælalaust með þeim
betri sem ég hef farið og þær eru
orðnar nokkuð margar. Þetta var líka
einstaklega vel samstilltur hópur
með þá Elias Hergeirsson, Friðjón
Friðjónsson, Þórð Þorkelsson, Skúla
Steins, Árna Njálsson sem fararstjóra
og þjálfarann Guðbjöm Jónsson.
S.dór.
hvernig „meginlandstuðrusparkarar1 ‘
bera sig að við þennan skemmtilega
leik, sem nefndur er knattspyrna á
íslandi, brjálsemi í Argentínu og
fjöldaglíma í Kína! Ég gekk þannig
frá öllum hnútum heima, að ég gæti
verið laus hvenær sem ég vildi það
hafa, því ómögulegt var fyrir um
það að segja, hvernig mér myndi lít-
ast á þessa nýju tilveru.
Eftir tiu stunda „transport“ í lofti
lentum við svo á ljósum prýddum
flugvellinum í Vín, ég og samfélagi
minn, Walter Pfeiffer, sem hafði
boðið mér upp í „hinn nýja dans“
í þessu fyrirheitna landi.
Við hlutum frábærar móttökur og
mátti líkja þeim við það, þegar „ame-
rísku“ strákarnir höfðu lent heilu
og höldnu eftir rápið á tunglinu,
sællar minningar, en við vorum þó
ekki settir í neitt sérstakt búr. Árla
næsta morguns lögðum við land und-
ir fót og fluttum okkur um 50 km
suðaustur á bóginn og létum staðar
numið, er við komum til höfuðstað-
ar Burgenlands, sem er mjög víð-
áttumikið hérað í austurhluta lands-
ins og tilheyrði áður fyrr landi Ung-
verja, sem er eins og allir vita, í
„austurblokkinni“. Nýja félagið heit-
ir Sportclub Eisenstadt og ber nafn
borgarinnar, sem telur um 10 þús-
und ágæta ibúa, sem draga að mestu
fram lífið á vínyrkju.
Minn ágæti félagi, Frímann Helga-
son, sem er Valsmönnum e. t. v.
„ókunnur“, því hann er þessi al-
kunni skapari innan félagsins í fram-
kvæmda- og félagsmálum um árabil,
gerði mér ljótan óleik. Hann sendi
mér til Austurríkis „fyrirsagnir",
sem ég átti síðan að fylla undir.
Sennilega hefur hann gert það vegna
gruns um óhöndugleika minn og ým-
islegt gæti aflaga farið í fingrum
mínum (það er blessaður handbolt-
inn, sem gerir það) og mátti ég sann-
arlega þakka fyrir að fá ekki grein-
ina senda frá honum til að kvitta
undir“.
Fyrsti leikurinn með Eisenstadt.
Ég hafði verið í Austurriki í mán-
uð, þegar „orrustan" hófst, sjálft
keppnistímabilið. Þessi mánuður
varð mér hrein martröð vegna hita-
bylgju, sem gekk yfir landið (senni-
lega komið frá íslandi). Þurfti ég á
þeim tima að yfirgefa 7 íslenzk kíló
á æfingasvæðum félagsins og hélt
ég á tímabili, að ef þessum „gjöf-
um“ mínum linnti ekki, þá yrði mér
þrykkt utan á umslag og sendur
heim í pósti! Eisenstadt hafði leikið
um 8 æfingaleiki fyrir keppnina og
hafði mér tekizt að pota i mark
fjórtán sinnum. Fyrsti alvöruleik-
urinn var gegn einu sterkasta liði
Austurríkis, Admina Energie. Það
urðu talsverð umrót i maganum fyr-
ir leikinn og ekki bætti úr skák, að
hitinn var um 35 stig og andstæð-
ingar okkar léku á heimavelli. Leik-
völlur þeirra er nýbyggður og er án
efa einn bezti í Evrópu, enda var
leikurinn i samræmi við völlinn —
eða vel leikinn. Ég var nokkuð óhepp-
inn í fyrri hálfleik (0:0) og átti
m. a. tvö stangarskot. í þeim síðari
tókst mér að skora með viðstöðu-
lausu skoti af 16 metra færi, en það
féll andstæðingum okkar ekki fylli-
lega, svo þeir jöfnuðu fyrir leikslok.
Við máttum vel við úrslitin una og
verður þessi leikur mér lengi minn-
isstæður fyrir margt, þó einkum og
sér í lagi fyrir það, hve knattspyrn-
an var algjörlega látin sitja í fyrir-
rúmi.
*
Samvinnan innan liðsins var
mjög góð til að byrja með, en fór
síðan versnandi ýmissa hluta vegna.
Helztu ástæður voru, að félaginu
gekk miður vel í upphafi keppnis-
tímabilsins og einnig að keppnin um
að skipa sæti i bezta liðinu varð
geysihörð. Tóku menn síðan til þess
ráðs að rægja næsta mann, auðvitað
með það i huga að komast sjálfir að.
En þetta er ekkert einsdæmi í meg-
inlandsknattspyrnunni og til að
mynda höfum við dæmi um slíkt á
íslandi, þó skömm sé frá að segja!
Þegar vel gengur „eiga menn allan
heiminn“, og þegar ekki er allt í
hag, þá er flest til foráttu fundið.
Öeining og ósamheldni koma þá strax
við sögu. „Ljúgvitni geysa yfir hér-
uð og fara hratt“. T. d. varð leikmað-