Valsblaðið - 24.12.1969, Side 51

VALSBLAÐIÐ
49
Hvei
VALSHAÐUBINN ?
var um flugferð þaðan daginn eftir.
Þetta vakti að vonum ekki of mikla
ánægju hjá piltunum okkar, sem gátu
vel hugsað sér að eiga þarna frí eina
kvöldstund og heyrði maður gjarnan
um það talað, að það hefði verið
óþarfi hjá veðurguðunum eða Flug-
félaginu að vera að fljúga á föstudag-
inn langa til Sauðárkróks. Svo var
mál með vexti, að þegar farið var
í þessa för var heimferðin heldur
ótrygg. Vitað var um yfirvinnustöðv-
un flugvirkja, þannig að við áttum
eiginlega enga flugferð vissa, svo
við hinir eldri litum nú fremur svo
á, að veðurguðirnir hafi gengið i lið
með okkur og gert það að verkum,
að ekki var hægt að fljúga á Sauðár-
krók á fimmtudeginum eins og
áformað var og þar af leiðandi var
vél tilbúin á föstudeginum, sem flutti
okkur svo heim.
Þegar við komum til Sauðárkróks
eftir góða ferð frá Siglufirði, var
komið fram á nótt og þar hafði ágæt-
ur forustumaður á staðnum séð okk-
ur fyrir gistihúsnæði og tók á móti
okkur á staðnum. Á föstudagsmorgni
leit ekki alltof vel út með flugveður
og voru piltarnir þegar farnir að gera
ráðstafanir til leikja við félaga sína
þar ef flugvélin kæmist nú ekki, ekki
aðeins í badminton, en einnig í hand-
knattleik. Mátti greina kátínu yfir
því að þurfa ekki endilega að fara
svona skyndilega heim aftur. Það
var frí í skólanum á morgun, þar
næsta dag og hinn og hinn, svo ytri
skilyrðin voru allgóð. En eins og ég
drap á áður, var heppnin með þeim
eldri, flugvélin kom til Sauðárkróks
fyrir hádegi og til Reykjavíkur var
komið að áliðnu hádegi eftir mjög
vel heppnaða för.
Ég tel ástæðu til að geta þess að
allir piltar Vals, sem þátt tóku í
ferðinni, komu fram af sérstakri
prýði. Maður sá aidrei mun á þeim,
hvort sem þeir voru að tapa eða
vinna í keppninni, prúðmennskan
var alltaf sú sama og ég verð að segja
að ég hef sjaldan verið ánægðari að
vera nálægt unglingum í íþrótta-
keppni en í þessari för.
Það var greinilegt, að piltarnir
voru samtaka um það að gera för-
ina létta og þægilega eins og hugs-
ast gat. Var það jafnt um Valspilt-
ana og félagana frá TBR, sem með
voru. Gísli SigurSsson.
Snorri Jónsson.
Þeir Valsmenn, sem yngri eru en
30 ára, kannast sjálfsagt ekki við
knattspyrnumanninn Snorra Jóns-
son eða muna hann á knattspyrnu-
velli.
Snemma fór að bera á því að
Snorri hefði gaman af þvi að leika
sér að knetti og er það raunar ekkert
sérstakt um ungan dreng, en hitt
var óvenjulegra, að sjá hvernig hon-
um tókst að ráða við knöttinn. Það
leyndi sér ekki, að hann bjó yfir
alveg sérstökum hæfileikum sem
knattspyrnumannsefni.
Vakti hann þá oft athygli vegfar-
enda við Vitatorgið, sem er innar-
lega við Hverfisgötuna. Æskuheim-
ili hans var gegnt þessu opna svæði
og þangað fór hann oft með litinn
hvítan knött, sem hann átti og lék
þar með hann af innlifun hins list-
ræna drengs. Vegfarendur stönzuðu
og horfðu með undrunaraugum á
það, hvernig drengurinn gat auðveld-
lega hamið þennan litla knött. Dreng-
irnir, sem þarna fóru um og höfðu
sjálfir haft nokkur kynni af því hve
erfitt það var að ráða við knöttinn,
horfðu á þetta í þögulli aðdáuu. Þeir
litu hver á annan, þegar Snorri lék
listir sínar með hnitmiðuðum hreyf-
ingum, sem gátu fengið knöttinn til
þess að gera livað sem Snorri ætlað-
ist til í flestum tilvikum. Ekki mun
Snorri hafa vitað af þessum aðdáend-
um sinum, sem þarna stöldruðu við
og gáfu sér tíma í dagsins önn til
að horfa á hann.
Á þessum augnablikum var það
hvíti vinurinn, sem átti alla athygli
þessa unga, geðþekka drengs og það
var honum meira en nóg. Hann gerð-
ist fljótlega félagi í Val og það læt-
ur að líkum að hann hafi fljótlega
farið að keppa fyrir félagið.
Það duldizt engum, sem horfðu
á yngri flokka Vals í þá daga, að
smávaxni innherjinn í þriðja flokki
bjó yfir óvenjulegum knattspyrnu-
liæfileikum og kom þar ýmislegt til.
Þegar á þessum aldri hafði hann til-
einkað sér betri knattmeðferð en þá
þekktist. 1 annan stað skynjaði hann
flokksleikinn betur en maður átti
að venjast og það svo, að hann skák-
aði þeim sem þá skipuðu sjálfan
meistaraflokkinn. Hann hafði sér-
stakt lag á þvi að staðsetja sig þar
sem bezt var að finna hann og hann
hafði svo góða yfirsýn yfir leikstöð-
una, að sá sem bezt var til þess fall-
inn að taka á móti sendingunni fékk
hana frá Snorra. Hann hafði sér-
stakt lag á því að notfæra sér eyð-
urnar, sem alltaf skapast milli manna
á vellinum.
Hann var mjög snöggur i öllum
hreyfingum og viðbragðsfljótur og
orðlagður fyrir það, hve lítið rúm
hann þurfti til að athafna sig á, ef
svo bar undir. Hann var góð skytta
og virtist hafa lítið fyrir að skjóta
þrumuskotum. Öll viðskipti hans við
knöttinn og framkoma hans í leik
hafði á sér listrænan blæ. Snorri
hefur einhverntíma sagt, að það væri
gaman að leika knattspyrnu ef allt
stjak, pústrar og áhlaup væru bönn-